Lato 1972, 31 lipca, 1 sierpnia // The best of the summer is gone

- Może ona nie powinna, ale mnie nikt nie odgryzie ręki, jak sięgnę - powiedział, wchodząc do przyczepy w chwili, gdy Fiery uwalała się obok Flynna na poduchach. Jak zwykle miał doskonały humor - absolutnie, kurwa, doskonały. Nieodłączny uśmiech na jego mordzie mógł wkurwiać, ale jednocześnie był tak prostoduszny, bezinteresowny i - co najważniejsze - głupkowaty, że żaden z cyrkowców przecież by mu nie przyjebał, prawda? Już chciał rozkładać ręce, już chciał pokazywać "daj, daj mnie to", gdy przyszedł niszczyciel zabawy, pogromca uśmiechów dzieci. I tak samo jak u dziecka, uśmiech Felixa zmienił się w podkówkę. - Daj spokój, to jest ostatni dzień, kiedy możemy się zrelaksować.
Burknął, zakładając ręce na wysokości klatki piersiowej. Znał jednak Alexa na tyle długo, że wiedział, że jeśli ten sobie coś usra, to nie ma przebacz. Nie zdziwiłby się więc, gdyby mu posłał jakieś mordercze spojrzenie, więc po prostu rzucił się obok Edge'a, ale nie w ten lubieżny sposób, którego nie potrafił. Wylądował twarzą w poduszkach i w te poduszki zaczął coś mamrotać, co tylko Flynn mógł dosłyszeć. Niszczyciel zabawy, Alexander tata, za jakie grzechy, nie wołajcie Jima. Przekotłował się tak, żeby znaleźć się obok Fiery i na nią unieść wzrok.
- Będziesz wystawiać swoje lwiątka? Mam coś, co nie wydaje dźwięków. Słowo, tym razem niczego nie spalę. Robi tylko efekt, nie powinny się wystraszyć.