A gdyby Jonathan faktycznie miał dla niego jeszcze jakieś historie, Jessie z ogromną chęcią by ich posłuchał. Nie chodziło tu o to, by się z Charlotte naśmiewać, że wcale nie jest tak idealna, na jaką się prezentuje, bo coś takiego raczej nie byłoby w stanie zniszczyć jej idealnej prezencji (nie pozwoliłaby na to), ale ciekawie było słuchać historii o ich wybrykach z czasów, kiedy jego i jego rodzeństwa nie było jeszcze na świecie i zapewne jeszcze nie było na nich planów.
-Zapamiętam to i jeśli kiedykolwiek zamarzy mi się własny smok, od razu się do ciebie zgłoszę. Może takiego mniejszego udałoby się nauczyć, żeby zapylał kwiaty, skoro mają tyle wspólnego z pszczołami? Mógłby robić miód. Smok miodowy - wyobraźnia mu się włączyła. -A mama pewnie i bez tego uważa, że mnie rozpieszczasz - nie, żeby mu to przeszkadzało i był absolutnie pewien, że jego rodzeństwo również z tego powodu nie narzekało.
Ratowanie bezbronnego stworzenia, które z jakiegoś powodu rzucało się w objęcia śmierci, z pewnością było czynem, z którego powinno się być dumnym. Szczególnie kiedy jest się byłym Gryfonem, który rzuciłby się na pomoc każdemu uciśnionemu. Jessie Gryfonem nie był. W Hogwarcie był Krukonem, więc taka "odwaga" nie była czymś, co uważał za godne pochwały w każdej sytuacji, bo ile razy taki "bohater", rzucając się na ratunek bez namysłu, zmagał się potem z jakimiś ranami, konsekwencjami, albo coś jeszcze gorszego?. Oczywiście, dobry uczynek i tak dalej, ale Jonathan chyba chciał go doprowadzić do stanu przedzawałowego, wychylając się tak bardzo nad przepaść, by ratować biedne stworzonko.
Jessie zdążył wbiec już na most, kiedy Jonathan wreszcie się wyprostował i odsunął od krawędzi, z uratowanym niedoszłym samobójcą.
-Ja... Umh... Tak, pewnie - język mu się trochę zaplątał, kiedy zeszli z tego cholernego mostu. Wdech. Wyczarował obrożę i smycz, jak poprosił chrzestny i zapiął ją na szyi wciąż zszokowanego psiaka, chociaż nie obyło się bez pisków zwierzaka. -No już, spokojnie, nie robię ci przecież krzywdy - mówił do niego Jessie.
Obroża zapięta, psiak dalej wystraszony, z położonymi uszkami. No dobra, psiak uratowany, teraz co? Oddadzą go komuś? A może Jonathan weźmie go do siebie?
-Powinienem być dumny, że mój chrzestny właśnie uratował życie niewinnemu pieskowi, ale mnie wystraszyłeś i nawet nie mogę być na ciebie zły, że mogłeś sobie coś zrobić i... - kolejny wdech. -Co z nim zrobimy? Skoro nie miał obroży, to wątpię, żeby był czyjś.