27.06.2024, 18:52 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 27.06.2024, 19:27 przez Bard Beedle.)
Iskry zatańczyły w złocisto-zielonych oczach Erika, iskry przysmażyły dłonie, ale nie to było największym zmartwieniem hardej Phoenix Black. Siła z jaką ciągnęła wielkie ciało swojego przeciwnika do siebie i impet jaki powstał z braku podparcia w postaci tejże magicznej liny sprawił, że zachwiała się utraciwszy równowagę i upadła boleśnie na dywan podłużnego toru pojedynkowego.
Z wściekłością nie było jej do twarzy, szczęśliwie dla niej zaciśnięte w gniewie zęby nie pozwoliły wysmyknąć się hebanowej różdżce, szczęśliwie dla niej pojedynek wciąż trwał. Pokój był kłamstwem, czy więc jej pasja przyniesie jej zwycięstwo? Czy furia szarpiąca sercem będzie dobrym doradcą? A może szczęście raczej sprzyjało odważnym, podejmującym ryzyko? A może tym, którzy w ostrożności trzymali się swoich mocnych stron?
Ona podążała inną, przeciwną do Longbottoma ścieżką. Panna Black płonęła, jej aura z pewnością jarzyła się obecnym na sali aurowidzom czerwienią przetkaną czernią krwi i własnych uprzedzeń. Sala milczała, sala nie oddychała, choć wydarzenia następowały po sobie błyskawicznie, każda sekunda odcinana była plasterek po plasterku, wszystko zdawało się dziać w zwolnionym tempie.
Sprowadzona do parteru w odpowiedzi Longbottoma dostrzegła, że splata kolejne zaklęcie. Ogień pasji zatańczył w zmrużonych oczach przesłoniętych czarną, lepiącą się od potu grzywką, a to dodawało jej siły by nie przestawać walczyć o swoje. Złapała pewnie za różdżkę uwalniając jadowite wargi.
– Nie zrobisz tego! – siła krzyku dała jej moc, choć przecież nie była zbyt władna w rozpraszaniu zaklęć. Jego próba transmutowania dywanu spełzła na niczym, ziemia nie uwięziła jej, ani nawet nie stała się giętka jak guma by utrudnić jej powstanie. Cala próba spełzła na niczym, więc nim cokolwiek się zadziało przeszła do ofensywy by znów dzięki wewnętrznej energii zawłaszczyć zwycięstwo dla siebie. Pół leżąc, wspierając się ledwie na jednej ręce, zamachnęła się przywołując znów złocisty bicz, smagając nim bezlitośnie Erika po twarzy. Wszystko by zmazać ten pyszałkowaty uśmiech, pełen poczucia wyższości i przekonania, co do jednej słusznej drogi. Wszystko po to, by upokorzeniem wyszarpać zwycięstwo, zdemaskować prawdę, napompowaną szumnymi hasłami o honorze, pierdoleniu o równości i panowaniu nad sobą. Wszystko by poczuć smak krwi w ustach z rozciętego policzka przypudrowanego lalusia.
Smagnięcie pręgą odcisnęło się na twarzy przeciwnika, lecz uśmiech zwycięstwa nie zagościł na twarzy czarnej walczącej z nim duszy. Wraz z wyrzutem ramienia, bez pudła Longbottom trafił w jej dłoń, kształtując wewnątrz ciśnieniową piłkę rozwierającą palce. Różdżka wypadła na ziemię, a sekundy dzieliły dwie moce od ostatecznej konfrontacji decydującej o tym, czy pojedynek będzie trwał nadal, czy zakończy się przegraną rozbrojonej.
Z wściekłością nie było jej do twarzy, szczęśliwie dla niej zaciśnięte w gniewie zęby nie pozwoliły wysmyknąć się hebanowej różdżce, szczęśliwie dla niej pojedynek wciąż trwał. Pokój był kłamstwem, czy więc jej pasja przyniesie jej zwycięstwo? Czy furia szarpiąca sercem będzie dobrym doradcą? A może szczęście raczej sprzyjało odważnym, podejmującym ryzyko? A może tym, którzy w ostrożności trzymali się swoich mocnych stron?
Ona podążała inną, przeciwną do Longbottoma ścieżką. Panna Black płonęła, jej aura z pewnością jarzyła się obecnym na sali aurowidzom czerwienią przetkaną czernią krwi i własnych uprzedzeń. Sala milczała, sala nie oddychała, choć wydarzenia następowały po sobie błyskawicznie, każda sekunda odcinana była plasterek po plasterku, wszystko zdawało się dziać w zwolnionym tempie.
Sprowadzona do parteru w odpowiedzi Longbottoma dostrzegła, że splata kolejne zaklęcie. Ogień pasji zatańczył w zmrużonych oczach przesłoniętych czarną, lepiącą się od potu grzywką, a to dodawało jej siły by nie przestawać walczyć o swoje. Złapała pewnie za różdżkę uwalniając jadowite wargi.
– Nie zrobisz tego! – siła krzyku dała jej moc, choć przecież nie była zbyt władna w rozpraszaniu zaklęć. Jego próba transmutowania dywanu spełzła na niczym, ziemia nie uwięziła jej, ani nawet nie stała się giętka jak guma by utrudnić jej powstanie. Cala próba spełzła na niczym, więc nim cokolwiek się zadziało przeszła do ofensywy by znów dzięki wewnętrznej energii zawłaszczyć zwycięstwo dla siebie. Pół leżąc, wspierając się ledwie na jednej ręce, zamachnęła się przywołując znów złocisty bicz, smagając nim bezlitośnie Erika po twarzy. Wszystko by zmazać ten pyszałkowaty uśmiech, pełen poczucia wyższości i przekonania, co do jednej słusznej drogi. Wszystko po to, by upokorzeniem wyszarpać zwycięstwo, zdemaskować prawdę, napompowaną szumnymi hasłami o honorze, pierdoleniu o równości i panowaniu nad sobą. Wszystko by poczuć smak krwi w ustach z rozciętego policzka przypudrowanego lalusia.
Smagnięcie pręgą odcisnęło się na twarzy przeciwnika, lecz uśmiech zwycięstwa nie zagościł na twarzy czarnej walczącej z nim duszy. Wraz z wyrzutem ramienia, bez pudła Longbottom trafił w jej dłoń, kształtując wewnątrz ciśnieniową piłkę rozwierającą palce. Różdżka wypadła na ziemię, a sekundy dzieliły dwie moce od ostatecznej konfrontacji decydującej o tym, czy pojedynek będzie trwał nadal, czy zakończy się przegraną rozbrojonej.
Rozproszenie na transmutacje gruntu
Złocisty bicz
Rzut N 1d100 - 97
Sukces!
Sukces!
Złocisty bicz
Rzut PO 1d100 - 97
Sukces!
Sukces!