Większość brudu została usunięta kopystką. Nikolai nabrał znowu wody do kubeczka i polał nim kopyto, wpierw zsuwając je ze swojego uda, żeby nie zmoczyć spodni. Odstawił kubeczek, palcami doczyścił to, czego kopystką nie sięgnął, i znowu polał wodą - na szczęście nie było tam nic, czego człowiek nie chciałby albo nie powinien dotykać.
-Auć - skrzywił się na samą myśl o krwiaku na pół nogi, gojącym się przez dwa tygodnie. -Chyba największą szans na to masz, kiedy czyścisz kopyto i się nad nim po prostu pochylasz. Za głęboko się wbijesz, coś naciśniesz i kończysz z wybitym zębem albo podkową na szczęście na czole. Nie mówiąc już o innych konsekwencjach - jak bardzo takie uderzenie w głowę mogło zrujnować zdrowie... Uszkodzony błędnik, problemy z pamięcią, albo jeszcze coś gorszego.
To on już chyba wolał, żeby go któryś drapnął. Poleci krew, poboli, się opatrzy i po jakimś czasie zostanie blizna albo nie.
-Twoja mama zdenerwowała się, że koń ci oderwał kaptur? - czy powinien się dziwić, skoro jego własny ojciec denerwował się, widząc go ze skrzypcami?
I drugie kopyto, czyszczone w ten sam sposób. Polanie wodą, wyskrobanie wszystkiego, czego wewnątrz kopyta być nie powinno, ponowne płukanie, doczyszczenie palcami i ostatnie płukanie. Wody z wiadra ubyło do połowy jego wysokości.
Przytulanie do zwierząt, którymi się opiekuje, nie było najgorszym pomysłem, jeżeli nie sprawiało to zwierzęciu dyskomfortu. W gorszych chwilach, kiedy już od momentu obudzenia wszystko było na "nie", bolał kark, człowiek nie potrafił z siebie wykrzesać ani krztyny motywacji, chęci do czegokolwiek i entuzjazmu, przytulenie do ukochanego zwierzęcia mogło wręcz zdziałać cuda. To jak taki żywy, bardziej dostępny Felix Felicis, którego przedawkowanie nie sprawiało, że człowiek podejmował lekkomyślne decyzje. Ciepła skóra, miękkie futro bądź pióra, czasami merdający ogon i ciepły język, zlizujący z policzków słone łzy. Zwierzęta potrafiły odpędzić smutek. Kąciki Nikolaia uniosły się delikatnie, gdy Neil podzielił się z nim swoją sympatią do tego niewielkiego stada.
-Rozumiem, chociaż nie polecałbym tego teraz. Oddały ci pokłon, Arno pozwolił ci wyczyścić swoje skrzydło, ale nie jestem w stanie zagwarantować ci, że nie zareagują nerwowo, jeśli próbowałbyś je przytulić.
Co planował robić w przyszłości? Hm, dobre pytanie. Zgodnie z pierwotnym planem miał zatrudnić się w rosyjskim Biurze Aurorów, gdzie wyręczałby brata zapewne we wszystkim i latał za nim, jak grzeczny piesek z merdającym ogonkiem, który cieszył się, że Pan mu rzucił malutki kawałeczek szynki. Plan poszedł się... Nikolai został odesłany i co teraz?
-W sumie nie wiem. Nie myślałem o tym za bardzo. Jakby... Mój ojciec miał dla mnie plan, ale nie wyszło i właściwie to nie mam pojęcia. Z pewnością będę nadal pomagał Vladowi z hodowlą, ale nie wiem, co dalej.
No właśnie... Co on miał robić?