[7.08 | Warownia Longbottomów] Złote popołudnie

Przed przesunięciem czasu zabieram Thomasa Figga do domu go ogarnąć, a za jakiś czas wychodzę z niego i ponieważ nie może być tak, że niczego nie odwalam, korzeń drzewa z buntu ziemi ożywa, podcina mnie i padam Prewettowi do nóg

– Jestem prawie pewna, że to była Millie – odparła Brenna, trochę rozbawiona, a trochę współczująca. Pomogła Thomasowi zebrać się z tej trawy, i potem poprowadziła go do wnętrza Warowni, by najpierw dać biedakowi trochę wody, później kroplę eliksiru, a potem dać mu przespać się chwilę na kanapie, jeżeli takie wyraził życzenie.
Do ogrodu wróciła jakiś czas później, gdy zabawa powoli dobiegała końca, już bez aparatu, który powierzyła skrzatce. Miała zamiar (o ile szkielet z filiżanki nie wróżył, że jutro zginie, i nie zdąży) potem rozesłać odbitki do gości.
I oczywiście, że musiało się coś wydarzyć.
Może po prostu Brenna była Brenną, może wszechświat postanowił ją ukarać za to, że nie przyłączyła się do zabawy ciastem i nie była ani trochę brudna, może odezwało się fatum, które tupnęło nóżką, że nie, tak to nie będzie, Brenna i Basilius w pobliżu siebie, nawet bez szóstek i trzynastek, i nic się nie wydarzyło? A może był to przypadek, efekt tego, jak ostatnio w kraju szalały rośliny.
Korzeń jabłoni wybił nagle z ziemi, oplótł kostkę przechodzącej Brenny i dzięki temu runęła jak długa, w pięknym stylu rozbijając sobie nos o inny korzeń, i lądując prosto pod nogami Prewetta.
– Nic mi nie jest! – zapewniła szybko, unosząc się na łokciach. – Patrz, padam ci do nóg – oświadczyła jeszcze, siadając powoli, i oglądając dłonie, a potem ostrożnie dotykając nosa, pokrwawionego, ale na szczęście nie połamanego. I bardzo podejrzliwie spojrzała na ten cholerny korzeń.
Chyba powinni bardziej uważać, bawiąc się w ogrodzie.
– Ładne napisy, to też pomysł Millie?