I gdzie się podziało to całe "jestem zmęczony, potrzebuję odpocząć"? Wewnętrzne, malutkie narzekania, myśli o tym, żeby usiąść i przez chwilę dać emocjom się rozprężyć? Powinien odsunąć od siebie Flynna, a nie przylegać do niego bardziej, zaalramowany jego atencją. Dostawać i brać, dostawać i brać... Czy byłby dobrym handlarzem? Nadawałby się do pertraktacji wymian, by intratność przedsięwzięć dorównywała satysfakcji? Na pewno - ale nie z nim. Chyba że to dla niego warunki miałby wypracowywać. Stracił dla niego głowę pierwszego dnia spotkania, w tamtej zapyziałej alejce, kiedy już podejrzewał, z kim ma do czynienia i tracił każdego kolejnego. Tylko czy to na pewno mogło tak wyglądać, skoro mieli teraz sobie powiedzieć i na wieki wieków? I gdzie się podziało to, że sam chciał go zaciągnąć do łóżka, bo tej atencji chciał. Nierównomierność potrzeb była banalna do wypełnienia i sumarycznie wymagała tylko jednego - Flynna. To aż za często zaczynało i kończyło się na Flynnie. Niekonsekwentność samego siebie - tak to w swojej głowie zauważył i zahaczył. Napotkał na brzydką, niepasującą do jego rzeczywistości bruzdę. Ta bruzda wymagała naprawienia. Ale przede wszystkim wymagała od niego tego, żeby usiadł, spojrzał na nią i zrozumiał skąd ten kontrast. Skąd ta sinusoida emocji, które przecież chciał wyrównać.
Więc są rzeczy, które zgrabnie omijał i będzie omijał. Chociażby w momentach, kiedy sam nie był pewien, co chciałby odpowiedzieć. Jaki efekt chciałby uzyskać? Tak dla samego siebie jak i dla Flynna. Co chciał uzyskać i jakie emocje wywołać u siebie i u niego? To zastanawianie się było czasem przerywane - sam sobie potrafił przerywać, ale najczęściej przerywał mu Flint pokazując bardzo wyraźnie, czego sam by chciał. W innych wypadkach niekiedy nie mógł rozwiązać najbanalniejszej zagadki, co chodziło po głowie tego czarnowłosego, jak go uszczęśliwić i co mu powiedzieć. Nigdy nie uważał przy tym, że Crow jest roztrzepany, by zgrabnych odbić od tematu albo przemilczeń nie zauważać. Byli w tej grze dobrzy - w grze milczenia. Niedopowiedzenia były czasem więcej warte niż sto słów - tak uważał przynajmniej Cain.
I w tych niedopowiedzeniach mieli utonąć, bo sam Bletchley tracił zainteresowanie Fontaine, Smokiem, całym światem pełnym zła, w którym największym złem byli właśnie ludzie. Wszystko i wszystkich mogłeś wymienić, uporządkować, ale niektóre role pozostawały trudne do zastąpienia. Rola "Fleamont Bell" brzmiała zbyt fantazyjnie, żeby ktokolwiek mógł się w nią wcielić. Fleamont był zbyt fantazyjny na to. Nie ma drugiego Płomienia na tym świecie, który pozwoliłby na okiełznanie siebie samego w jego dłoniach. Który by buchał i parzył, i palił, pochłaniał wszystko wokół nich, a jednocześnie zostawiał tylko ich dwoje. Sam się przy nim w Płomień zamieniał. Uśmiechnął się w tych pocałunkach, z ekscytacją witając obietnicę wyszeptaną w jego usta. Wydawało mu się, że dopiero co go trzymał. Że dopiero jego skóra była chłodna i wilgotna od deszczu, a teraz już była mokra od potu i rozżarzona. Nie wydawało mu się za to, żeby miał czegokolwiek żałować.
... I tak wydawało mu się do następnego poranka. Nie było po nim widać niezadowolenia, ale nie rzucał żartami, mniej się odzywał, jakieś skupienie gościło na jego twarzy, kiedy pośpiesznie wrzucał byle jak rzeczy do torby, którą przypasał do boku. Nie żałował nocy z Flynnem, ale jednocześnie jak mantra gryzła go myśl, że przecież powinien być w tym trochę mądrzejszy. Odbijał samemu sobie piłeczkę: a to "mądrzejszy" to znaczy w sumie jaki? Działyby się z nimi pewnie dziwne rzeczy i to napięcie ciągle by się kręciło, gdyby nie dali mu upustu, a przynajmniej pewnie kręciłoby się mocno we Flynnie, a to rezonowałoby na niego. Sprawiedliwość Boga była ślepa na świat pełen utopców i smoków. Ten dialog prowadzony samemu ze sobą był pochłaniający nie mniej od skupienia, jakie wkładał w przygotowania. W sprawdzenie eliksirów, w dobór ziół. Przez moment zastanawiał się, czy nie powinien zostawić srebrnego miecza w ramach jawnej manifestacji, co myśli o tym zjebanym pomyśle króla, ale stwierdził, że nie. Najwyżej odetnie głowę królewskiemu gońcowi właśnie nim. Tak dla odpowiedniego efektu.
A potem się dziwić, dlaczego tylu ludzi go nie lubiło.
- Będę bardzo zirytowany, jeśli ktoś nas wyprzedził. - Podzielił się częścią w końcu tej cichej dyskusji, jaką prowadził. - Gotowy. - Zameldował przy okazji, spoglądając na ten cud piękności, który stał przed nim. Założył ręce na siebie przed klatką piersiową. - Jesteś piękny. - Uśmiechnął się delikatnie. Dialog w jego głowie całkowicie się zakończył dokładnie tym zdaniem, które wypowiedział na głos.