06.06.2024, 20:46 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 06.06.2024, 20:47 przez Millie Moody.)
Stała obok, ale nie sięgnęła po kolorowy drink, który dla niej zamówił. Zamiast tego, trzymając wciąż kwiaty, opuszkami szarpała nieznacznie płowo-fioletowe kwiatki bzu. Wydawała się trochę nieobecna, trochę zamyślona, dziwna, eteryczna, jakby maska, którą założyła, kora z której wyrastały ażurowe gałązki i zieleń tkaniny imitująca liście wrosła w nią. Czy to możliwe, żeby Mildred dała sobie założyć przeklętą suknię?
Tymczasem jej myśli krążyły wokół słów, które dla niej tkał. O pierdolonej parze zakochanych zjebów. albo tą o tym, że zamierzał być skurwiało miły. Cieszyła się z gałęzi, które przesłaniały jej twarz, jej zmatowiałe oczy złożone jak dwa złociste topazy w białym alabastrze skupiały się na kwiatach. Ile mogła mu dać? Ile byłby w stanie z nią wytrzymać? Choć Isaac obawiał się, że nie zapamiętała go dobrze, mylił się i to bardzo. Nie odzywała się do niego, cóż, sowy działały w dwie strony. Z resztą dlaczego miałaby się odzywać, skoro wybrał sobie normalną dziewczynę, ale nie taką pojebaną, która nie wiedziała jak miała się zachować, jak poradzić sobie z natłokiem wszystkiego w głowie, w ciele, w widzeniu za wolno, albo za szybko. Widzeniu za dużo.
Była zamknięta w skorupie własnej skóry stwardziałą korą, zmiękczoną zielenią, pragnieniem wzrostu, który był dziwny, inny. Czy nie zdarzyło jej się nigdy marzyć o takim balu, o takiej sukni, o takim tańcu, o księciu, o kimś kto byłby w niej na tyle zakochany, by przetrwać, by być skurwiało miły nawet w tedy gdy ze wszystkich sił odpychała go od siebie? Podarunek od Rosiera, całkiem miły musiała przyznać, pamiętała jak wyciągnęła tę sukienkę z pudełka z myślą, że nie wie co z nią zrobić, a teraz nagle zrozumiała, że zmienił ją tamtego dnia w dridę. Przykuta do jednego i tego samego drzewa, ukryta w jego twardych słojach... Myśliwi przychodzili i odchodzili. Nikt nie chciał posłuchać żywicowego serca. Nikt nie uważał, by było wystarczająco warte uwagi.
Delikatnie odłożyła bukiet obok ich napojów, po czym złapała Isaaca za rękę, ale tak że ledwie mógł wyczuć jej intencję. Nie była tak otumaniona nim, czy własną emocjonalną zapaścią, jak podczas tej dziwnej wizyty w szpitalu, ale wciąż... wciąż nie było dobrze. Było dziwnie. Onirycznie. Może to nie była prawda. Może im się to tylko śniło.
– Zatańczmy walca zającu. Naucz mnie – naucz moje drobne stopy pozbawione butów, naucz mnie jak dotykać łąki, a wieczorem i tak powrócę do drzewa, do korzeni, które są moim domem i więzieniem. Do smutku w bezruchu, we wzroście zbyt powolnym by go dostrzec. Badanie gruntu... jej ziemia była skażona, oboje to wiedzieli, ale czy to byłoby takie złe, przez jeden dzień marzyć o tym, że tak nie jest?
Tymczasem jej myśli krążyły wokół słów, które dla niej tkał. O pierdolonej parze zakochanych zjebów. albo tą o tym, że zamierzał być skurwiało miły. Cieszyła się z gałęzi, które przesłaniały jej twarz, jej zmatowiałe oczy złożone jak dwa złociste topazy w białym alabastrze skupiały się na kwiatach. Ile mogła mu dać? Ile byłby w stanie z nią wytrzymać? Choć Isaac obawiał się, że nie zapamiętała go dobrze, mylił się i to bardzo. Nie odzywała się do niego, cóż, sowy działały w dwie strony. Z resztą dlaczego miałaby się odzywać, skoro wybrał sobie normalną dziewczynę, ale nie taką pojebaną, która nie wiedziała jak miała się zachować, jak poradzić sobie z natłokiem wszystkiego w głowie, w ciele, w widzeniu za wolno, albo za szybko. Widzeniu za dużo.
Była zamknięta w skorupie własnej skóry stwardziałą korą, zmiękczoną zielenią, pragnieniem wzrostu, który był dziwny, inny. Czy nie zdarzyło jej się nigdy marzyć o takim balu, o takiej sukni, o takim tańcu, o księciu, o kimś kto byłby w niej na tyle zakochany, by przetrwać, by być skurwiało miły nawet w tedy gdy ze wszystkich sił odpychała go od siebie? Podarunek od Rosiera, całkiem miły musiała przyznać, pamiętała jak wyciągnęła tę sukienkę z pudełka z myślą, że nie wie co z nią zrobić, a teraz nagle zrozumiała, że zmienił ją tamtego dnia w dridę. Przykuta do jednego i tego samego drzewa, ukryta w jego twardych słojach... Myśliwi przychodzili i odchodzili. Nikt nie chciał posłuchać żywicowego serca. Nikt nie uważał, by było wystarczająco warte uwagi.
Delikatnie odłożyła bukiet obok ich napojów, po czym złapała Isaaca za rękę, ale tak że ledwie mógł wyczuć jej intencję. Nie była tak otumaniona nim, czy własną emocjonalną zapaścią, jak podczas tej dziwnej wizyty w szpitalu, ale wciąż... wciąż nie było dobrze. Było dziwnie. Onirycznie. Może to nie była prawda. Może im się to tylko śniło.
– Zatańczmy walca zającu. Naucz mnie – naucz moje drobne stopy pozbawione butów, naucz mnie jak dotykać łąki, a wieczorem i tak powrócę do drzewa, do korzeni, które są moim domem i więzieniem. Do smutku w bezruchu, we wzroście zbyt powolnym by go dostrzec. Badanie gruntu... jej ziemia była skażona, oboje to wiedzieli, ale czy to byłoby takie złe, przez jeden dzień marzyć o tym, że tak nie jest?