06.01.2023, 12:10 ✶
- No gdzie, spóźniać się na spotkanie z piękną kobietą? – oburzył się Darcy. Nie była to próba flirtu: raczej dość naturalne zachowanie z jego strony. Lockhart, jeżeli kogoś lubił albo uznawał za potencjalnie przydatnego, „czarował” taką osobę dość odruchowo. Owszem, miał ogromną słabość do dziewczyn, zwłaszcza do blondynek i był momentami trochę flirciarzem, ale tu akurat stanowiło to ot część jego sposobu bycia, stałą już za czasów Hogwartu.
Chociaż dobrze, że Perseus nie mógł go usłyszeć. Pan Black mógłby albo go zamordować, albo pójść się utopić z rozpaczy.
- Zgadzam się, to powinno prowadzić do wojen i licznych dodruków – powiedział bez oporów. Jego pewność siebie, nieco zachwiana, gdy szedł na spotkanie, znów była taka, jak przez większość czasu czyli: ogromna. Na twarzy Darcyego pojawił się szeroki uśmiech, gdy Eunice kontynuowała zachwalanie. Oczy mu błyszczały, bo ach, jak on lubił być chwalony! Nigdy nie było mu tego dość. Nie to, że zdawał sobie z tego sprawę. Przecież był całkiem skromny, prawda? Przynajmniej jak na kogoś tak inteligentnego, przystojnego i utalentowanego, no przecież nie mógł zaprzeczać faktom oczywistym. – Może i tak, ale znasz Daisy. Ona była zachwycona historią białego królika, który zgubił się w cudzej norce, jaką napisałem w wieku sześciu lat. I bardzo chętnie pokażę ci moją kolejną książkę, ale to oczywiście, jak skończę wszystkie prace…
Nie było mowy, aby pokazał taką komukolwiek, zanim nie upewni się, że przecinki są na swoim miejscu i że odpowiednio zadziałała magia implementująca emocje. Nie zniósłby upokorzenia, gdyby okazało się, że bez tej odrobiny magii jego książki nie są warte tyle, ile sądził, że są…
- Hmmm… - mruknął, udając, że się zastanawia nad tym, czy coś zdradzić Eunice. Ale oczywiście, że zdradzi, prawda? Nie za wiele, by nie opowiedzieć całej fabuły, ale coś na pewno, bo przecież uwielbiał mówić o sobie! – Wpadłem na pewien pomysł, gdy spacerowałem po lesie podczas Ostary. – Właściwie gdy zgubił się w lesie podczas Ostary. – Mogę zdradzić, że tym razem realia będą bardziej mroczne i mniej miejskie niż w Magii i uprzedzeniu. Po śmierci brata bohater dowiaduje się, że ten był wmieszany w tajemnicze poszukiwania, na swojej drodze do odkrycia prawdy spotka pewną wiedźmę z lasu i pewną półwillę… i oczywiście, jeśli za ciasto marchewkowe można chyba zabić, to muszę go spróbować.
Zamówił zarówno herbatę, jak i ciasto, już znacznie milszym tonem niż wcześniej, pewnie wprawiony w dobry nastrój zachwalaniem Eunice.
- Co takiego kupiłaś, że zdołało upiększyć wspaniały salon Blacków?
Chociaż dobrze, że Perseus nie mógł go usłyszeć. Pan Black mógłby albo go zamordować, albo pójść się utopić z rozpaczy.
- Zgadzam się, to powinno prowadzić do wojen i licznych dodruków – powiedział bez oporów. Jego pewność siebie, nieco zachwiana, gdy szedł na spotkanie, znów była taka, jak przez większość czasu czyli: ogromna. Na twarzy Darcyego pojawił się szeroki uśmiech, gdy Eunice kontynuowała zachwalanie. Oczy mu błyszczały, bo ach, jak on lubił być chwalony! Nigdy nie było mu tego dość. Nie to, że zdawał sobie z tego sprawę. Przecież był całkiem skromny, prawda? Przynajmniej jak na kogoś tak inteligentnego, przystojnego i utalentowanego, no przecież nie mógł zaprzeczać faktom oczywistym. – Może i tak, ale znasz Daisy. Ona była zachwycona historią białego królika, który zgubił się w cudzej norce, jaką napisałem w wieku sześciu lat. I bardzo chętnie pokażę ci moją kolejną książkę, ale to oczywiście, jak skończę wszystkie prace…
Nie było mowy, aby pokazał taką komukolwiek, zanim nie upewni się, że przecinki są na swoim miejscu i że odpowiednio zadziałała magia implementująca emocje. Nie zniósłby upokorzenia, gdyby okazało się, że bez tej odrobiny magii jego książki nie są warte tyle, ile sądził, że są…
- Hmmm… - mruknął, udając, że się zastanawia nad tym, czy coś zdradzić Eunice. Ale oczywiście, że zdradzi, prawda? Nie za wiele, by nie opowiedzieć całej fabuły, ale coś na pewno, bo przecież uwielbiał mówić o sobie! – Wpadłem na pewien pomysł, gdy spacerowałem po lesie podczas Ostary. – Właściwie gdy zgubił się w lesie podczas Ostary. – Mogę zdradzić, że tym razem realia będą bardziej mroczne i mniej miejskie niż w Magii i uprzedzeniu. Po śmierci brata bohater dowiaduje się, że ten był wmieszany w tajemnicze poszukiwania, na swojej drodze do odkrycia prawdy spotka pewną wiedźmę z lasu i pewną półwillę… i oczywiście, jeśli za ciasto marchewkowe można chyba zabić, to muszę go spróbować.
Zamówił zarówno herbatę, jak i ciasto, już znacznie milszym tonem niż wcześniej, pewnie wprawiony w dobry nastrój zachwalaniem Eunice.
- Co takiego kupiłaś, że zdołało upiększyć wspaniały salon Blacków?