[15.08.1972] Poranki bywają trudne | Nora & Sam & Leo

To zdecydowanie nie był poranek, o jakim myślał, jaki sobie wyobrażał, gdy otworzył oczy. To zdecydowanie też nie był najgorszy poranek w jego życiu - ten miał miejsce kilka tygodni temu, gdy też spał w łóżku pachnącym nią, ale zwieńczenie pośród jej bliskich nie było w żaden sposób przyjazne. Wtedy ciężka atmosfera wisiała nad stołem uginającym się od jadła, docinki, niesnaski i milczenie, niewidzialna ściana między nią a nim... Cóż... ciężko było nazwać dzisiejsze powitanie przyjaznym zwieńczeniem, w tumulcie ciskanych oskarżeń, pod srogim spojrzeniem brata i wściekłym miałknięciem rudego kota. Była w nim pewna obawa, że tak już będzie zawsze, że jedynym istnieniem, który będzie ciepło go przyjmował w życiu Nory pozostanie mała Mabel, zawsze tak entuzjastycznie reagująca na jego osobę.

Ostatecznie jednak Nora go kochała i tylko to się liczyło dla niego, bez względu na to, czy chodziło o serce ludzkie, niedźwiedzie czy krogulcze.

Może powinien być odważny i walczyć w obronie swojego dobrego imienia. Może powinien strzec zajadle swojej kobiety i jej dziecka, ale z tego co udało mu się pojąć, to Ci mężczyźni strzegli ją. Kiedyś im podziękuje, że mieli na nią oko wtedy, gdy jego nie było. Kiedyś, być może, bo na razie nie zapowiadało się, żeby była przestrzeń do rozmowy czy wypicia choćby zapoznawczego kieliszka wódki. To nie była ucieczka. To był taktyczny odwrót i wsłuchanie się w polecenie jego Pani. Pozostawił pióro i czmychnął przez otwarte okno ku wolności od krzyków i magicznych więzów. Będzie musiał ogarnąć pierścionek, zbudować dom, posadzić drzewo... Nagle głowa wypełniła się planami, a wszystkie okraszone były najsłodszym uśmiechem jaki widział w życiu. Słodkim uśmiechem Nory Figg.

Postać opuszcza sesję