Nie był to jednak dobry czas na podobne rytuały. To nie tak, że Norka spodziewała się, że się zakocha, przez siedem ostatnich lat przecież nie spoglądała na nikogo w ten sposób, a tutaj ten dziwny moment przyniósł jej również miłość, która pojawiła się znienacka, zabawne, że akurat wtedy, kiedy Erik mógł to wyczuć i przeżywać. W sumie odpłaciła mu za to niebezpieczeństwo, które co chwila wyczuwała, jej życie nie było takie kolorowe, jak jego pod tym względem. W kuchni mógł ją zaatakować co najwyżej spadający z szafki garnek.
Na całe szczęście mieli to już za sobą. Mogli na spokojnie wrócić do tego, co było przed rytuałem. Reagować na siebie normalnie, bez tych emocji, które przez Beltane zostały wzmocnione i powodowały przekłamaną wizję świata. Czuli zbyt mocno, przez co działali trochę przesadnie, nie ma się co dziwić, trochę byli zaślepieni tymi konkretnymi uczuciami.
Tak naprawdę Nora nie zauważyła zbytnio, żeby Elliott miał wpływ na ich odczucia. Przy niej i Eriku wydawał się nie istnieć w te wakacje, a raczej prawie w ogóle nie odczuwać emocji, które przejmowały nad nimi władzę. Jakby był najmniej istotnym ogniwem w tym rytuale. Zdawała sobie sprawę, że muszą o nim pamiętać, jednak on akurat nie przynosił im zmartwień.
Wszystko poszło po ich myśli, mimo tego, że to co ich połączyło różniło się od wszystkich innych. Nawet tutaj namieszali bardziej, potrafili wprawić w konsternację magimedyczkę. Nie, żeby to planowali, po prostu mieli tendencję do wpadania w dziwne sytuacje. Taki już był ich urok. Na całe szczęście pozbyli się problemu, mimo, że wydawał się być nieco bardziej skomplikowany. Nie towarzyszył jej już ten nienaturalny strach, czy zazdrość. Naprawdę cieszyła się z tego, że mają to już za sobą.
Usiadła po całkiem miłym przywitaniu na krześle. Spoglądała na Erika z uśmiechem na twarzy, miała wyjątkowo dobry humor. - Tak, udało się chyba bez żadnych komplikacji, cieszę się, że mamy to za sobą. - Dodała jeszcze, chociaż pewnie i Erik odczuwał taką samą ulgę.
Sięgnęła po kartę, którą przysunął w jej stronę Erik. Nie zamierzała brać nic alkoholowego, bo godzina była raczej wczesna, a czekało ją dzisiaj jeszcze sporo pracy. Na szybko przejechała wzrokiem po menu, w sumie to chyba zostanie dzisiaj przy kawie, to było całkiem bezpieczne rozwiązanie. - Nie, nie wyczułam nic, wydaje mi się więc, że wszystko się udało. Cieszę się, że tak wyszło, zważając na to, że namieszaliśmy trochę bardziej niż wszyscy inni. - Najwyraźniej każde z nich zdawało sobie z tego sprawę.
Uśmiech jej się poszerzył, gdy Erik zapytał o Samuela. Wszystko układało się przecież idealnie, nie przywykła do tego, więc było w niej trochę niepewności, ale nie chciała zapeszać. - Wiesz, jest cudownie, naprawdę, jak kiedyś. - Erik na pewno nie zdawał sobie sprawy, jak bliskie uczucie łączyło ich kiedy byli nastolatkami, bo Nora nie opowiadała mu wtedy o tym. Strzegła przed nim to wszystko, nie wiedzieć czemu. - Boję się, że to może być chwilowe, wiesz, zawsze martwię się na przyszłość, nie umiem do końca cieszyć się chwilą. - Jakby zawsze wszystko musiało się rozsypać, i nie mogło być stałe.