Kochana była ta mama Kelly.
-Albo może boją się, że jak ci się pokażą, to przyzwiesz ducha ich babci, żeby ci opowiedziała ich wszystkie żenujące historie? Wstyd nawet po śmierci. Tego by już nie przeżyli - nawiązał tu oczywiście do krótkiej historyjki, którą powiedział mu Jonathan, gdy byli w Szkocji.
Podejrzenia Charlotte mogły być słuszne, ale Jessie nie był obeznany w spirytyzmie na tyle, by powiedzieć, czy duchy były w stanie wyczuć egzorcystę. Może tacy ludzie emanowali inną aurą, bardziej uduchowioną? A może nie różnili się pod tym względem od innych ludzi i duchy dostrzegały prawdę, kiedy było już za późno, i musiały odejść na drugą stronę, bo tak kazał im ludzki łącznik świata żywych i umarłych? A może ten cmentarz wcale nie był nawiedzony i do uszu Charlotte po prostu dotarła jakaś plotka, której zadaniem było zniechęcenie lokalnej młodzieży do bezczeszczenia tego miejsca spoczynku urządzaniem schadzek i innymi głupotami?
A może wszystkie ścierwa zebrały się w grobowcu i tylko czekały, aż ktoś do nich przyjdzie?
-Nie? - uniósł brwi. -Nawet jeśli tak mówisz, chyba jednak wolałbym cię tam samej nie puszczać. Jeszcze by cię ten ghul nie chciał wypuścić i co my zrobimy bez naszego słoneczka? - tym razem odpowiedział jej już z uśmiechem.
Poza tym, ghul i duchy nie były jakimiś gnomami, które wystarczyło ogłuszyć i posłać w trzy diabły odpowiednio wymierzonym uderzeniem kija do Quidditcha. Jego matka mogła być spirytystką, ale nie oznaczało to, że nie była narażona na jakiekolwiek niebezpieczeństwo. A gdyby coś jej się stało, Jessie nie mógłby spojrzeć w twarz swojej siostrze i wujom. Nie mógłby spojrzeć w twarz sam sobie. Dlatego najchętniej wcale by nie zdejmował tej klątwy, żeby oboje nie mogli tam wejść, bo po co kusić los, ale skoro jego mama tak bardzo chciała zobaczyć (może tylko zobaczyć, a może miała na niego jakiś plan...), to zdejmie tę klątwę i z nią tam wejdzie.
-Oczywiście, że sobie poradzisz, ale nie wejdziesz tam sama - w końcu po to też miała dzieci, żeby samej do takich miejsc nie wchodzić, czyż nie? -Obyśmy tylko tego nie żałowali.
Rozejrzał się jeszcze, czy na pewno nikogo nie było w pobliżu, podszedł do grobowca i wyciągnął różdżkę.
Rozproszenie na próbę złamania klątwy grobowca
Slaby sukces...
Sukces!