08.01.2023, 00:45 ✶
- Dlaczego nie oba? - spytała Florence natychmiast, nieurażona nawet w najmniejszym stopniu. - Bardzo lubię i moją pewność siebie, i sposób myślenia. Obu nie mam nic do zarzucenia.
Na pewności Florence nie zbywało. Albo tylko się tak wydawało. Kto wie, może udawała ją tak długo, że ta stała się w końcu jej drugą naturą, że uwierzył w nią nie tylko świat, ale też po części sama Bulstrode. Niezależnie od tego, jaka była prawda - Bulstrode można było zarzucić bardzo wiele, ale na pewno nie brak pewności.
- Pewnie kierując cię w odpowiednie miejsce, i tak wyraziliby swoje zdanie - stwierdziła, tym razem już czysto żartobliwie, bo jednak kiedy ktoś posyłał pacjenta do gabinetu, niekoniecznie informował go, żeby porzucił wszelką nadzieję, nim przestąpi jej skromne progi.
Po co było psuć niespodziankę?
- Naprawdę? Myślałam, że to raczej "ten, który opracował eliksir pomagający na nocną marę", ale pewnie za wiele czasu spędzam w otoczeniu uzdrowicieli. Ewentualnie „ten Krukon, którego wielbił nauczyciel eliksirów”.
Było to nawet możliwe, bo Florence zwykle rozmawiała albo z magomedykami, albo z członkami rodziny, albo z hazardzistami. A właściwie to w przypadku krewnych i hazardzistów zazwyczaj na jedno wychodziło.
- "Mąż Eden" w pewnych kręgach nie dziwi, natomiast nie bardzo rozumiem, o co chodzi z dziwnym patrzeniem?
Część mężczyzn byłaby zapewne urażone, będąc postrzeganymi jako mężowie swoich żon, ale cóż, Eden wywodziła się z bodaj najbardziej znanej rodziny czystej krwi w Anglii, jej ojciec był jakiś czas Ministrem Magii, a ona sama brylowała na salonach. Mignęła już wcześniej Florence i na dzisiejszym balu strojem, makijażem oraz fryzurą też na pewno wyróżniała się w gronie gości. Bulstrode miała doprawdy sporo szczęścia, że jej pragnienie dążenia do doskonałości kierowało się ku łamaniu klątw, nie perfekcyjnemu wyglądowi, bo mogłaby ulec paskudnemu uczuciu zazdrości. Nie dość, że w prostej, ciemnej sukni wyglądała przy Eden blado, to jeszcze nikt nie uwierzyłby, że są rówieśnicami i tą, której ujmowano by w tym porównaniu lat, na pewno byłaby pani Lestrange.
Na całe szczęście, odnotowała ten fakt jako zwykłą obserwację. Co innego, gdyby dowiedziała się, że dawna koleżanka z ławy szkolnej zdjęła z kogoś klątwę, jakiej Florence nie podołała. Wtedy zzieleniałaby z zawiści.
- Ja nie żartowałam, że to żaden problem - stwierdziła, widząc jego zagubienie po prostu jedną dłoń ujmując i opierając na łopatce, drugą biorąc w swoją dłoń i unosząc na odpowiednią wysokość. - Plan kwadratu, ruch obrotowy, przeciwny do wskazówek zegara, prawa noga do przodu - poinstruowała cicho rzeczowym tonem, jednocześnie własną, lewą stopę kierując do tyłu, może odrobinę wolniej niż nakazywałby rytm wygrywanej właśnie melodii, ale naprawdę wątpiła, by pośród wielu par ktoś na nich zwracał uwagę, a obawiała się, że zbyt szybkie tempo zakończy się zdeptaniem.
Na pewności Florence nie zbywało. Albo tylko się tak wydawało. Kto wie, może udawała ją tak długo, że ta stała się w końcu jej drugą naturą, że uwierzył w nią nie tylko świat, ale też po części sama Bulstrode. Niezależnie od tego, jaka była prawda - Bulstrode można było zarzucić bardzo wiele, ale na pewno nie brak pewności.
- Pewnie kierując cię w odpowiednie miejsce, i tak wyraziliby swoje zdanie - stwierdziła, tym razem już czysto żartobliwie, bo jednak kiedy ktoś posyłał pacjenta do gabinetu, niekoniecznie informował go, żeby porzucił wszelką nadzieję, nim przestąpi jej skromne progi.
Po co było psuć niespodziankę?
- Naprawdę? Myślałam, że to raczej "ten, który opracował eliksir pomagający na nocną marę", ale pewnie za wiele czasu spędzam w otoczeniu uzdrowicieli. Ewentualnie „ten Krukon, którego wielbił nauczyciel eliksirów”.
Było to nawet możliwe, bo Florence zwykle rozmawiała albo z magomedykami, albo z członkami rodziny, albo z hazardzistami. A właściwie to w przypadku krewnych i hazardzistów zazwyczaj na jedno wychodziło.
- "Mąż Eden" w pewnych kręgach nie dziwi, natomiast nie bardzo rozumiem, o co chodzi z dziwnym patrzeniem?
Część mężczyzn byłaby zapewne urażone, będąc postrzeganymi jako mężowie swoich żon, ale cóż, Eden wywodziła się z bodaj najbardziej znanej rodziny czystej krwi w Anglii, jej ojciec był jakiś czas Ministrem Magii, a ona sama brylowała na salonach. Mignęła już wcześniej Florence i na dzisiejszym balu strojem, makijażem oraz fryzurą też na pewno wyróżniała się w gronie gości. Bulstrode miała doprawdy sporo szczęścia, że jej pragnienie dążenia do doskonałości kierowało się ku łamaniu klątw, nie perfekcyjnemu wyglądowi, bo mogłaby ulec paskudnemu uczuciu zazdrości. Nie dość, że w prostej, ciemnej sukni wyglądała przy Eden blado, to jeszcze nikt nie uwierzyłby, że są rówieśnicami i tą, której ujmowano by w tym porównaniu lat, na pewno byłaby pani Lestrange.
Na całe szczęście, odnotowała ten fakt jako zwykłą obserwację. Co innego, gdyby dowiedziała się, że dawna koleżanka z ławy szkolnej zdjęła z kogoś klątwę, jakiej Florence nie podołała. Wtedy zzieleniałaby z zawiści.
- Ja nie żartowałam, że to żaden problem - stwierdziła, widząc jego zagubienie po prostu jedną dłoń ujmując i opierając na łopatce, drugą biorąc w swoją dłoń i unosząc na odpowiednią wysokość. - Plan kwadratu, ruch obrotowy, przeciwny do wskazówek zegara, prawa noga do przodu - poinstruowała cicho rzeczowym tonem, jednocześnie własną, lewą stopę kierując do tyłu, może odrobinę wolniej niż nakazywałby rytm wygrywanej właśnie melodii, ale naprawdę wątpiła, by pośród wielu par ktoś na nich zwracał uwagę, a obawiała się, że zbyt szybkie tempo zakończy się zdeptaniem.