Dla niego wizja grania w drużynie Quidditcha, kiedy trzeba by posyłać w innych graczy, albo uciekać nie przed zaczarowaną, wściekłą kulą, której jedynym sensem istnienia i "życiową" misją było połamanie jak największej ilości kości, a przed zaczarowanymi główkami gryzącej kapusty, była całkiem zabawna. Dodałoby to koloru całej rozgrywce, a może i niektórzy nauczyliby się lepiej celować, a inni zwracać większą uwagę na to, co działo się wokół nich? Mogłoby to polepszyć percepcję, więc czy byłby to aż tak zły pomysł?
Z drugiej strony, Menodora miała tutaj słuszność. Co innego złamana kość, a co innego wściekły gryzak, który zrzuci cię z miotły i nadal będzie się na ciebie rzucał. No cóż, każdy pomysł miał swoje mocne i słabe strony. Oczywiście, nikt nie planował rewolucji Quidditcha i następne drużyny, które wejdą na boisko podczas Międzynarodowych Rozgrywek, wciąż będą uciekały przed tłuczkami, nie główkami kapusty. Była to jedynie przelotna myśl Jessiego, a ta spotkała się z trochę inną reakcją, niż się spodziewał. Spodziewał się raczej, że Menodora uzna to za żart, albo zgani go za głupie pomysły i równie dyskretnie, co ona kaszlnęła, on podsunął jej chusteczkę, gdyby jej potrzebowała.
-Z pewnością trzeba by tę reformę mocno przemyśleć i zapewne ulepszyć ochraniacze dla graczy, ale nie sądzisz, że w sumie mogłoby to wyjść komuś na dobre? Ile osób miało złamane kości od uderzenia tłuczka? - ile takich tłuczków on sam w kogoś posłał? -Z pewnością trzeba by mieć oczy dookoła głowy podczas meczu. Niektórym polepszyłaby się percepcja... Oczywiście, to tylko żart.
Zaśmiał się cicho na wieść, że ta właśnie roślina, które była zbyt brutalna do Quidditcha, zasiana została właśnie w ogródku Menodory.
-Z pewnością będziesz mogła czuć się dzięki niej bezpieczniej - cóż, czasy nie były kolorowe. -Chociaż, czy taka kapustka wiedziałaby, którego z gości gryźć, a któremu pozwolić wejść? Sam chętnie posadziłbym kilka główek przed drzwiami domu, ale nie chciałbym, żeby pogryzła moją mamę, Ritę albo wujków. To byłoby całkiem ciekawe, gdyby można było wytresować taką kapustkę, nie uważasz?
Ostatnia para poza nimi, która zajmowała stolik na sali, właśnie zabrała swoje rzeczy, uregulowała swój rachunek i opuściła kawiarnię, sugerując po minie młodego kelnera, zostawiając za sobą napiwek, może całkiem spory. Menodora i Jessie byli ostatnimi klientami, a według stojącego pod jedną ze ścian zegar, minuty dzieliły ich od godziny, w której kawiarnia miała zostać zamknięta.
-Wygląda na to, że powinniśmy się już zbierać - nie musieli jeszcze się rozdzielać, ale z kawiarnię musieli, niestety, opuścić. -Za chwilkę wrócę.
Młody kelner przywołał na twarzy uśmiech, widząc, że ostatni klient zbliża się do niego. Szybko uregulowali rachunek, pojawił się nawet napiwek i Jessie wrócił do Menodory.
-Jeżeli czas cię nie nagli, proponuję spacer. Pokątna nie jest tą samą ulicą, kiedy jest pusta - powiedział, nakładając swój płaszcz i pomagając Monodorze nałożyć jej okrycie.
Wyszli z kawiarni, życząc jeszcze pracującej obsłudze miłej nocy, i jeżeli Monodora zgodziła się na spacer, mogli przejść się wzdłuż jednej z uliczek, tak cichych i spokojnych, jak nigdy nie mogła być za dnia.
-A skoro wspomniałaś już o psach, to właściwie chciałbym poprosić cię o poradę. Bo nie mo- - pytanie urwał w połowie słowa, bo w oczy rzuciło mu się coś, co w oczy rzucić się nie powinno.
Niedaleko nich, w jednej z mniejszych uliczek, coś się poruszało. W słabym świetle ciężko było od razu stwierdzić, co to było, ale to coś się poruszało. I trochę za bardzo przypominało kształtem ludzi.
-Poczekaj tu - powiedział do Menodory. -Sprawdzę, co tam się dzieje.
Oby to nie było nic poważnego, pomyślał, zbliżając się do niepokojącego kształtu, różdżkę trzymając w gotowości.