06.01.2023, 04:15 ✶
Dostrzegał widoczną na dziewczęcej twarzy irytację, jednak na tym się kończyło. Nauczony doświadczeniem wiedział, że ma rację. Używanie magii do samoobrony było zasadne w takiej sytuacji i powinno być podstawowym odruchem każdego dorosłego czarodzieja lub dorosłej czarownicy. On nie wahał się wykorzystywać magii do samoobrony i ratowania innych. Tak nie zawahałby się oddać swojego życia w słusznej sprawie, ratując tyle osób, ile zdołał. Za nic w świecie nie będzie udawać kogoś, kim nie jest. Pomimo tego, że nie był złym człowiekiem, nie jest ideałem. Gdyby był złym człowiekiem to nawet nie zadałby sobie trudu aby ją ratować. Mógł zostawić ją na pastwę przerażonego motłochu i tych bydlaków. A jednak była tutaj, względnie bezpieczna.
Uniósł jedną z brwi, słysząc jej śmiech. Zdawać by się mogło, że był gorzki. Nie był w nastroju do żartów. Wiodło mu się średnio w życiu, ale całkiem nieźle sobie radził. Na pewno nie spodziewał się, że dziewczyna po prostu pozielenieje. Może zrobiło się jej niedobrze i zacznie wymiotować. Ale nie... to był strach. W pierwszej chwili nie potrafił pojąć jego przyczyny i odruchowo obejrzał się przez ramię. Nikt na nich nie czyhał. Czyżby nagle zaczęła się go bać? Nie miał wobec niej złych zamiarów, ale też nie zamierzał tego jej tłumaczyć. Sobie nie miał nic do zarzucenia. W końcu uratował tę nierozsądną dziewczynę przed niebezpieczeństwem, powalając atakującego ją mężczyznę i zaprowadzając ją w bezpieczną alejkę. Zamierzał ją zostawić w tym miejscu. Po raz drugi nie powinna wpaść w tarapaty. Drugi raz nie przybędzie jej z odsieczą.
— I taką wdzięczność to ja rozumiem, choć raczej nie wydam ich tego dnia w Dziurawym Kotle — Stwierdził chowając do swojej, jakże chudej sakiewki te kilkanaście monet. Oby tylko ich nie zgubił albo nie został okradziony. Miał na myśli to, że dopóki te zamieszki nie zostaną opanowane przez odpowiednie służby to na Ulicy Pokątnej nie zapanuje względny spokój. A że takie wydarzenia stawiają Brygadzistów w gotowości, ci nawet mogą okupować ten pub i tym samym stać między nim a ciepłym posiłkiem i co najmniej jednym kuflem ciemnego piwa. — Nawet jakbyś miała to nie zacznę grozić ci różdżką — Stwierdził ze wzruszeniem ramion. Zastraszanie dziewcząt nie leżało w kręgu jego zainteresowań ani nie dałoby mu to żadnych korzyści. Pomijając uzyskaną drobną gratyfikację finansową, to był dobry uczynek. Nawet, jeśli reakcja tamtej dziennikarki jego zdaniem była nieadekwatna do sytuacji. Chce to niech ucieka. Odwrócił się w stronę, z której przybiegł. Zamierzał ponownie rzucić się w wir walki.
Słowa: 403
Słowa łącznie: 2202
Uniósł jedną z brwi, słysząc jej śmiech. Zdawać by się mogło, że był gorzki. Nie był w nastroju do żartów. Wiodło mu się średnio w życiu, ale całkiem nieźle sobie radził. Na pewno nie spodziewał się, że dziewczyna po prostu pozielenieje. Może zrobiło się jej niedobrze i zacznie wymiotować. Ale nie... to był strach. W pierwszej chwili nie potrafił pojąć jego przyczyny i odruchowo obejrzał się przez ramię. Nikt na nich nie czyhał. Czyżby nagle zaczęła się go bać? Nie miał wobec niej złych zamiarów, ale też nie zamierzał tego jej tłumaczyć. Sobie nie miał nic do zarzucenia. W końcu uratował tę nierozsądną dziewczynę przed niebezpieczeństwem, powalając atakującego ją mężczyznę i zaprowadzając ją w bezpieczną alejkę. Zamierzał ją zostawić w tym miejscu. Po raz drugi nie powinna wpaść w tarapaty. Drugi raz nie przybędzie jej z odsieczą.
— I taką wdzięczność to ja rozumiem, choć raczej nie wydam ich tego dnia w Dziurawym Kotle — Stwierdził chowając do swojej, jakże chudej sakiewki te kilkanaście monet. Oby tylko ich nie zgubił albo nie został okradziony. Miał na myśli to, że dopóki te zamieszki nie zostaną opanowane przez odpowiednie służby to na Ulicy Pokątnej nie zapanuje względny spokój. A że takie wydarzenia stawiają Brygadzistów w gotowości, ci nawet mogą okupować ten pub i tym samym stać między nim a ciepłym posiłkiem i co najmniej jednym kuflem ciemnego piwa. — Nawet jakbyś miała to nie zacznę grozić ci różdżką — Stwierdził ze wzruszeniem ramion. Zastraszanie dziewcząt nie leżało w kręgu jego zainteresowań ani nie dałoby mu to żadnych korzyści. Pomijając uzyskaną drobną gratyfikację finansową, to był dobry uczynek. Nawet, jeśli reakcja tamtej dziennikarki jego zdaniem była nieadekwatna do sytuacji. Chce to niech ucieka. Odwrócił się w stronę, z której przybiegł. Zamierzał ponownie rzucić się w wir walki.
Słowa: 403
Słowa łącznie: 2202
Koniec sesji