Ktoś, kogo łatwo byłoby zdominować, odtrącić, złapać za nadgarstek i potrząsnąć, jak szmacianą lalką, nie mógł być bezbronny. Ktoś, kto nie miał asa w rękawie, który odwróciły szalę zwycięstwa na swoją korzyść, nie zbliżyłby się tak do obcego. Nie obnażałby się z taką śmiałością i z pewnością nie zbliżałby się tak bardzo.
Z całą pewnością więc nie była bezbronna.
Albo faktycznie była Szaleńcem.
Kto nie miał w sobie cząstki Szaleńca?
A on pozwalał powoli obezwładniać się jej szaleństwu, pozwalał jej na dotyk i nie uciekał, gdy długie paznokcie zostawiały na jego jasnej skórze czerwone ślady.
Jego różdżka tkwiła w doszytej, ciasnej kieszeni jego spodni, z której różdżka mogła zostać wysunięta, ale nigdy by z niej nie wypadła. Jeżeli nie byłby wystarczająco szybki, a ona zsunęłaby rękę, mogłaby tę różdżkę wyjąć. Czy chciałaby to zrobić? Zrobiłaby to? Co by z nią zrobiła?
Może powinien to przerwać... Przerwać grę, zdjąć z siebie jej ręce, odsunąć się i odejść, zanim dojdzie do czegoś, czego później mógłby żałować. Albo ona by żałowała? Albo stałoby się coś jeszcze gorszego...
Pod palcami mogła poczuć, że jego serce tylko trochę przyspieszyło swój rytm. Jej włosy go łaskotały, a różnica temperatur w tym momencie nie była tak nieprzyjemna, jak zazwyczaj. Pachniała jeziorem.
-Dlaczego sama tego nie sprawdzisz? - sam pakował się w tę grę, której zasad wciąż nie znał.
Sam pakował się w grę, w której nagroda za zwycięstwo, ale również kara za porażkę były dla niego niewiadome.
Jeżeli była ciekawa, dlaczego sama się nie przekona?