11.06.2024, 13:02 ✶
Oczywiście, że zapomniał parasola.
I oczywiście, że nie pomyślał o tym, żeby stworzyć sobie taki niewidzialny za pomocą kształtowania. Pewnie wpadłby na to, gdyby szedł z nim ktoś inny, kto mógłby zmoknąć, ale już niekoniecznie przyszło mu to do głowy, kiedy chodziło o niego.
Brenna rozproszyła zaklęcie, gdy Cedric zderzył się z tą niewidzialną barierą, powstrzymującą deszcz i nawet nie zauważył, na kogo wpadł, a potem po prostu ruszyła za nim szybkim krokiem. Krople deszczu uderzyły o głowę i ramiona, włosy, i tak lekko kręcące się od wilgoci, przylgnęły do policzków i szyi, ale była zaledwie odrobinę wilgotna, gdy młody Lupin – zupełnie przemoczony.
Wyciągnęła rękę i postukała go palcem w ramię, chcąc zwrócić na siebie uwagę. Byłoby to niemądre postępowanie przy kimś takim jak ona, bo mogłaby odruchowo sięgnąć po różdżkę, w ostatnich miesiącach uczona stałej czujności, ale podejrzewała, że biednego uzdrowiciela w Mungu dość często zaczepiano nagle i zwykle po to, by natychmiast zajął się jakimś pacjentem, a nie w celu jego ukatrupienia.
W głębi duszy wciąż miała wątpliwości i pewne wyrzuty sumienia. Ale nie zamierzała przecież prosić, żeby szedł dla nich walczyć na pierwszej linii, a naiwnością byłoby sądzić, że nigdy żadne z nich nie zostanie ranne. I że może się zdarzyć, że w takiej sytuacji będą potrzebowali uzdrowiciela, który nie zada zbyt wielu pytań. Nie pozwoliliby przecież nikomu z członków Zakonu umrzeć, a w Mungu niektóre obrażenia mogłyby ściągnąć zainteresowanie przedstawicieli Departamentu Przestrzegania Prawa.
Nie była pewna, do kogo w takiej sytuacji zwróciliby się Patrick albo Dumbledore, ale ona musząc szukać pomocy pewnie poszłaby właśnie do Lupina. Był jeszcze Basilius Prewett, idea wciągnięcia go do sieci jednak na razie nie postała Brennie w głowie, zwłaszcza że z jednej strony miała do członków familii Prewettów ogromną słabość, z drugiej aż za dobrze wiedziała, że skrywali różne mroczne tajemnice. I wcale nie chodziło tylko o trzymanie obok łóżka książek takich jak „Księga miłosnych uroków”, „To tylko quidditch” czy „Uzdrowiciel i jego miłość”.
– Cześć, Cedrick – powiedziała, cofając dłoń. Uśmiechnęła się do niego lekko: zaczepiła go, odezwała się, trochę za późno, żeby teraz się wycofać, prawda? – Masz może chwilę? Chcę absolutnie bezczelnie wykorzystać twoje dobre serce – stwierdziła, prosto z mostu.
Przynajmniej nie kryła się ze swoimi planami. Nie wobec ludzi, którzy byli jej w pewien sposób bliscy.
I oczywiście, że nie pomyślał o tym, żeby stworzyć sobie taki niewidzialny za pomocą kształtowania. Pewnie wpadłby na to, gdyby szedł z nim ktoś inny, kto mógłby zmoknąć, ale już niekoniecznie przyszło mu to do głowy, kiedy chodziło o niego.
Brenna rozproszyła zaklęcie, gdy Cedric zderzył się z tą niewidzialną barierą, powstrzymującą deszcz i nawet nie zauważył, na kogo wpadł, a potem po prostu ruszyła za nim szybkim krokiem. Krople deszczu uderzyły o głowę i ramiona, włosy, i tak lekko kręcące się od wilgoci, przylgnęły do policzków i szyi, ale była zaledwie odrobinę wilgotna, gdy młody Lupin – zupełnie przemoczony.
Wyciągnęła rękę i postukała go palcem w ramię, chcąc zwrócić na siebie uwagę. Byłoby to niemądre postępowanie przy kimś takim jak ona, bo mogłaby odruchowo sięgnąć po różdżkę, w ostatnich miesiącach uczona stałej czujności, ale podejrzewała, że biednego uzdrowiciela w Mungu dość często zaczepiano nagle i zwykle po to, by natychmiast zajął się jakimś pacjentem, a nie w celu jego ukatrupienia.
W głębi duszy wciąż miała wątpliwości i pewne wyrzuty sumienia. Ale nie zamierzała przecież prosić, żeby szedł dla nich walczyć na pierwszej linii, a naiwnością byłoby sądzić, że nigdy żadne z nich nie zostanie ranne. I że może się zdarzyć, że w takiej sytuacji będą potrzebowali uzdrowiciela, który nie zada zbyt wielu pytań. Nie pozwoliliby przecież nikomu z członków Zakonu umrzeć, a w Mungu niektóre obrażenia mogłyby ściągnąć zainteresowanie przedstawicieli Departamentu Przestrzegania Prawa.
Nie była pewna, do kogo w takiej sytuacji zwróciliby się Patrick albo Dumbledore, ale ona musząc szukać pomocy pewnie poszłaby właśnie do Lupina. Był jeszcze Basilius Prewett, idea wciągnięcia go do sieci jednak na razie nie postała Brennie w głowie, zwłaszcza że z jednej strony miała do członków familii Prewettów ogromną słabość, z drugiej aż za dobrze wiedziała, że skrywali różne mroczne tajemnice. I wcale nie chodziło tylko o trzymanie obok łóżka książek takich jak „Księga miłosnych uroków”, „To tylko quidditch” czy „Uzdrowiciel i jego miłość”.
– Cześć, Cedrick – powiedziała, cofając dłoń. Uśmiechnęła się do niego lekko: zaczepiła go, odezwała się, trochę za późno, żeby teraz się wycofać, prawda? – Masz może chwilę? Chcę absolutnie bezczelnie wykorzystać twoje dobre serce – stwierdziła, prosto z mostu.
Przynajmniej nie kryła się ze swoimi planami. Nie wobec ludzi, którzy byli jej w pewien sposób bliscy.
Don't promise to live forever. Promise to forever live while you're alive.