04.01.2023, 14:25 ✶
Niewiele pamiętał. Nie był to dobry znak.
Miał wyraźne wspomnienie tego, jak zakładał ochraniacze pod strój, jak przygotowywał miotłę, jak motywował się z pozostałymi członkami drużyny poklepując się po plecach i rzucając głośno mobilizujące hasła. Dosyć wyraźnie pamiętał brodzenie po kolana w błocie podczas wychodzenia na stadion, a potem szarpanie się z miotłą po to, by mimo dokuczającego wiatru zawisnąć w jednym miejscu w trakcie, gdy sędzia przygotowywał się do rozpoczęcia meczu.
To, co działo się po pierwszym gwizdku, było już dla niego niewyraźną, zlewającą się w jedno, ciemną plamą. Chyba najpierw prowadzili, a następnie przegrywali. A później, z jakiegoś powodu, który uciekł mu z pamięci, znalazł się w czymś bardzo mokrym, w ustach czuł posmak brudnej ziemi, a głowę wypełniał mu ból tak mocny, że czuł się tak, jakby zaraz miała mu się rozpaść na dwie części. Nie był pewien jak długo tak leżał, nie będąc w stanie się ruszyć, nim znalazł się na czymś bardziej suchym.
Wszystko docierało do niego jak przez mgłę, którą wywoływało pulsujące rwanie w okolicy czoła. Czuł, że na twarzy miał błotnistą maskę, ale nie chciało mu się jej przetrzeć. Jego ubranie było mokre, przez co wydawało się bardzo ciężkie. Gdy otwierał oczy widział jakieś światła i kształty, które nie miały większego sensu. Słyszał wokół siebie jakieś głosy, ale słowa zlewały mu się ze sobą. Skoncentrował się mocno i zdołał wychwycić z rozmowy dwa wyrazy.
Pan Lovegood. Pan Dobra-Miłość. Co za durne nazwisko. Kompletnie idiotyczne, jak u bohatera wyjątkowo kiepskiego romansu. Zaśmiał się pod nosem mimo bólu, który penetrował jego czaszkę. Co to za ofiarę losu życie pokarało takim imieniem?
Moment, chwileczkę…
Przecież to on tak się nazywał. Tak, był tego pewien. To o nim mówił kobiecy głos.
- Tak, to ja jestem Lovegood – potwierdził swoją tożsamość cichym tonem. Na wypadek, gdyby kobiecy głos go nie usłyszał, zgłosił się podnosząc rękę do góry.
- A więc dobrze widziałam, tłuczek trafił pana prosto głowę. Proszę się za dużo nie ruszać, panie Lovegood. To samo czyni się pani, panienko Greengrass. Zaraz się państwem zajmiemy – powiedziała nauczycielka przenosząc wzrok z jednego pacjenta na drugiego. Theodore nie zrozumiał prawie niczego z tego, co mówiła, ale miała spokojny ton, co sprawiło, że on również stał się spokojny.
Zatrzymali się, więc rozchylił oczy. Usłyszał inkantacje i poczuł jak czyjeś zaklęcie wysusza jego ubranie, a następnie przenosi go na coś miękkiego i ciepłego. Obrócił głowę w bok i po swojej prawej stronie ujrzał kształt, z którym działo się to samo co z nim. Zdziwił się, gdy w kształcie opadającym na łóżko rozpoznał ludzką sylwetkę. Nie był jedyną ofiarą błotnisto-wodnistej masy generującej bóle głowy?
- Kim jesteś? - spytał się towarzyszki niedoli, nie do końca świadomy faktu, że w przeciągu kilku ostatnich chwil jej nazwisko padło już wielokrotnie.
Miał wyraźne wspomnienie tego, jak zakładał ochraniacze pod strój, jak przygotowywał miotłę, jak motywował się z pozostałymi członkami drużyny poklepując się po plecach i rzucając głośno mobilizujące hasła. Dosyć wyraźnie pamiętał brodzenie po kolana w błocie podczas wychodzenia na stadion, a potem szarpanie się z miotłą po to, by mimo dokuczającego wiatru zawisnąć w jednym miejscu w trakcie, gdy sędzia przygotowywał się do rozpoczęcia meczu.
To, co działo się po pierwszym gwizdku, było już dla niego niewyraźną, zlewającą się w jedno, ciemną plamą. Chyba najpierw prowadzili, a następnie przegrywali. A później, z jakiegoś powodu, który uciekł mu z pamięci, znalazł się w czymś bardzo mokrym, w ustach czuł posmak brudnej ziemi, a głowę wypełniał mu ból tak mocny, że czuł się tak, jakby zaraz miała mu się rozpaść na dwie części. Nie był pewien jak długo tak leżał, nie będąc w stanie się ruszyć, nim znalazł się na czymś bardziej suchym.
Wszystko docierało do niego jak przez mgłę, którą wywoływało pulsujące rwanie w okolicy czoła. Czuł, że na twarzy miał błotnistą maskę, ale nie chciało mu się jej przetrzeć. Jego ubranie było mokre, przez co wydawało się bardzo ciężkie. Gdy otwierał oczy widział jakieś światła i kształty, które nie miały większego sensu. Słyszał wokół siebie jakieś głosy, ale słowa zlewały mu się ze sobą. Skoncentrował się mocno i zdołał wychwycić z rozmowy dwa wyrazy.
Pan Lovegood. Pan Dobra-Miłość. Co za durne nazwisko. Kompletnie idiotyczne, jak u bohatera wyjątkowo kiepskiego romansu. Zaśmiał się pod nosem mimo bólu, który penetrował jego czaszkę. Co to za ofiarę losu życie pokarało takim imieniem?
Moment, chwileczkę…
Przecież to on tak się nazywał. Tak, był tego pewien. To o nim mówił kobiecy głos.
- Tak, to ja jestem Lovegood – potwierdził swoją tożsamość cichym tonem. Na wypadek, gdyby kobiecy głos go nie usłyszał, zgłosił się podnosząc rękę do góry.
- A więc dobrze widziałam, tłuczek trafił pana prosto głowę. Proszę się za dużo nie ruszać, panie Lovegood. To samo czyni się pani, panienko Greengrass. Zaraz się państwem zajmiemy – powiedziała nauczycielka przenosząc wzrok z jednego pacjenta na drugiego. Theodore nie zrozumiał prawie niczego z tego, co mówiła, ale miała spokojny ton, co sprawiło, że on również stał się spokojny.
Zatrzymali się, więc rozchylił oczy. Usłyszał inkantacje i poczuł jak czyjeś zaklęcie wysusza jego ubranie, a następnie przenosi go na coś miękkiego i ciepłego. Obrócił głowę w bok i po swojej prawej stronie ujrzał kształt, z którym działo się to samo co z nim. Zdziwił się, gdy w kształcie opadającym na łóżko rozpoznał ludzką sylwetkę. Nie był jedyną ofiarą błotnisto-wodnistej masy generującej bóle głowy?
- Kim jesteś? - spytał się towarzyszki niedoli, nie do końca świadomy faktu, że w przeciągu kilku ostatnich chwil jej nazwisko padło już wielokrotnie.