25.06.2024, 13:54 ✶
Jonathan nie uważał, aby miał o sobie przesadzone mniemanie. Po prostu było ono odpowiednio realistyczno-optymistyczne i nic więcej. Na jej kolejną krytykę Shakespeara jedynie westchnął cicho I pokręcił z rezygnając głową, biorąc kolejnego łyka alkoholu. Chyba jedyne co mu zostało to zabierać częściej jej dzieciaki do teatru, bo może jeszcze przynajmniej z nich coś jeszcze będzie w tym zakresie. Na Lottie niestety było już stanowczo za późno.
– Przykro mi – powiedział niby z rozbawieniem, a mimo wszystko szczerze. Chyba nie potrafiłby wzorem Charlotte wyjechać do innego kraju i rozpocząc tak wszystkiego od nowa. Kiedyś co prawda, gdy jeszcze próbował zostać aktorem, ale konflikt z rodziną nieszczegółnie mu na to pozwalał, czasem to rozważał, ale jednak nie mógł się zdobyć na to, by permanentnie opuścić Wielką Brytanię. A potem uśmiech Jonathana nieco przygasł, a czoło Selwyna przecięła rysa wymieszanego z zaskoczeniem i zmartwieniem, zaciekawienia.
– Czemu tak sądzisz? – spytał, wciąż siląc się na swobodny ton. Miała jakieś podejrzenia odnośnie jego działalności w ciągu ostatnich dwóch lat? Nic oczywiście jej nie mówił, nawet nie zamierzał, ale z drugiej strony nigdy nie krył swojego stosunku wobec Śmiercożerców. Nie zakładał też oczywiście, aby wiedziała cokolwiek o jego... Znajomości z pewnym wampirem, który również mógłby mu pomóc w tej nienaturalnej śmierci. Skąd więc te slowa? Czystej przekory? W ile jednak kłopotów Selwyn nie próbowałby się pakować szczerze wierzył w to, że umrze kiedyś dopiero ze starości. Najlepiej ostatni, aby nie musieli za nim płakać. Uśmiechnął się nieco szerzej, jakby nigdy nic. –Sugerujesz, że jakaś niewiasta zabije mnie kiedyś, bo skoro ona nie może mnie mieć, to nikt mnie nie będzie miał? Były już takie co próbowały, ale szcześliwie bezskutecznie.
Przecież to naprawdę nie było to na co wyglądało. Naprawdę. Liam najwyraźniej jednak uznał, że nie można było tego tak zostawić i szef był szefem, ale jednak tu chodziło o bezpieczeństwo nieletniej. Co w sumie naprawdę się chwaliło i świadczyło dobrze o samej osobie Liama, ale jednak nie w tej sytuacji.
Stażysta, zupełnie zignorował słowa Jonathana I podszedł nieco niepewnie do Charlotte.
– Jak masz na imię? Ile masz lat? ‐ spytał, próbując nie zerkać na Selwyna, jakby w obawie, że wtedy straci całą odwagę.
– Przykro mi – powiedział niby z rozbawieniem, a mimo wszystko szczerze. Chyba nie potrafiłby wzorem Charlotte wyjechać do innego kraju i rozpocząc tak wszystkiego od nowa. Kiedyś co prawda, gdy jeszcze próbował zostać aktorem, ale konflikt z rodziną nieszczegółnie mu na to pozwalał, czasem to rozważał, ale jednak nie mógł się zdobyć na to, by permanentnie opuścić Wielką Brytanię. A potem uśmiech Jonathana nieco przygasł, a czoło Selwyna przecięła rysa wymieszanego z zaskoczeniem i zmartwieniem, zaciekawienia.
– Czemu tak sądzisz? – spytał, wciąż siląc się na swobodny ton. Miała jakieś podejrzenia odnośnie jego działalności w ciągu ostatnich dwóch lat? Nic oczywiście jej nie mówił, nawet nie zamierzał, ale z drugiej strony nigdy nie krył swojego stosunku wobec Śmiercożerców. Nie zakładał też oczywiście, aby wiedziała cokolwiek o jego... Znajomości z pewnym wampirem, który również mógłby mu pomóc w tej nienaturalnej śmierci. Skąd więc te slowa? Czystej przekory? W ile jednak kłopotów Selwyn nie próbowałby się pakować szczerze wierzył w to, że umrze kiedyś dopiero ze starości. Najlepiej ostatni, aby nie musieli za nim płakać. Uśmiechnął się nieco szerzej, jakby nigdy nic. –Sugerujesz, że jakaś niewiasta zabije mnie kiedyś, bo skoro ona nie może mnie mieć, to nikt mnie nie będzie miał? Były już takie co próbowały, ale szcześliwie bezskutecznie.
Przecież to naprawdę nie było to na co wyglądało. Naprawdę. Liam najwyraźniej jednak uznał, że nie można było tego tak zostawić i szef był szefem, ale jednak tu chodziło o bezpieczeństwo nieletniej. Co w sumie naprawdę się chwaliło i świadczyło dobrze o samej osobie Liama, ale jednak nie w tej sytuacji.
Stażysta, zupełnie zignorował słowa Jonathana I podszedł nieco niepewnie do Charlotte.
– Jak masz na imię? Ile masz lat? ‐ spytał, próbując nie zerkać na Selwyna, jakby w obawie, że wtedy straci całą odwagę.