05.01.2023, 11:32 ✶
- Zjadłam bardzo przypalone tosty, a potem w pracy kanapkę – odparła Brenna, a kącik ust drgnął jej lekko. Tosty były bardzo przypalone, bo Erik akurat przechodził obok kuchni i nagle doszło do małego pożaru, ale o tym postanowiła nie wspominać. – Ostatnia sukienka, jaką kupiłam, była akurat na bal, ale też absolutnie prosta. Twoja matka trochę nie nadąża za modą, te strojne szatki przestają być w łaskach… a co do mistrza, złapanie go zajęło mi jakieś sześćdziesiąt sekund, ale znacznie gorzej z prześledzeniem, skąd ten artefakt się wziął i gdzie są pozostałe elementy zestawu.
Mężczyzna, który go jej przekazał, wyśpiewał wszystko, problem polegał na tym, że zdaniem Castiela, u którego była, by złamał klątwę, była to tylko jedna część całości. Brenna ostatnio więc dość sporo czasu spędzała na Nokturnie, bo najpierw odwiedzała pasera, potem znowu odwiedzała pasera, a kiedy paser wreszcie dał nazwisko, byleby Brygadzistka przestała psuć mu interes, siedząc na ladzie i komentując zakupy klientów, musiała jeszcze znaleźć właściwą osobę…
- To mi trochę zajmie – dokończyła melancholijnym tonem. Nie zdążyła jednak wyłożyć wszystkich zawiłości sprawy, bo przy sąsiednim stoliku wybuchło zamieszanie.
Brenna chyba podświadomie spodziewała się tego od dawna.
Może trochę dlatego nie wyszła. Żeby potem nie fatygować innych Brygadzistów, którzy pojawiliby się spisać zeznania, gdy stoły zostałyby już połamane, okna wybite, a właściciel Kotła właśnie kończył mordować prowodyrów.
- Bez zaklęć na razie – ostrzegła mruknięciem, by przypadkiem, jeżeli sytuacja eskaluje, ich działania nie stały się… mało skoordynowane.
Czary załatwiłyby sprawę szybko, owszem. Gdyby towarzystwo było mało liczne. Szybkie drętwowy i można by poczekać aż otrzeźwieją, a potem udzielić pouczenia. Rzecz w tym, że mieli tu dużo kolegów, więc jeżeli Brenna teraz z miejsca rąbnęłaby czarem w tych szykujących się do bitki, dla całej reszty byłaby to przypadkowa kobieta, ciskająca czary w ich kolegę…
Gdy rozległ się kolejny wrzask, wyjaśniający, kim jest owa Amanda, Brenna westchnęła ponownie, z kieszeni wydobywając odznakę. Miała jeszcze przez jakąś sekundę nadzieję, że może sytuacja nie eskaluje, ale sekundę później „właściciel” Amandy rzucił się na drugiego mężczyznę z pięściami, inny spróbował go zatrzymać, oberwał łokciem w twarz, poleciał na sąsiedni stolik, gdzie z kolei ktoś z tego niezadowolony dał mu w gębę…
Gdyby Brenna nie była Brenną, może by zignorowała, wszak była po służbie. Ale co poradzić, nie leżało to w jej charakterze. Poza tym Dziurawy Kocioł był kulturowym miejscem. I czasem wchodzili tu mugole albo charłacy ze swoimi krewnymi. Albo dzieci, idące z rodzicami na Pokątną…
- BRYGADA UDERZENIOWA, zostać na miejscach!!! – wrzasnęła, w jednej dłoni unosząc odznakę, w drugiej już trzymając różdżkę. Z nadzieją, że choć może nie uspokoi to przyszłego męża Amandy, to chociaż inni nie dołączą do bójki. Nie wypalała żadnych zaklęć, by jakiś głąb nie zrobił tego samego, ale była gotowa w razie potrzeby na szybkie protego.
Mężczyzna, który go jej przekazał, wyśpiewał wszystko, problem polegał na tym, że zdaniem Castiela, u którego była, by złamał klątwę, była to tylko jedna część całości. Brenna ostatnio więc dość sporo czasu spędzała na Nokturnie, bo najpierw odwiedzała pasera, potem znowu odwiedzała pasera, a kiedy paser wreszcie dał nazwisko, byleby Brygadzistka przestała psuć mu interes, siedząc na ladzie i komentując zakupy klientów, musiała jeszcze znaleźć właściwą osobę…
- To mi trochę zajmie – dokończyła melancholijnym tonem. Nie zdążyła jednak wyłożyć wszystkich zawiłości sprawy, bo przy sąsiednim stoliku wybuchło zamieszanie.
Brenna chyba podświadomie spodziewała się tego od dawna.
Może trochę dlatego nie wyszła. Żeby potem nie fatygować innych Brygadzistów, którzy pojawiliby się spisać zeznania, gdy stoły zostałyby już połamane, okna wybite, a właściciel Kotła właśnie kończył mordować prowodyrów.
- Bez zaklęć na razie – ostrzegła mruknięciem, by przypadkiem, jeżeli sytuacja eskaluje, ich działania nie stały się… mało skoordynowane.
Czary załatwiłyby sprawę szybko, owszem. Gdyby towarzystwo było mało liczne. Szybkie drętwowy i można by poczekać aż otrzeźwieją, a potem udzielić pouczenia. Rzecz w tym, że mieli tu dużo kolegów, więc jeżeli Brenna teraz z miejsca rąbnęłaby czarem w tych szykujących się do bitki, dla całej reszty byłaby to przypadkowa kobieta, ciskająca czary w ich kolegę…
Gdy rozległ się kolejny wrzask, wyjaśniający, kim jest owa Amanda, Brenna westchnęła ponownie, z kieszeni wydobywając odznakę. Miała jeszcze przez jakąś sekundę nadzieję, że może sytuacja nie eskaluje, ale sekundę później „właściciel” Amandy rzucił się na drugiego mężczyznę z pięściami, inny spróbował go zatrzymać, oberwał łokciem w twarz, poleciał na sąsiedni stolik, gdzie z kolei ktoś z tego niezadowolony dał mu w gębę…
Gdyby Brenna nie była Brenną, może by zignorowała, wszak była po służbie. Ale co poradzić, nie leżało to w jej charakterze. Poza tym Dziurawy Kocioł był kulturowym miejscem. I czasem wchodzili tu mugole albo charłacy ze swoimi krewnymi. Albo dzieci, idące z rodzicami na Pokątną…
- BRYGADA UDERZENIOWA, zostać na miejscach!!! – wrzasnęła, w jednej dłoni unosząc odznakę, w drugiej już trzymając różdżkę. Z nadzieją, że choć może nie uspokoi to przyszłego męża Amandy, to chociaż inni nie dołączą do bójki. Nie wypalała żadnych zaklęć, by jakiś głąb nie zrobił tego samego, ale była gotowa w razie potrzeby na szybkie protego.
Don't promise to live forever. Promise to forever live while you're alive.