29.06.2024, 00:06 ✶
W komnacie nagrobnej wiele się w tym momencie działo. Po pierwsze: zapanował tam pewien tłok, być może nawet miejsce to gościło właśnie najwięcej żywych istnień od samego początku swojego istnienia. Po drugie: trwała walka.
Nieumarły, który szedł w stronę Alexandra, został poderwany w powietrze za pomocą siły jego zaklęcia. Być może dwa już wiszące w powietrzu, poleciałyby na dół, ale drugie zaklęcie Mulcibera, zebrało całą trójkę w jednym miejscu (a może to była zasługa tarczy, którą próbowali zabezpieczać dół Basilius i Millie?). Ogień, którym płonęli nieumarli uległ tylko spotęgowaniu za sprawą czarów Morpheusa. Martwe, ale wciąż żywe, zwłoki unosiły się w powietrzu, szamocząc się i walcząc z magią, ale będąc jednocześnie zbyt słabe, by wyrwać się spod wpływu czarów. Wszyscy słyszeli skwierczenie i czuli zapach unoszącej się w powietrzu spalenizny. Był gorzki, cuchnął nie tylko spalenizną ale i rozkładem, gnijących ciał.
Magia Penny przyoblekła katafalk, a potem ustabilizowała jedną z piętrzących się ścian. Owen zatrzymał się przed ciałem. Chwilowo nie reagował ani na obstawę ze strony Basiliusa, ani na próby jego zatrzymania, ani na marudzenie Isaaca. Po prostu stał, nagle zdając sobie sprawę, że naprawdę znalazł się w najświętszym miejscu Ośrodka Windermere.
- Jesteś… jesteś czasami niemożliwy – powiedział wreszcie, zmęczonym tonem do swojego kuzyna. Reszta jego słów, cichsza i bardziej melodyjna utonęła w szumie tego, co działo się dalej.
Wreszcie dwa z utrzymywanych w powietrzu żywych trupów zaprzestały walki. Po prostu płonęły ich ciała. Trzeci – choć jeszcze nie dość martwy, również słabł. Zdawało się, że walka dobiegała końca.
Nieumarłemu wreszcie udało się podnieść z ziemi. Nie na długo jednak, bo parę sekund później został pokonany przez zaklęcie Peppy. Pnącza oplotły ciasno jego ciało, sprowadzając z powrotem na trawę, a potem ściskając tak bardzo, aż do uszu młodej kobiety doleciał trzask łamanych kości.
- O kurwa – skomentował mało elokwentnie nadbiegający brygadzista. On też zdołał pokonać żywego trupa, z którym walczył. W odróżnieniu od Peppy, po prostu udało mu się pozbawić przeciwnika głowy. – Niezła jesteś.
Czuli dolatujący ich od strony zapadliny smród palonych ciał.
@Penny Weasley @Isaac Bagshot @Basilius Prewett @Millie Moody @Peppa Potter @Alexander Mulciber @Morpheus Longbottom @Ambrosia McKinnon
/nie będę was już męczyć walką, Penny wyrzuciła taki wynik na poruszające się ściany, że jej wzmocnienie pomogło w powstrzymaniu tego co próbowało przedostać się do was (a dalej poradziły się z tym korzenie). Zakładam, że to już właściwie mój przedostatni wpis. Pozostało wam wydostać się z komnaty nagrobnej i podjąć decyzje jakie zachowanie dalej, pasuje do waszych postaci
Nieumarły, który szedł w stronę Alexandra, został poderwany w powietrze za pomocą siły jego zaklęcia. Być może dwa już wiszące w powietrzu, poleciałyby na dół, ale drugie zaklęcie Mulcibera, zebrało całą trójkę w jednym miejscu (a może to była zasługa tarczy, którą próbowali zabezpieczać dół Basilius i Millie?). Ogień, którym płonęli nieumarli uległ tylko spotęgowaniu za sprawą czarów Morpheusa. Martwe, ale wciąż żywe, zwłoki unosiły się w powietrzu, szamocząc się i walcząc z magią, ale będąc jednocześnie zbyt słabe, by wyrwać się spod wpływu czarów. Wszyscy słyszeli skwierczenie i czuli zapach unoszącej się w powietrzu spalenizny. Był gorzki, cuchnął nie tylko spalenizną ale i rozkładem, gnijących ciał.
Magia Penny przyoblekła katafalk, a potem ustabilizowała jedną z piętrzących się ścian. Owen zatrzymał się przed ciałem. Chwilowo nie reagował ani na obstawę ze strony Basiliusa, ani na próby jego zatrzymania, ani na marudzenie Isaaca. Po prostu stał, nagle zdając sobie sprawę, że naprawdę znalazł się w najświętszym miejscu Ośrodka Windermere.
- Jesteś… jesteś czasami niemożliwy – powiedział wreszcie, zmęczonym tonem do swojego kuzyna. Reszta jego słów, cichsza i bardziej melodyjna utonęła w szumie tego, co działo się dalej.
Wreszcie dwa z utrzymywanych w powietrzu żywych trupów zaprzestały walki. Po prostu płonęły ich ciała. Trzeci – choć jeszcze nie dość martwy, również słabł. Zdawało się, że walka dobiegała końca.
Peppa
Nieumarłemu wreszcie udało się podnieść z ziemi. Nie na długo jednak, bo parę sekund później został pokonany przez zaklęcie Peppy. Pnącza oplotły ciasno jego ciało, sprowadzając z powrotem na trawę, a potem ściskając tak bardzo, aż do uszu młodej kobiety doleciał trzask łamanych kości.
- O kurwa – skomentował mało elokwentnie nadbiegający brygadzista. On też zdołał pokonać żywego trupa, z którym walczył. W odróżnieniu od Peppy, po prostu udało mu się pozbawić przeciwnika głowy. – Niezła jesteś.
Czuli dolatujący ich od strony zapadliny smród palonych ciał.
@Penny Weasley @Isaac Bagshot @Basilius Prewett @Millie Moody @Peppa Potter @Alexander Mulciber @Morpheus Longbottom @Ambrosia McKinnon
Czas na odpis do 01.07, godz. 21.00
/nie będę was już męczyć walką, Penny wyrzuciła taki wynik na poruszające się ściany, że jej wzmocnienie pomogło w powstrzymaniu tego co próbowało przedostać się do was (a dalej poradziły się z tym korzenie). Zakładam, że to już właściwie mój przedostatni wpis. Pozostało wam wydostać się z komnaty nagrobnej i podjąć decyzje jakie zachowanie dalej, pasuje do waszych postaci