Fantazja czy jeszcze realizm? Letologika trzyma coś na krańcu powiek, na krańcu języka, chcesz mówić, ale nie możesz tego powiedzieć. Pławisz się w stanie pomiędzy, a gdzie powinna być ekscytacja tam było niedowierzanie. Na pewno istniało dobre określenie na opisanie tego stanu. Na pewno byt dawnych lat popełnił grzech w lingwistyce, nazywając to niezdecydowanie i zawieszenie własnej myśli i emocji.
Stoisz w bajce, a ten wernisaż bieli i złota okupowany jest w pełni przez Shafiqa. To nie tak, że nie ma tu na czym zawiesić wzroku, wręcz przeciwnie, ale nie ma nic bardziej wartego tego zawieszenia niż jego sylwetka. Oko trawiące niedowierzanie, brwi tak gniewnie ściągnięte, że łania powinna poczuć zew polowania wilka, gdzieś tam w środku drga instynkt pierwotny, ale brakuje spięcia. Jest tylko drgnięcie, które może oznaczać wszystko, kiedy z góry można spojrzeć chociaż przez parę chwil na tego mężczyznę. I on na to pozwala. Nie wstaje, bo przecież nie potrzebuje tutaj czegokolwiek udowadniać, a ty rodzisz w sobie przekonanie, że powinien. Jeśli widzisz bajkę to tym bardziej chcesz przedrzeć się dłońmi przez płótno i zobaczyć jawę. Dojrzeć świat pędzlem Beksińskiego, bo te floresy van Gogha przecież były tylko kolorowymi bajdurzeniami. Musisz widzieć prawdę. Tę samą, której nie dało się przejrzeć przez arystokratyczne lico wysublimowanego mężczyzny. Elegant, dżentelmen, siła woli i nut charyzmy tworzącą symfonię, do której chciały śpiewać łabędzie. Nie zagłuszyłby ich. Z pełnym przekonaniem mogłeś stwierdzić, że oglądałby z zainteresowaniem, jak te białe cuda unoszą się na tafli wody odbijającej trawę pełną maków i wyginają swoje smukłe szyje do pieśni. Czy to też nie była bajka..?
- Wziął sobie pan bardzo do serca uratowania pokrzywdzonego z potrzasku... - Nie trzeba, nie powinien, zbędna troska? Jak mógłby tak obniżać poziom zaangażowania, który już był prezentowany? Powiedział raz, że nie chce kłopotać - powtórzenie drugi byłoby nachalne, nawet on sam miewał moment rozdrażnienia, kiedy chcesz komuś pomóc, ale ta osoba mimo oczywistej potrzeby tej pomocy ciągle ci mówi, że nienienie-poradzę-sobie-sam. Poradziłby, oczywiście. Z ryzykiem kuszenia losu, o którym Anthony wspomniał, a jego artykuł w Proroku, gdzie pod jego zdjęciem było wielkie hasło "Śmierciożercy to terroryści" wcale nie czynił Londynu bezpieczniejszego. Za to nadal było to kompletnie pogrążające i wstydliwe, ale starał się przełknąć kolejną gulę goryczy niepowodzeń.
- Och, nic nie szkodzi. Piękno nie ma powodu bycia nadmiernie zakrywanym. - Skromność była czasem zaletą, a czasem bywała śmieszna. W zaciszu umysłu wbijał w to pinezki ironii, ale był pewien tego, co mówił i jakby dla potwierdzenia spojrzał na swoje paznokcie, na smukły nadgarstek lewej dłoni. Uśmiechy niestety nadal były tutaj walutą na wybrakowaniu przez powoli stygnące wrażenia z kradzieży. Jak zostało to elegancko ujęte - na szczęście mieli wino. Oj tak, na całe szczęście... W tym winie umoczył swoje usta, odsuwając w końcu krzesło, żeby zająć miejsce obok gospodarza. Założył nogę na nogę.
- Och, zrobiłbym. - Zapewnił bez zastanowienia, ale mając przy tym minę sugerującą zwątpienie. Nie w siebie, to zdecydowanie nie było w to wymierzone - wypowiedział wszak te słowa z pewnością. Bo to nie w siebie wątpił. Wątpił w ludzi - ogółem. Victoria... była tutaj rzeczywiście jakąś podporą. - Żyjemy w trudnych czasach, w których coraz ciężej o odrobinę dobroci. - Od nieznajomych. - Pyszne. - Pochwalił, odstawiając lampkę, ale jej nie puszczając. - To Pańskie wino? Wystaje ponad szereg. - Głównego serca smaku, które Shafiq oferował w swojej winiarni.