Och? Akcent? Sporo przyjezdnych było w Anglii, czarodzieje potrafili podróżować po całym świecie, ale kiedy ktoś posiadał obcy akcent to zawsze powstawało pytanie: jak. Ktoś musiał gdzieś wyjechać, gdzieś się zakochać, może zostawić za sobą niespodziankę. A może ktoś z Mulciberów zwyczajnie mieszkał za granicą i postanowił wrócić, lub to chłopaka wrócili. Musiał mieć bardzo dużo do czynienia z angielskim tak czy siak, albo mieszkać w Anglii już od dłuższego czasu, że dopiero teraz usłyszał coś obcego w tym powtórzonym słowie, co równie dobrze mogło być jego przesłyszeniem. Mogło być, tak, może to nawet to... ze zmęczenia człowiek potrafił być bardzo rozkojarzony i nie odbierać rzeczywistości adekwatnie do jej przedstawienia.
- W Anglii są wręcz niespotykane. - Więc tak, bardzo rzadkie, bardzo unikalne. - Jestem prawdopodobnie jednym z dwóch hodowców tych stworzeń w naszym kraju. - Prawdopodobnie, bo nie słyszał o żadnym innym hodowcy oprócz tego, który go w ogóle nauczył tworzyć te bestialskie kreatury. To jednak, że tutaj były rzadkie, nie znaczyło, że rzadkie są w ogóle. Tak samo jak rzadkie były feniksy - nie spotykało się ich fruwających po Angielskim niebie, ale w Indiach można było już zobaczyć płomienie na błękicie nieboskłonu. - Cenię sobie dyskrecję tego sklepu i współpracy z panem Mulciberem. - Nie, nie powiedział tego przypadkowo, kiedy młodzieniec wspomniał o swoim wuju i o tym, że Laurent nigdy nie został wspomniany. To dobrze. Tylko utwierdzało go w przekonaniu, że współpraca z Mulciberami była odpowiednim wyborem.
- Szczerze wątpię, by zostało... chyba że przez osobę niewtajemniczoną. - Uśmiechnął się przelotnie, bo przecież skoro opieka nad sklepem została przekazana dalej to równie dobrze nie wszystkie instrukcje mogły być czytelne, mogło dojść do niektórych błędów... Laurent poczuł ukłucie irytacji na myśl, że musiałby teraz czekać znowu dłuższy czas na to zamówienie, bo akurat ktoś wykupił te perełki, o które poprosił i których normalnie w sklepie nie było. Czy to była czyjaś wina? Tak, jego samego, że nie dopilnował w tym nawale spraw i zajętych terminarzy odbioru tego zamówienia. Ze znużeniem opuścił głowę na parę chwil, opierając palce na boku twarzy i masując delikatnie skroń. To malutkie ukłucie irytacji tylko przypomniało mu o tym, że bolała go głowa. Kiedy mężczyzna się przedstawił wrócił do niego spojrzeniem. Przez moment aż zgłupiał, czy przedstawił się sam i czy to już się wydarzyło, czy tylko było tylko odegraniem scenki rodzajowej w jego własnej głowie.
- Miło mi poznać... Panie Charles, może się pan orientuje, nie chciałbym zabłądzić na tej nieprzyjaznej ulicy. - Gdzie kosę w żebra można było dostać dwa razy zanim brygadziści coś zauważą. - Czy palarnia Changów nadal funkcjonuje? - Ciekawość wybrzmiała w jego głosie.