[6.9.71] Potrójne nieszczęście

– Przecież nie powiedziałam jaka to klątwa - odparła Brenna z niezmąconym spokojem, pozwalając, by wszystkie obelgi i gniewne słowa przeleciały koło jej uszu, a potem pochyliła się, by pozwolić pudlowi obwąchać swoją rękę i jeżeli tylko na to pozwolił, podrapać go za uchem. - Przykro mi Millie, marna ze mnie aktorka.
To znaczy w takich sytuacjach. Bo kiedy trzeba było udawać coś podczas pracy, to szło jej znacznie lepiej, zwłaszcza kiedy w grę wchodziło pozowanie na kogoś absolutnie durnego - do tego, ktoś mógłby powiedzieć, miała prawdziwie naturalny talent.
– Myślę, że Basilius miał po prostu pecha do kobiet. Natyka się na same wariatki, i my chyba też w te wariatki się wliczamy – stwierdziła (bo wspomniała akurat Francescę), pakując się zaraz za Millie do środka, bo rzecz jasna nie planowała pozwolić, aby na przykład uciekła jakimś oknem. - To nie działa w ten sposób – dodała łagodnie, widząc, jak Moody chwyta nagle Prewetta, bo po paru sekundach skojarzyła, że chyba ta usiłowała skorzystać z widmowidzenia. Nie wdawała się jednak w szczegóły (o kręgu, skupieniu i treningu, bo tak bez niego to Millie mogła spodziewać się głównie dość dziwacznych snów) i zamiast tego sięgnęła ku jej dłoniom, aby uwolnić koszulę Basiliusa z uścisku. I znowu wziąć Moody za rękę. Prowadzała znajomych za ręce bardzo często, ale w tym przypadku wynikało to trochę z obawy, że o zgrozo, Mildred mogłaby na przykład postanowić iść w jej ciele do Alastora Moody’ego. Alek Stała Czujność Moody nie dałby się przecież na to nabrać i Brenna nawet nie chciała sobie wyobrażać, jak wielkie powstałoby zamieszanie.
– Nie, skąd. Postanowiłyśmy zamienić się ciałami, żeby zapewniać ci nowe wyzwania zawodowe, bo zaczęłam się martwić, że możesz trochę się nudzić, skoro ostatnio nie dostarczałam ci jakichś straszliwie dziwnych przypadków – odparła Basiliusowi, uśmiechając się lekko. – To stało się jakieś pół godziny temu, na środku ulicy. Poltergeist wyleciał z uliczki i… śmiał się jak żaba. No dobrze, nie aż tak jak żaba jak pan Ferdynand, ale prawie, i już wiedziałam, że coś będzie nie tak, owiał nas wiatr, zamknęłam oczy… i jak je otworzyłam, to byłam Millie, a Millie była mną. I bardzo chciałabym być znowu sobą, bo trochę ta zamiana może wywołać popłochu, i mam takie wrażenie, że nasi bracia nie byliby z niej zadowoleni. Jeśli są jakieś efekty uboczne, poza tym no, najbardziej oczywistym, że nie mamy swoich ciał, to ich nie zauważyłam.