[10.08.72] Windermere. Las przesiąknięty znanym złem

Patrick spoglądał na zebranych czarodziejów w zamyśleniu. Jeśli o niego chodziło, gotów był czaszkę zanieść do Ministerstwa Magii zawiniętą w swoją koszulkę. Ale nie zamierzał się spierać z większymi od niego specjalistami w tej dziedzinie. Paradoksalnie również, choć w tym momencie naprawdę był zły na Sebastiana, nadal mu ufał. Ufał jako specjaliście i ufał jako człowiekowi. Tak, być może jakaś malutka część Stewarda miała ochotę złapać egzorcystę za chabety i nim potrząsnąć, ale zdawał sobie sprawę, że nawet w tej swojej złości, głównie przemawiało przez niego wycieńczenie.
Nie reagował, gdy Brenna wkroczyła do akcji i postanowiła publicznie obsztorcować Macmillana. Gdyby się teraz zaczął nad tym zastanawiać, uznałby, że częściowo miała rację a częściowo jej nie miała. Miała, bo faktycznie zachował się nieroztropnie. Nie miała, bo Sebastian był tylko egzorcystą, większość czasu spędzał w swojej malutkiej kanciapie i nie musiał się w ogóle zastanawiać nad tym co mówił, gdy był w stresie. Zresztą, Patrick też uprzedziłby współtowarzyszy, gdyby wiedział, że kierują się w stronę czarnomagicznego artefaktu. Tylko on pewnie zarzuciłby ich półprawdami.
Pokręcił głową na pytanie Sebastiana.
- Nie. Ale wtedy też nie było… nie było przeciwstawnej magii – odpowiedział. – To były po prostu Mgliste Mokradła. Zaburzenia w funkcjonowaniu magii. Staw. Nieumarli.
Na dobrą sprawę, przynajmniej w oczach Stewarda sporo rzeczy powieliło się i w tym przypadku. Znowu mieli nieumarłych broniących ukrytego w odludnym miejscu artefaktu. Znowu coś próbowało wpływać na magię, tylko tym razem natknęło się na opór. Dobrze, że czarnoksiężnik nie wrzucił czaszki na dno jeziora. Patrick nie był pewien, jak wtedy by ją odnaleźli.
- Dobrze. Zróbmy co uważacie. Jeśli chodzi o magię rozpraszającą to masz tutaj dwóch aurorów i brygadzistkę. Coś tam wiemy – w zmęczonym głosie pojawił się cień żartu.
Przynajmniej w jego oczach całą trójką posiadali jakieś umiejętności. Może żadne z nich nie było genialne, ale przy połączeniu trzech zaklęć i pod kierownictwem Sebastiana mogło się udać. No i zawsze pozostawał jeszcze Peregrinus. Patrick słabo go znał, ale nie wykluczał, że i ten czarodziej mógł się okazać przydatny.
Zawiesił dłużej spojrzenie na Trelawney’u. Wzruszył ramionami, decydując się mimo wszystko odpowiedzieć na jego pytanie.
- To zależy od tego jakie posiadasz umiejętności – przyznał wprost. Tak, może to brzmiało kontrowersyjnie, ale zdaniem Patricka łatwiej było angażować osoby, które już coś wiedziały o sprawie a nie kolejne.
I tak, Steward nadal uważał, że Sebastian będzie musiał w niedługiej przyszłości przeprowadzić kolejny egzorcyzm w piwnicach Ministerstwa Magii. Dlaczego? Bo już raz to zrobił i zrobił to dobrze. Może nawet znowu przyprowadzi tego swojego kuzyna z Egiptu czy tam skądś.
Przez chwilę wydawało mu się, że wszystko co powinno, zostało już powiedziane i ustalone – czary na czaszkę, potem aportacja z Atreusem do Ministerstwa Magii i powrót do Ośrodka Windermere, ale wtedy uderzyło w niego pytanie Brenny.
Było takie ludzkie. Miłe. Troskliwe, nawet jeśli nie zdawała sobie sprawy z tego, że wykazała troskę a w rzeczywistości miała się martwić jedynie o czaszkę. Chyba właśnie trochę potrzebował przyjacielskiej troski. Uśmiechnął się do niej blado.
- Hej, już wszystko z nami dobrze – odpowiedział lżejszym tonem.
A potem gotowy był wyjść z ruin kościoła do miejsca, które wybrali.

/Peregrinusie, możesz sobie uznać, że znalazłeś jakąś starą skrzynkę albo koszyk wiklinowy - przedmiot wygląda tak, jakby znajdował się w tym miejscu od kilku lat. Jest na nim trochę martwego mchu, drewno poczerniało ze starości, ale wygląda solidnie.