Nie interesowało go to, co Crow potrafił zrobić, a to, co czuł.
Czarodziejom nigdy nie można było ufać, a mimo to czuł pociąg do czarownika. Mimo to robił z nimi interesy i gdyby wśród wiedźminów istniały białe kruki to pewnie by nim był. Gdzie to całe wymazanie emocji, które powinno istnieć, by nie zagłuszać wartości pracy? Wszystko, co powinno go czynić idealną bronią na potwory? Oglądał się wokół i widział potwory zewsząd - ludzi, wiedźmy, elfy, wszystkie humanoidy ponosiły pragnienia równe sukubom. Oskarżali tych, którzy się wyróżniali, o potworności, a sami dopuszczali się czynów godnych pożałowania. Nie musiał czuć perfum Fontaine, żeby wiedzieć, jak śmierdzi. Żadne drogie perfumy nie były w stanie zakryć tego smrodu krwi wokół niej, którą przelała w swoim życiu. Nie chciał znać szczegółów, nie chciał widzieć jej zbrodni, nie chciał spoglądać w jej życiorys, bo obawiał się, że wtedy zostanie mu wbić miecz w jej bebechy i popełnić sprawiedliwość dla tego świata, który nie potrafił się przed nią bronić.
Czy nie powinien tego zrobić? Wtedy Crow byłby tylko jego i przestałby się oglądać za tym czarnym straszydłem.
Słowa popłynęły, a Cain szarpnął za te drzwi i wyszedł przodem, bo gdyby tego nie zrobił czuł, że słowa płynęłyby od Flynna jeszcze tu i teraz. Słowa, którymi wcale nie chciał się dzielić z tą obrzydliwą kobietą, z którą interesy były dobre jeszcze parę lat temu. Jeszcze zanim poznał Flynna nie była tak... pomylona. Potrafił przymykać oko na wiele rzeczy, bo ścieżka moralności była bardzo pogmatwanym wymysłem społeczeństwa, ale ta wiedźma wynosiła to do chorych poziomów. Z rokiem na rok było gorzej, równia pochyła, sama chciała na niej zjeżdżać. Robiło się tylko dziwniej, a każdy kontakt z nią stawał się coraz bardziej nerwowy. Czy to na pewno ona, czy już nie mógł znieść tego, jak Fleamont się do niej odnosił, jak na nią patrzył..?
Trzasnęły za nimi drzwi i dźwięczały ich kroki na pustym korytarzu ozdobionym obrazami i ciężkimi kotarami okien.
- Będziesz po niej powtarzał jak pisklę po kurze? - Spojrzał na niego. Ten gładki jęzor mógł mu teraz tylko napytać biedy... im obu mógł jej napytać. Tylko... gdzie właściwie zakotwiczona była ta jego uraza? Czy był na niego taki zły przez Fontaine? Taki zdradzony, taki opuszczony? Czegoś brakowało w tej opowieści, ale elementy układanki były jak dym - zwiane przez wiatr, bo tu i teraz przykuwało uwagę i zmuszało do spoglądania. Wcale nie przed siebie - patrz w bok. Patrz na tę manipulacyjną dziwkę, która rujnowała serca i zasługiwała tylko na to, żeby tu i teraz zacisnąć palce na jej gardle. Skraść jej oddech. Dwa. Puścić, bo "kocham cię" już nigdy nie miało zabrzmieć między nimi. Tym był ten dystans? Przecież chciał powtarzać to "kocham cię", bo kochał całym sercem. Szkoda tylko, że sercem zranionym. - Smoki nie krzywdzą ludzi. - Powtórzył to samo, bo najwyraźniej trzeba było. Albo i nie. Może szkoda w ogóle tracić na to oddechu, skoro Flynn wolał powtarzać po swojej właścicielce. - Dziwi cię, że pieniądze są mi obojętne? Prędzej zetnę łeb Dante i Fontaine, niż temu smokowi. Nie pierwszy król chce usiec smoka, żeby jego łeb zawiesić nad kominkiem, a z łusek zrobić płaszcz. Powiedz tylko, bo nie rozumiem - od zawsze jej słowa były dla ciebie cenniejsze od moich? - Nie powinni się tak ranić słowem, a jednak to robili w kółko i w kółko... Zaczynało go to boleć za bardzo. Gnieść. Reagował przez to zbyt emocjonalnie, czego też robić nie powinien. Nazwać go psem... przesadził. Tylko że Flynn się dokładnie jak pies zachowywał.