Your browser has JavaScript disabled. If you would like to use all features of this site, it is mandatory to enable JavaScript.

Ptolemeusz - harpia należąca A.J. Shafiq'a

Our Lady of Sorrows

and you don't seem the lying kind
a shame that I can read your mind
and all the things that I read there
candlelit smile that we both share

wiek

sława

krew

czysta

genetyka

wila

zawód

Infobrokerka, właścicielka zakładu pogrzebowego, pianistka

Spowita nimbem wyższości i aureolą sięgających niemal do ziemi srebrzystoblond włosów, Lorraine wygląda dokładnie tak, jak powinien wyglądać Malfoy z krwi i kości. A jednak... Coś hipnotyzującego jest w jej czystym, wysokim głosie, w sposobie, w jaki intonuje słowa. Coś w pełnych gracji ruchach, w przenikliwym spojrzeniu jasnoniebieskich oczu, skrytych pod ciężkimi od niewyspania powiekami. Przedziwny czar półwili, który wyróżnia Lorraine z tłumu mimo raczej przeciętnej postury (1,67 m), długo nie pozwalając ludziom zapomnieć o jej uśmiechu. Wygląda na istotę słabą, wątłego zdrowia. W przeszłości, Lorraine zmagała się z zaburzeniami odżywania, przez co teraz cechuje ją nienaturalna wręcz kruchość. Chorobliwie chuda, kości zdają się niemal przebijać delikatną, bladą skórę. Uwagę zwracają zwłaszcza wydelikacone dłonie o długich, smukłych palcach, w których często obraca w zamyśleniu srebrny pierścionek z emblematem rodu Malfoy. Obyta towarzysko, zawsze wie, co powiedzieć, i jak się zachować. Bez względu na okoliczności dba o zachowanie nienagannej postawy. Ubiera się w otrzymane w spadku po bogatszych kuzynkach, klasyczne, mocno zabudowane suknie, na których wprawne oko dostrzeże ślady poprawek krawieckich. W naturze półwili leży przyciągać cudze spojrzenia, może dlatego Lorraine nosi się bardzo konserwatywnie, nigdy niemal nie odsłaniając ciała. Najczęściej spowita jest od stóp do głów w biel, choć chętnie stroi się również w odcienie zieleni i błękitu. Zawsze otula ją mgiełka ciężkich perfum, których nieznośnie wręcz słodki zapach służy tuszowaniu klejącej się do Lorraine mdłej woni śmierci.

Lorraine Malfoy

#17

29.06.2024, 00:13 ✶ (Ten post był ostatnio modyfikowany: 02.08.2024, 08:46 przez Lorraine Malfoy.)

—11/06/1972—

Odpowiedź na ten list.

Biały kruk przyniósł kopertę zapieczętowaną standardowym zaklęciem ochronnym: list skropiony został słodkimi perfumami Lorraine, która dołączyła do korespondencji kartkę z osobistego zielnika, ozdobioną zasuszonymi kwiatami orchidei.

Londyn, 11.06.1972

Dlaczego pytasz – przecież wiesz, że jestem cała Twoja. Czy nie dałam Ci dostatecznych dowodów mojego uczucia? Słowa mnie dziś zawodzą, ale Ty wiesz, wiesz, jak wiele dla mnie znaczy ta prośba. Wystarczy, że ujmiesz moją dłoń. Niech krok twój będzie pewny, ale ostrożny – porzuć balast perfekcjonizmu, stąpaj lekko po ukwieconej ścieżce arkan wiedzy, stąpaj z nabożnością – stąpasz po ziemi usłanej płatkami kwiatów. Przysięgam, że wybierzemy najbardziej malowniczy ze szlaków: ten, który spowijają orchidee. Twoje pochlebstwa będą dla mnie osłodą przykrej świadomości, że niedługo przestanę Ci być na tej drodze przewodniczką, a zostanę ledwie nudną współtowarzyszką, daleko w tyle.

To nie wiara, Anthony, to pewność, choć dorównuje tej pierwszej żarliwością. Przyjdę.

Lorraine

Yes, I am a master
Little love caster