[1964, Hogwart, Skrzydło szpitalne] Najwspanialszy sport na świecie

I pomyśleć, że chciał jej pomóc. Że uprzejmie ryzykował dla niej zawrotami głowy, był gotowy na podróż w stronę okna przez szaleńczo kiwającą się posadzkę, a co dostał w zamian? Potwarze. Oczernianie. Złośliwe komentarze w stronę jego dobrych znajomych. Przyjaciół, z którymi przeszedł przez niejedną boiskową wojnę. To nie było w porządku. Z niego można było kpić, można było podsumowywać jego zdolności matematyczne złośliwymi prychnięciami, nie obchodziło go to, ale jego koledzy byli nie do ruszenia.
- Ach tak? To może pogadamy o Billy’im? Nasi pałkarze żartują sobie, że w meczach z wami nie są potrzebni, bo on wykonuje całą brudną robotę za nich – zripostował drwiącym tonem. Nie przychodziło mu łatwo wyolbrzymianie wad innych, zwłaszcza że gryfoni mieli całkiem zgrany zespół, ale Mackenzie sama mu pomogła wspominając wcześniej o kiepskiej celności ich pałkarza.
- A wasza druga ścigająca? Słyszałem, jak mówiła, że wolałaby być w drużynie ślizgonów, bo ma dość śmierdzących skarpetek waszej szukającej – dodał i uśmiechnął się złośliwie. Nie wiedział, co wybitnie złego mógłby jeszcze powiedzieć o lwach, więc zrobił to, co zawsze szło mu wyśmienicie: zaczął zmyślać. Małe kłamstwo, by ochronić dobre imię swojej drużyny, jeszcze nikomu nie zaszkodziło.
Wcześniej się przyglądał z ciekawości jej podróżom, ale stracił swoje całe zainteresowanie mimo tego, że dalej ją gdzieś nosiło. Znudzonym ruchem obrócił głowę w stronę sufitu i utkwił spojrzenie w tańczącym przed jego oczyma tynku. Nie zamierzał jej już składać obietnic pomocy nawet gdyby zwaliłaby się z łóżka przez swoje pląsy.
- Uleczyć złamanie w pięć minut? Nie sądzę - Człowiek, który nie potrafił dodać do siebie dwóch małych cyfr, próbował wprowadzić trochę rozsądku do rozmowy. Nawet w pełni władz umysłowych o magii uzdrowicielskiej wiedział tyle co nic, ale intuicja podpowiadała mu, że jej optymistyczne założenie było bardzo chybione – Założę się, że nawet po rzuceniu zaklęcia na twoją rękę minie trochę czasu zanim będziesz mogła swobodnie nią ruszać. Nieprędko sobie potrenujesz. Ja za to miałbym jeszcze szanse wrócić dzisiaj do gry – dodał i westchnął marzycielsko. Gdyby tylko nie ból głowy, zawroty, guz, problemy z pamięcią, otarcia, potłuczenia, sprzeciw pielęgniarki, sprzeciw profesor transmutacji, problemy z orientacją, cofająca się do gardła zawartość żołądka, rozkojarzenie, niemożność skoncentrowania się, wrażliwość na światło, wrażliwość na hałas, problemy w wstaniem, gdyby tylko nie tych kilka małych problemów, to mógłby wrócić do gry. Tak blisko, a tak daleko.

@Mackenzie Greengrass