05.01.2023, 21:49 ✶
- Oby tak było – skomentował przedstawiony przez gryfonkę potencjalny przebieg wydarzeń. Był częścią zespołu puchonów. Wierzył w nich i był ślepo przekonany, że potrafią wygrać z każdym, niezależnie od tego, czy rywalizowali z kimś z przodu czy z tyłu tabeli. Gdyby było inaczej, to nawet by nie wychodził na boisko.
- Prowadzicie, bo w tym sezonie jeszcze nie graliście z nami – stanął w obronie swojej drużyny i również złapał się za głowę, bo podniesienie przez nią głosu wpłynęło również na jego układ nerwowy. Hałas, podobnie jak światło, dotyk i prawdopodobnie każda inna rzecz na świecie powiększał jego ból głowy.
Nie uwierzył jej zapewnieniom. Choć czuł, że miała całkowitą rację, że nie powinien się ruszać, to chciał spróbować. Nim jednak znalazł w sobie odwagę do tego, by wstać, w sali pojawiła się pielęgniarka. Theodore był pod wielkim wrażeniem jej umiejętności chodzenia. Bez problemu pokonała dystans dzielący ją i Mackenzie mimo tego, że cała podłoga się trzęsła i falowała. Nie miał pojęcia jakim cudem ani razu się nie zachwiała. Nie byłby w stanie pomóc Greengrass z tak dużą gracją i efektywnością, więc w głębi serca cieszył się, że pojawiła się w odpowiednim momencie.
- Ja tylko pomagam koleżance - wyjaśnił czemu nie leżał i trochę spokojniejszy o los wszystkich w szpitalu upadł na poduszkę, po czym wsłuchał się w rozmowę pacjentki z lekarką.
- Eee… Nic a nic. Wszystko ze mną dobrze – spytany o swój stan zdrowia skłamał z gracją trolla w składzie porcelany. Liczył po cichu na to, że pielęgniarka pozwoli mu wrócić na boisko. Oczywiście po tym jak ściany i podłoga się uspokoją, a w głowie przestanie mu dudnić.
Kobieta odwróciła na chwilę wzrok od blondynki. Jej doświadczonemu oku wystarczył tylko jedno spojrzenie na rozbiegane oczy puchona i guz na czole. Nie musiała nawet świecić mu różdżką przed nosem.
- Panie Lovegood, proszę mi powiedzieć, ile to jest trzy plus trzy? - zapytała pielęgniarka ponownie większość swojej uwagi skupiając na gryfonce. Ruszała różdżką na boki i obserwowała czy jej oczy wędrowały za światłem.
- Cztery? - odparł zaskoczony zagwozdką chłopak. Nie był zachwycony: było to podchwytliwe pytanie. Nie fair. W Quidditchu, najpiękniejszym sporcie na świecie, póki utrzymywało się na miotle, i tak liczyło się punkty dziesiątkami, więc w tym momencie nie musiał wiedzieć ile to jest trzy plus trzy. Na pytanie o tłuczki nie odpowiedział zaś wcale, bo nie pamiętał co się wydarzyło.
- Za chwilę dam panu eliksiry i zioła nasenne, powinno to przynieść ulgę – Pielęgniarka spodziewała się tego typu odpowiedzi od chłopca, ale i tak nie udało jej się powstrzymać uśmiechu, który wyrósł jej na twarzy - A my, panno Greengrass, pomęczymy się trochę dłużej. Trzeba się zająć tym złamaniem. Tym razem proszę się nigdzie nie ruszać, zaraz przyjdę – wyjaśniła i schowała różdżkę. Musiała przynieść wszystkie specyfiki potrzebne jej pacjentom, więc upewniwszy się, że oboje leżą i nie mają zamiaru wstawać, zostawiła ich jeszcze raz na chwilę samych.
@Mackenzie Greengrass
- Prowadzicie, bo w tym sezonie jeszcze nie graliście z nami – stanął w obronie swojej drużyny i również złapał się za głowę, bo podniesienie przez nią głosu wpłynęło również na jego układ nerwowy. Hałas, podobnie jak światło, dotyk i prawdopodobnie każda inna rzecz na świecie powiększał jego ból głowy.
Nie uwierzył jej zapewnieniom. Choć czuł, że miała całkowitą rację, że nie powinien się ruszać, to chciał spróbować. Nim jednak znalazł w sobie odwagę do tego, by wstać, w sali pojawiła się pielęgniarka. Theodore był pod wielkim wrażeniem jej umiejętności chodzenia. Bez problemu pokonała dystans dzielący ją i Mackenzie mimo tego, że cała podłoga się trzęsła i falowała. Nie miał pojęcia jakim cudem ani razu się nie zachwiała. Nie byłby w stanie pomóc Greengrass z tak dużą gracją i efektywnością, więc w głębi serca cieszył się, że pojawiła się w odpowiednim momencie.
- Ja tylko pomagam koleżance - wyjaśnił czemu nie leżał i trochę spokojniejszy o los wszystkich w szpitalu upadł na poduszkę, po czym wsłuchał się w rozmowę pacjentki z lekarką.
- Eee… Nic a nic. Wszystko ze mną dobrze – spytany o swój stan zdrowia skłamał z gracją trolla w składzie porcelany. Liczył po cichu na to, że pielęgniarka pozwoli mu wrócić na boisko. Oczywiście po tym jak ściany i podłoga się uspokoją, a w głowie przestanie mu dudnić.
Kobieta odwróciła na chwilę wzrok od blondynki. Jej doświadczonemu oku wystarczył tylko jedno spojrzenie na rozbiegane oczy puchona i guz na czole. Nie musiała nawet świecić mu różdżką przed nosem.
- Panie Lovegood, proszę mi powiedzieć, ile to jest trzy plus trzy? - zapytała pielęgniarka ponownie większość swojej uwagi skupiając na gryfonce. Ruszała różdżką na boki i obserwowała czy jej oczy wędrowały za światłem.
- Cztery? - odparł zaskoczony zagwozdką chłopak. Nie był zachwycony: było to podchwytliwe pytanie. Nie fair. W Quidditchu, najpiękniejszym sporcie na świecie, póki utrzymywało się na miotle, i tak liczyło się punkty dziesiątkami, więc w tym momencie nie musiał wiedzieć ile to jest trzy plus trzy. Na pytanie o tłuczki nie odpowiedział zaś wcale, bo nie pamiętał co się wydarzyło.
- Za chwilę dam panu eliksiry i zioła nasenne, powinno to przynieść ulgę – Pielęgniarka spodziewała się tego typu odpowiedzi od chłopca, ale i tak nie udało jej się powstrzymać uśmiechu, który wyrósł jej na twarzy - A my, panno Greengrass, pomęczymy się trochę dłużej. Trzeba się zająć tym złamaniem. Tym razem proszę się nigdzie nie ruszać, zaraz przyjdę – wyjaśniła i schowała różdżkę. Musiała przynieść wszystkie specyfiki potrzebne jej pacjentom, więc upewniwszy się, że oboje leżą i nie mają zamiaru wstawać, zostawiła ich jeszcze raz na chwilę samych.
@Mackenzie Greengrass