Czy za każdym razem trzeba? Hm... Jakby tak przyjść, wyjść na chwilę i znowu wrócić, to przecież dużo czasu nie zajmuje, no i faktycznie ich kręgosłupy szybko zaczęłyby protestować.
-Zaleca się kłaniać hipogryfom za każdym razem - odpowiedział. -Słyszałem o przypadku, gdy hipogryf z hodowli był tak bardzo zżyty ze swoim właścicielem, że pozwalał mu do siebie podchodzić bez pokłonu. Nawet sam do niego podchodził jak piesek... A może się staruszek przechwalał? - pytanie zadał bardziej sobie, niż Neilowi.
W sumie było to bardzo prawdopodobne, bo przecież ludzie lubili się przechwalać, przez co czasami ubarwiali swoje historie, nieraz zahaczając o absurd.
-Ja wolę kłaniać się za każdym razem, niż ryzykować, że się na mnie wkurzą za brak szacunku. Uwierz mi, ich szpony są bardzo ostre - odruchowo pomasował się po przedramieniu, na którym jeszcze dwa miesiące temu goiła się rana po szponach Suzie, gdy ta przestraszyła się huku i podrapała chłopaka.
Więc tak, należało się kłaniać, nawet gdy znało się hipogryfa długo. Nie istniało tu żadne ustępstwo z tytułu "znam cię długo, szanujesz mnie, więc nie musisz tego robić".
Arno stał spokojnie, machając leniwie ogonem i przyglądając się Neilowi, podczas gdy Nikolai czyścił jego skrzydło. Na widok wystawionej dłoni nieznajomego nie zbliżył się, a odchylił głowę, bo chociaż człowiek okazał mu szacunek i złożył pokłon, na który odpowiedział w ten sam sposób, to jednak ta ręka była obca. Nie chciał czuć jej na sobie.
Według Nikolaia pytania, które zadawał Neil, nie były pozbawione sensu. W końcu chodziło o to, żeby czegoś się nauczył, a żeby się nauczyć, trzeba mieć najpierw informacje. A informacje, które starał się dostać, były dość istotne. Czy eliksir, którego używał Nikolai, był bezpieczny dla hipogryfów? Był jak najbardziej. Wymienił tyle składników, ile spamiętał, z nadzieją, że nie pomylił jakiejś nazwy. Wszystko naturalne. Tak, resztę ciała hipogryfa też tym będą czyścić. Nie, absolutnie, nie podrażnia oczu. I tak, hipogryfy mogłyby się po tym wylizywać, gdyby się wylizywały, ale mogą się po tym dziobać, jeżeli mają taką ochotę. Eliksir był dla nich w pełni bezpieczny. W końcu, który hodowca używałby środków, które mogłyby zaszkodzić jego zwierzętom.
Czemu się zdziwił? W końcu Kol miał mu pokazać, jak się czyści takiego hipogryfa. Pokazał mu. To teraz przyszedł czas na praktykę, bo od samego patrzenia to się jeszcze nikt dokładnie nie nauczył. Sam rozsiadł się wygodnie przed Arno, podpierając się rękoma i imitując ruchy głowy Arno, gdy ten się kołysał, unosił i opuszczał łeb, albo kłapał dziobem. Zdecydowanie nie podobało mu się, że ktoś obcy majstrował przy jego skrzydle, nawet gdy chodziło o zwykłe oczyszczanie - czyli coś, co Nikolai i Vlad robili dość często - ale skoro był tu Nikolai, to chyba ten drugi człowiek niebezpieczny nie był... Co nie oznaczało, że Arno miał zamiar odsłaniać przed nim brzuch.
-Raczej nie. Niektórzy ludzie lubią je kolekcjonować, bo im się podobają - a jak się pozyskuje szpony hipogryfa? -Nie wiem, jak robią to Anglicy, bo nigdy o to nie pytałem, ale w Rosji po prostu czekano, aż hipogryf umrze ze starości albo w walce i wtedy zbierano szpony - wątpił, by ktokolwiek zdecydował się tak okaleczać żywego, zdrowego hipogryfa. Jakim zwyrodnialcem trzeba by być?
-Chyba wolałbym złamać swoją różdżkę, niż dalej z niej korzystać, gdybym dowiedział się, że wykorzystano do niej szpon, który wyrwano żyjącemu hipogryfowi.