Laurent spojrzał na Basiliusa kątem oka, ciotka spojrzała na Basiliusa wymownie i przez moment oboje spoglądali na niego tak, jakby nie byli pewni, czy mężczyzna wie, o czym mówi. Ale komentarz się nie pojawił. To jest - pojawił, tylko nie słowny. Czasami jedno spojrzenie wyraża więcej niż tysiąc słów. Abraksany Prewettów uwielbiały whiskey, chociaż większość osób brała to za plotkę. Baislius w sumie nie wychowywał się wśród nich, więęęc... mógł nie wiedzieć? Dla Laurenta ta wiedza była tak oczywista jak oddychanie, dlatego potrzebował chwili, żeby sobie przetłumaczyć odpowiedź mężczyzny. Żeby było zabawniej to w pierwszym momencie pomyślał, że to jakieś faktycznie zalecenie lekarskie, ale przecież weterynarzem nie był, cała ta głupia gadka sprzed chwili od Ethel... Przez sekundę myślał, że może to po prostu żart? Ale to przeminęło jak fala na plaży. A później już musiał sobie odpowiedzieć samodzielnie na pytanie, skąd ta reakcja. I że ta wiedza wcale nie jest taka oczywista, jak jemu się wydaje, że jest.
Dlatego też Laurent przy stole starał się robić to, co robił zazwyczaj - ładnie wyglądać, uśmiechać się i skupić na osobie Ethel. Skoro już podjął wyzwanie to wypadało mu sprostać i stawić czoła? Przy okazji nie przesadzając, bo rzeczywiście - czuł się przekonany argumentem Basiliusa... chyba kobieta gotowa była opowiadać o wszystkim, byleby tylko mówić i być w centrum zainteresowania. Fakt, że jej współczuł, bardzo pomagał w utrzymaniu rozmowy. Niestety Ethel miała talent do wybijania człowieka z... ze wszystkiego właściwie. Nie istniała taka tarcza, którą postawisz i będziesz mógł się za nią poczuć bezpiecznie i komfortowo. Zawsze się pod nią wgryzała, albo wręcz rozbijała ją na opiłki.
- Oooczywiście, ciociu. Przekażę mu bez problemu... wiesz, jaki jest Edward... - Postanowił od razu wkroczyć z chociaż malutkim wyprostowaniem, wyjaśnieniem ojca. Albo nie powinien? Mówienie czegokolwiek w imieniu Edwarda zawsze sprawiało, że się spinał. Nie było inaczej i teraz. Może i nie był dziedzicem, bo była nim jego siostra, ale nadal był jego synem i miał obowiązek reprezentować Prewettów. Edward zaś potrafił być bardzo surowy. Bardziej surowa była dla niego tylko sama Aydaya. Nie chciał, naprawdę nie chciał, żeby jakieś niedopatrzenia z tego spotkania do niego dotarły. - Domyślanie się nie jest jego mocną stroną, a jest taki zajęty biznesem... tyle stajen w całej Anglii... - Spróbował zagaić od tej strony, zerknął kontrolnie na Basiliusa, pokazał mu wzrokiem Ethel z nadzieją, że wkroczy i jednak się odezwie. - Aaale ciociu, to co z tym przyjazdem tutaj? Jak to się stało, że tu osiadłaś?