[08.49 Anthony & Jonathan] Я не хочу печалить вас ничем.

Życie z pewnością dalej było piękne, tylko jakoś w obecnej chwili ponure chmury to piękno przesłoniły. Nie w całości, oczywiście, a jednak ciężko było być w dobrym humorze, kiedy kolejny akt sztuki pod tytułem Niesamowite wesele Jonathana, Lottie i Neda nie zapowiadało się dość optymistycznie w swojej wymowie, przynajmniej dla jednego z głównych bohaterów. Rodzice byli wściekli, dalsza rodzina była wściekła, przyjaciele rodziny byli wściekli głównie dlatego, że jego rodzina była wściekła, a Jonathan nie okazywał najmniejszej skruchy, bo paradoksalnie każda awantura, każdy wyrzut, czy każdy foch, utwierdzał go w przekonaniu, że postąpił słusznie i za nic na świecie nie zmieniłby biegu wydarzeń. No i Lottie była szczęśliwa.
Lottie...
Merlinie, uchroń go przed tym, by kiedykolwiek był na tyle głupi by jej to powiedzieć, ale tak strasznie za nią tęsknił. Oczywiście bardzo doceniał to, że obok wciąż byli Anthony i Morpheus, ale chyba nawet oni czuli, że ich grupa nie była teraz kompletna i Jonthan po cichu bał się, że to uczucie nigdy nie zniknie.
Nie planował ciągnąć dzisiaj Shafiqa na alkoholowy wypad z towarzystwie swojej depresyjnej aury. Jednak udał się dzisiaj na kolejne przesłuchanie do niewielkiego, niezależnego teatru, w którym na dzień dobry usłyszał, że nie wątpię, że ma talent, ale naprawdę, nawet nie warto w obecnej sytuacji próbować. Niezależny teatr! I to by było na tyle z tej niezależności! Oczywiście powiedział to na głos, więc nawet jeśli miał jeszcze jakiekolwiek szanse, to bezpowrotnie je stracił, nazywając wszystkich zgromadzonych miernymi lizusami.
A potem gdy wyszedł, trzaskajac drzwiami, uznał, że chyba to koniec na jakiś czas z udawaniem, że wszystko jest w porządku i potrzebował się upić w towarzystwie przynajmniej jednej z dwóch osób, które miał obecnie za swoje najmocniejsze oparcie.
Nie powiedział Anthony'emu co się stało, gdy razem pili niebieskiego shota za shotem, zachwycając się barwą alkoholu. Nie chciał o tym rozmawiać, a zresztą Shafiq i tak orientował się dobrze w jego sytuacji. Po prostu potrzebował przyjaciela obok i alkoholu w swoim organizmie, tak by przynajmniej na chwilę ta cała sytuacja wydawała mu się nieco bardziej zabawna, niż w rzeczywistości była.
A po shotach jakoś tak wyszło, że znaleźli się przed samą manifestacją jego problemów w postaci teatru Selwynów. Jonathan obrzucił budynek zirytowanym spojrzeniem. Jego nazwisko było zapisane w murach tego teatru i co? I pozbawili go możliwości występowania tutaj, jednocześnie wciąż zachecajac widzów na przyjście i zobaczenie nowych spektakli o sprzeciwiającym się rodzinom bohaterach, którym wszyscy biją brawa. Hipokryci. A przecież ostrzegał, mówił rodzicom, by zmienili zdanie odnośnie ślubu, tłumaczył, że to zły pomysł, ale nie... Naprawdę nie rozumiał czego się spodziewali. Od strony ojca miał zapisany dramatyzmu we krwi, a matka od małego opowiadała mu jak porzuciła swoją rodzinę z miłości do jego ojca i teatru.
Im dłużej patrzył na ten budynek, tym bardziej miał ochotę zrobić coś głupiego, a że za bardzo lubił ten teatr, by dramatycznie wysadzić się z nim w powietrze, to przystał na pomysł Anthony'ego.
– Myślę... – wymamrotał, nie za bardzo myśląc. Zachichotał. – Myślę, że to będzie lepsza gra terenowa, niż tamta. –  Chwiejnym krokiem podszedł do jednego z plakatów reklamujących sztukę, która miała być wkrótce wystawiana, sztukę w której jeszcze w czerwcu miał grać jedna z ważniejszych, drugoplanowych ról, i kilkoma machnięciami różdżki zamazał plakat, niebieską buźką z wystającym językiem. Odwrócił się gwałtownie w stronę Anthony'ego, tak że tylko cudem nie stracił równowagi.
– Chodź, wejdźmy przez tylnie okno. Znajdźmy jakieś... fajne kostiumy. Kto... Kto znajdzie najfajnieniejszy ten pierwszy pije na scenie. – Albo mogli po prostu iść i pić na scenie. Jak on bardziej chciał teraz na złość wszystkim pić na tej scenie. – Chodź mój Horacy! Noc jest jeszcze młoda! – zawołał i jeśli Anthony nie protestował, złapał go za rękę i zaciągnął na tyły budynku.