Przemoc. Ostatnio przemoc była wyborem i odpowiedzią na wszystko, co wokół się działo. Nie ważne jest to, czego naprawdę pragniesz, czego szukasz w swoim wnętrzu, bo z zewnątrz zawsze przyjdzie ona. Pani Wojna z buńczucznym uśmiechem, błyskiem zwycięstwa w oku, chociaż Gloria miała jaśnieć dopiero na niebie w towarzystwie trąb anielskich. Koniec świata, albo dopiero jego początek - różne religie potrafiły się mieszać co do tego. Łączyło je jedno - niepodważalny fakt, że po wojnie zawsze przychodziła ciemność. Tylko nieliczni mogli liczyć na nowy wschód słońca.
Laurent nie chciał tu oglądać śmierci i nie chciał nikogo krzywdzić. Tak samo nie chciał krzywdzić trytonki, nawet jeśli nie miała ona tak szlachetnych zamiarów, bo, jak powiedział ich kompan, zawsze wybierała przemoc. ZAWSZE to znaczy kiedy? Odkąd źle zaczęło się dziać? Odkąd coś się zmieniło i Adria, następczyni, powołała się na wojnę, wezwała Ją, pokazała to jezioro i powiedziała: będzie moje? I tak miało być. Więc czemu wszystko przyśpieszać, czemu grzebać...
Laurent z przestrachem odpłynął na bok, kiedy trytonka błyskawicznie ruszyła do przodu nawet mimo posiadanych ran. Pisnął, co dla Leartasa było krótkiem "nie!". Obnażył kły i gotów był nawet gryźć - miał czym. Ale obeszło się bez tego. Zaklęcie nekromancji zabrzmiało w powietrzu, a Laurenta aż przeszyła gęsia skórka. Victoria jak zawsze bezbłędnie pociągneła w opornej wodzie różdżką - nawet mimo tego jej zaklęcia zadziałały tak, jakby była więcej niż przyzwyczajona do działania pod wodą - prawie jakby się pod nią urodziła. Podpłynął szybko do jednej z kołyszących się roślin, żeby ją zerwać zębami i podpłynąć do trytonki. Warto było związać ją w normalny sposób, bo przecież zaklęcie niedługo przestanie działać.
- Poprowadź nas dalej. - Zapiszczał do trytona.
Sam jednak chciał nieco zajrzeć do tych otworów, ale nie zamierzał do nich wpływać - tylko spojrzeć z bezpieczniej odległości. Zaraz wrócił do swoich towarzyszy, żeby nie zaniechać bezpiecznej odległości.
Na percepcję
Akcja nieudana
Sukces!