[05.08.72, Oxfordshire] Czarne wesele

Parkiet, razem z Augustusem

Cóż za potwarz! Cóż za bezczelność! Nawet jeśli Imogen w żaden sposób nie skomentowała zachowania Isaaca (no, może poza ustami zaciśniętymi w wąską kreskę i brwiami zmarszczonymi w grymasie niezadowolenia), tak mógł być pewien, że sobie to zapamiętała oraz że nigdy mu nie wybaczy. Miała przecież na sobie najpiękniejszą suknię tego wieczora (nie licząc sukni panny młodej) i była, nieskromnie mówiąc, najpiękniejszą z dam (zaraz po Vesperze). Dlaczego tego nie zauważał? A może był jednym z tych mężczyzn, którzy byli obojętni na kobiece wdzięki i pociechy szukali w ramion swych towarzyszów? Ta myśl była nieco pokrzepiająca, ale szybko została przyćmiona przez jej gniew - Bagshot prywatnie mógł wzdychać nawet do samego Nobby'ego Leacha, dopóki dawał Imogen odpowiednią ilość uwagi oraz uwielbienia. Co za niewychowany człowiek! Gdyby miała do wyboru spotkać w głuszy niedźwiedzia lub Isaaca Bagshota, bez wahania wybrałaby tego pierwszego!

I wtedy na horyzoncie pojawił się Augustus.

— Najdroższy! — zawołała przejęta, teatralnie rzucając się mężowi na szyję; była roztrzęsiona, lecz nie z powodu, który zaraz zamierzała mu przedstawić — Jak dobrze, że przyszedłeś! Ten, pożal się Merlinie, dziennikarzyna, Isaac Bagshot, zaproponował, że zrobi zdjęcie mojej kreacji, ale on skierował obiektyw prosto w mój dekolt! Rozumiesz to, kochanie? Gapił się w mój dekolt i nawet się z tym nie krył i oblizywał lubieżnie, jakbym była... jakąś rzeczą. Och, na szczęście Matka nade mną czuwała i ten jego żałosny aparat się zaciął, bo nie wiem, jakby to się skończyło... Może zamiast pracować dla Czarownicy sprzedaje część odbitek zwyrodnialcom z Nokturnu?

Zrobiła dramatyczną przerwę, dając mu chwilę na przyswojenie natłoku informacji. A może w porę oprzytomniała i zorientowała się, że może doprowadzić do bójki na weselu Vespery, a przecież tego nie chciała. Kto to widział, aby świadek kogoś bił!

— Och, obejmij mnie mocno i porwij w taniec, abym zapomniała! — poprosiła.