Dlaczego Nicholas chciał usłyszeć jego zdanie? Nie chciał go też z czegoś wykluczać, odkąd zamieszkali razem. Należą do tej samej organizacji i mimo ostrzeżeń Roberta, Nicholas rozgrywał to po swojemu. Uważał co prawda, jakie tematy może z nim podejmować. Mimo iż obaj pracują także dla Mulcibera, to jednak nie mogli o tych zadaniach między sobą rozmawiać. W dodatku Rodolphus sam jakiś miesiąc temu prosił Nicholasa o informacje. Dlaczego więc, nie mieliby współpracować w innych sprawach? Wspierać się chociażby informacjami?
Travers dostrzegł reakcję Lestrange’a, który chyba był zdumiony jego słowami? Na pocieszenie posłał mu dodatkowo lekki uśmiech. Słuszna uwaga, że Nicholas potrzebował neutralnego spojrzenia osoby trzeciej z boku. Tym samym w tej rozmowie mógł się dowiedzieć, czy Rodolphusowi coś było na ten temat wiadomo. Niestety, nie było i cała ta dziwna akcja z atakiem śmierciożercy była trochę dziwna?
W momencie, kiedy Rodolphus wyraził zainteresowanie o pytania, jakie mógł zadawać Laurent, Nicholas poczuł się trochę jakby teraz był przesłuchiwany. Jego słowa jednak nie brzmiały jak pytanie.
- Zapewniam, że nie robię nic, co miałoby zaszkodzić naszej organizacji.Dodał ze spokojem, aby uspokoić tym samym Niewymownego. Nie kłamał. Był przecież szczery. Ale też nie chciał się dzielić szczegółami swoich spotkań ze współlokatorem. Z Laurentem miał inną grę. Z Rodolphusem także.
- Jest młody. Jedynie ten ostatni wywiad sprawił, że stał się odrobinę widoczny dla otoczenia. Dla osób, którym może przeszkadzać.
Wyraził swoje spostrzeżenie. Zdążył go poznać na tyle, żeby faktycznie uważać, skoro ma on zaplecze wsparcia aurorów. Bogactwem może też załatwić wiele. Już nie mówiąc o nazwisku i najpewniej o stanowisku piastującym przez jego ojca. Musiał uważać. A teraz jeszcze bardziej. Kilka dni przerwy od spotkań byłoby pomocne aby poukładać myśli. Nie myślał, że Laurent może dość szybko zatęsknić za jego towarzystwem.
Dlatego też nie zamierzając przeciągać sprawy z wysyłaniem listów. Nicholas postanowił od razu się tym zająć, aby powiadomić odpowiednie osoby o zaistniałym incydencie. Zostawił Lestrange’a w salonie i udał się ten czas przeznaczyć na napisaniu kilku zdań i wysłać pierw jedną sowę, która miała najbliżej. I kiedy wróciła, podał jej drugi list, gdzie najpewniej musiała polecieć dalej. Po dokonaniu tych czynności, wrócił do salonu, aby dokończyć swoją herbatę. Zauważył, że współlokator chyba miał trudności w skupieniu się nad czytaniem książki. A może mu się zdawało?
Z kubkiem w dłoni, z zimną już herbatą, stanął przy oknie i spojrzał w okolicę, przyglądając się otoczeniu przez firanę. Reszta dnia wolnego. Może powinien udać się do swojego domu popracować? Ruszyć dalej z ćwiczeniami rytualnymi? Eksperymentować? Czuł się już znacznie lepiej. Nie chciał reszty dnia zmarnować nic nie robieniem. I tak większość z niego przespał przez chorobę. Miał także kilka dokumentów z pracy w pokoju biurowym. Może je przejrzy? To nic wysiłkowego dla ciała fizycznego.