14.06.2024, 14:57 ✶
Słuchała opowieści Bagshota z uwagą, dopowiadając, że w przypadku fioletu i czerni chodziło o aury. Była ciekawa, jak można było co roku wzmacniać rytuał polegający na ofierze z człowieka bez ofiary z człowieka, ale zgodnie z tym co powiedział Owen – podziemia to nie było dobre miejsce na wykład. Jeszcze w jednej sprawie musiała się upewnić:
– Znaleźliśmy notatkę: Skurwysyn. Ona nie była czarownicą. Złożył ofiarę z mugolki. To były pańskie zapiski? – małe pytanie, dla dopięcia kropek.
Widziała, że Isaac lgnie do swojego krewniaka, mieli pewnie choć przez chwile ze sobą do pogadania. Cała zaś ekipa miała przed sobą trzy drogi, jak w jakiejś jebanej baśni. Zamyśliła się na moment, zawieszając spojrzenie na lekko spoconej twarzy Bazyliszka. Szlag, przecież on się boi wody! Czy on w ogóle umie pływać? – przyszło jej do głowy, wszak znali się już kilka lat, więc nawet nie dziwiło ją, gdy Prewett nie otworzył twarzy by choćby zająknąć się o własnej słabości.
Ok, co jej powtarzali na szkoleniach... które rozwiązanie było najnudniejsze? Znaczy najbezpieczniejsze!
– Dobra, możemy nie mieć sił by przebijać się przez jezioro. Myślę, że najlepiej będzie jak pójdziemy tunelem, który jest już wydrążony. Jeśli okaże się ślepy, zawsze będziemy mogli spróbować przebić się transmutacją, jako wyjście awaryjne. Ale ten pomysł Penny z runami ochronnymi brzmi zajebiście! Masz czym je zrobić? – A zazdrość opadła, zazdrość której Mildred nie rozpoznawała wcześniej, całe życie się z nią borykając, ale teraz jakby lżej jej się na barkach zrobiło. Przyjemniej. Była w kręgu bliskich sobie osób, nadzieja na szczęśliwe zakończenie rozgorzała w złocistych oczach i sercu. Zamrugała. – Czujecie to? Coś się zmieniło... – odruchowo zadarła głowę ku górze, marszcząc na moment nos. Ktoś tam robił swoją robotę. Oni musieli zrobić swoją.
Czekając na swoją kolej w otrzymaniu runy Millie powróciła myślami do zjazdu tarocistów na górze sprzed krótkiej chwili, gdzie wykłócali się o to jaka jest energia tego miejsca na podstawie kart tarota, które każde z nich wyciągnęło ze swojej talii. Nie miała tu swojej, ale kucnęła i znalazła kilka odpowiednich kamieni. Skupiła się zajmując sobie czas, ale nie po to by opóźniać jakkolwiek grupę i przesypała je w dłoni, kilkukrotnie, szukając metafizycznego kawałka sukni przeznaczenia, by podejrzeć w omenie najbliższą przyszłość.
Zaraz potem, gdy byli gotowi, chciała ruszyć w ustaloną wspólnie drogę.
– Znaleźliśmy notatkę: Skurwysyn. Ona nie była czarownicą. Złożył ofiarę z mugolki. To były pańskie zapiski? – małe pytanie, dla dopięcia kropek.
Widziała, że Isaac lgnie do swojego krewniaka, mieli pewnie choć przez chwile ze sobą do pogadania. Cała zaś ekipa miała przed sobą trzy drogi, jak w jakiejś jebanej baśni. Zamyśliła się na moment, zawieszając spojrzenie na lekko spoconej twarzy Bazyliszka. Szlag, przecież on się boi wody! Czy on w ogóle umie pływać? – przyszło jej do głowy, wszak znali się już kilka lat, więc nawet nie dziwiło ją, gdy Prewett nie otworzył twarzy by choćby zająknąć się o własnej słabości.
Ok, co jej powtarzali na szkoleniach... które rozwiązanie było najnudniejsze? Znaczy najbezpieczniejsze!
– Dobra, możemy nie mieć sił by przebijać się przez jezioro. Myślę, że najlepiej będzie jak pójdziemy tunelem, który jest już wydrążony. Jeśli okaże się ślepy, zawsze będziemy mogli spróbować przebić się transmutacją, jako wyjście awaryjne. Ale ten pomysł Penny z runami ochronnymi brzmi zajebiście! Masz czym je zrobić? – A zazdrość opadła, zazdrość której Mildred nie rozpoznawała wcześniej, całe życie się z nią borykając, ale teraz jakby lżej jej się na barkach zrobiło. Przyjemniej. Była w kręgu bliskich sobie osób, nadzieja na szczęśliwe zakończenie rozgorzała w złocistych oczach i sercu. Zamrugała. – Czujecie to? Coś się zmieniło... – odruchowo zadarła głowę ku górze, marszcząc na moment nos. Ktoś tam robił swoją robotę. Oni musieli zrobić swoją.
Czekając na swoją kolej w otrzymaniu runy Millie powróciła myślami do zjazdu tarocistów na górze sprzed krótkiej chwili, gdzie wykłócali się o to jaka jest energia tego miejsca na podstawie kart tarota, które każde z nich wyciągnęło ze swojej talii. Nie miała tu swojej, ale kucnęła i znalazła kilka odpowiednich kamieni. Skupiła się zajmując sobie czas, ale nie po to by opóźniać jakkolwiek grupę i przesypała je w dłoni, kilkukrotnie, szukając metafizycznego kawałka sukni przeznaczenia, by podejrzeć w omenie najbliższą przyszłość.
Rzut Symbol 1d258 - 157
Paczka (niespodzianka)
Paczka (niespodzianka)
Zaraz potem, gdy byli gotowi, chciała ruszyć w ustaloną wspólnie drogę.