Były rzeczy, które zostawały z człowiekiem na długo i te, które zostawały, ale wcale o nich nie pamiętaliśmy. Oddychające cicho w naszym wnętrzu. Tlące się jak węgle rozrzucone po palenisku. Grzebiesz w nich, żeby znaleźć ostatnie kawałki drewna i odkrywasz, że wszystko już zostało obrócone w czerń. Czerń i żar. Jeśli włożysz dłoń tam, gdzie już nie ma płomienia - oparzysz się. Będzie bolało bardziej niż gdybyś włożył palce w tańczące o zmroku płomienie. Tak człowiek mógł się sparzyć na własnych doświadczeniach.
Miała parszywy tydzień, ale chyba nienajgorszy dzień? Nawet jeśli powrót na tę plażę dostarczał wspomnień, o których wspominać niekoniecznie chciała. Bywały lepsze chwile tak i były lepsze miejsca, w których chciało się spędzić swój czas. Nawet lepsze, w jakich mogło się pracować. Tutaj wyławiano przecież trupy, które były częścią tragedii związanej z Perłą Morza. Cain cofnął dłoń z jej ramienia, żeby za długo nie naruszać jej przestrzeni osobistej. Kim wszak dla siebie byli, żeby ją przecinać na zbyt długo? To był ledwo przyjacielski gest. Jestem tu. Mogła się o niego oprzeć, mogła znaleźć minimalne ukojenie - minimalne, bo przecież nie byli przyjaciółmi, żeby powierzali sobie teraz sekrety swojego życia. Jeszcze nie byli. Powoli przędąca relacja nie była obsmarowana pełną prywatą, chociaż ta siłą rzeczy przewijała się przez codzienność. Chociażby proste "a co robisz po pracy", albo "może skoczymy na kawę, skoro masz wolne?". Bletchley nie lubił się jednak zwierzać ze swoich sekretów, więc i nie oczekiwał tego od Victorii - szanował jej granice i jeśli wyczuwał, że chciała o czymś porozmawiać to pytał. Jeśli nie... chyba już rozumiecie, jak to wszystko mogło wyglądać? A potem wizja stawała w tym miejscu - przy zachodzącym słońcu za wyjątkowo ponurym tym razem morzem.
- Masz ochotę na kubek gorącej czekolady? - Zapytał ciepłym głosem, uśmiechając się do niej opiekuńczo. Bo taką postawę wobec niej chciał przyjąć, żeby poczuła, że jest obok ktoś, kto się nie chwieje i kogo świat nie drży w posadach. Na kim można się oprzeć. Taki ogród, w którym możesz stanąć na chwilę, bo sprzedali ci godzinny karnet. Naciesz się tym spokojem, zanim przyjdzie ci wrócić do rzeczywistości. - Wszystko już załatwiłem, więc... możemy kończyć na dziś. I przejść się do knajpki. - Albo na whiskey czy wino, na cokolwiek tylko miała ochotę. Cain nie stronił od alkoholu, chociaż starał się, żeby nie wypadać przy tym na uzależnionego od niego. Od jednego do drugiego potrafiła być bardzo cienka linia. - Możesz mi wtedy opowiedzieć o swoim złym tygodniu. Albo mogę ci opowiedzieć, jak na ostatnim grillu rodzinnym moja matka pomyliła parówki z kiełbasą. - Innymi słowy - możesz się zwierzyć. Ale możemy też popieprzyć głupoty i pozwolić, żeby chwilowo cały ciężar został za nami. Nawet jeśli tylko na chwilę.