14.06.2024, 15:47 ✶
Przeczesywali dłońmi piasek ile już? Godzinę, dwie, jeszcze więcej? Atreus miał wrażenie że spędzony tutaj czas ciągnął się niemiłosiernie, ale nie był pewien czy była to wina ogólnego nastroju tego miejsca czy może tego jak żmudne to było zajęcie. Czarna aura płożyła się intensywna w swojej barwie, utrudniając jakiekolwiek rozpoznanie, gdzie znajduje się jej największe kłębowisko. Ale przynajmniej mieli pewność, że źródło znajduje się w tym kościele.
Zaczęli spokojnie, za towarzystwo mając przede wszystkim siebie, ale potem doszedł do tego wciąż powiększający się chór głosów, poddający w wątpliwości każdy możliwy aspekt życia. Ojciec wytykał mu, że nigdy nie będzie w stanie mu dorównać, a jego ambicje pójścia w jego ślady są bezsensowne. Słyszał szept Florence, zarzekającą się, że zwracała na niego uwagę ze zwykłej konieczności, ale i też litości. Elaine w duecie z Ludovicą punktowały jego nawyki hazardzisty, z szyderą w głosie odnosząc sie też do relacji które wciąż hołubił, a które powinien porzucić już dawno temu.
Był słaby. Zbędny w życiu innych, bo kogo udało mu się do tej pory nie skrzywdzić. Czaszka broniła się głosami innych, wypomając mu też te wszystkie momenty kiedy był zwyczajnie bezsilny, a co ocierało się o jego najgorsze obawy. Mówiła mu, głosem Brenny, że lepiej by było, gdyby w ogóle nie wrócił z limbo.
Drgnął wreszcie, tak samo na brzmienie jej głosu, jak i na odpowiedź Patricka, który znajdował się obok. Zatrzymał się, a potem palce Stewarda wydobyły spod piasku kształt, którego tak do tej pory poszukiwali. Odetchnął, ale był zbyt zmęczony by się chociaż z zadowoleniem uśmiechnąć. To miejsce zdawało się wysysać z nich całą energię, licząc na to że wreszcie się poddadzą.
Przyłączył się do wykopywania odnalezionego artefaktu, na tym koncentrując całe swoje siły w tym momencie. Kiedy ją wyciągnęli, ta uniosła się, zawisając w powietrzu. Była całkiem ładna, ale cienie kłębiące się wewnątrz napawały niepokojem. Zdążyli jeszcze tylko zasłonić z Patrickiem oczy, a potem czaszka rozbłysła jasnym światłem i wybuchła energią.
- Nie mogę się doczekać aż ją rozpierdolimy - odpowiedział Patrickowi, kiedy gęstniejąca wokół nich mgła odpuściła nieco, a Steward narzucił na czaszkę koszulę, świecąc teraz do zebranych gołą klatą. Sam zdążył się podnieść i ścisnąć w dłoni różdżkę. - Brenna - rzucił, bardziej do siebie niż kogokolwiek innego, kiedy spojrzenie przetoczyło się po wnętrzu ruiny i zatrzymało na pełznącej brygadzistce, a przez to i znajdującym się obok niej nieumarłym. Podniósł dłoń chcąc rzucić na stworzenie zaklęcie, które spętałoby je pnączami przytwierdzonymi do podłoża, by uniemożliwić mu dalsze zbliżanie się do Longbottom.
kształtowanie na pnącza, zeby se nieumarły nie pełzał
Zaczęli spokojnie, za towarzystwo mając przede wszystkim siebie, ale potem doszedł do tego wciąż powiększający się chór głosów, poddający w wątpliwości każdy możliwy aspekt życia. Ojciec wytykał mu, że nigdy nie będzie w stanie mu dorównać, a jego ambicje pójścia w jego ślady są bezsensowne. Słyszał szept Florence, zarzekającą się, że zwracała na niego uwagę ze zwykłej konieczności, ale i też litości. Elaine w duecie z Ludovicą punktowały jego nawyki hazardzisty, z szyderą w głosie odnosząc sie też do relacji które wciąż hołubił, a które powinien porzucić już dawno temu.
Był słaby. Zbędny w życiu innych, bo kogo udało mu się do tej pory nie skrzywdzić. Czaszka broniła się głosami innych, wypomając mu też te wszystkie momenty kiedy był zwyczajnie bezsilny, a co ocierało się o jego najgorsze obawy. Mówiła mu, głosem Brenny, że lepiej by było, gdyby w ogóle nie wrócił z limbo.
Drgnął wreszcie, tak samo na brzmienie jej głosu, jak i na odpowiedź Patricka, który znajdował się obok. Zatrzymał się, a potem palce Stewarda wydobyły spod piasku kształt, którego tak do tej pory poszukiwali. Odetchnął, ale był zbyt zmęczony by się chociaż z zadowoleniem uśmiechnąć. To miejsce zdawało się wysysać z nich całą energię, licząc na to że wreszcie się poddadzą.
Przyłączył się do wykopywania odnalezionego artefaktu, na tym koncentrując całe swoje siły w tym momencie. Kiedy ją wyciągnęli, ta uniosła się, zawisając w powietrzu. Była całkiem ładna, ale cienie kłębiące się wewnątrz napawały niepokojem. Zdążyli jeszcze tylko zasłonić z Patrickiem oczy, a potem czaszka rozbłysła jasnym światłem i wybuchła energią.
- Nie mogę się doczekać aż ją rozpierdolimy - odpowiedział Patrickowi, kiedy gęstniejąca wokół nich mgła odpuściła nieco, a Steward narzucił na czaszkę koszulę, świecąc teraz do zebranych gołą klatą. Sam zdążył się podnieść i ścisnąć w dłoni różdżkę. - Brenna - rzucił, bardziej do siebie niż kogokolwiek innego, kiedy spojrzenie przetoczyło się po wnętrzu ruiny i zatrzymało na pełznącej brygadzistce, a przez to i znajdującym się obok niej nieumarłym. Podniósł dłoń chcąc rzucić na stworzenie zaklęcie, które spętałoby je pnączami przytwierdzonymi do podłoża, by uniemożliwić mu dalsze zbliżanie się do Longbottom.
kształtowanie na pnącza, zeby se nieumarły nie pełzał
Rzut PO 1d100 - 43
Sukces!
Sukces!
Rzut PO 1d100 - 7
Akcja nieudana
Akcja nieudana