29.06.2024, 17:53 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 29.06.2024, 17:54 przez Jonathan Selwyn.)
– Będę z tobą szczery Jessie. Nie mam pojęcia, czy takie smoki istnieją i chyba boję się zapytać o to twojego wujka Anthony'ego. – Bo jeszcze, by wyszło, że ten mu kiedyś to tłumaczył, a Jonathan nie pamiętał. Albo że smoki miodowe to w ogóle była jakaś herezja. Chociaż prawdę mówiąc nie miał nic przeciwko temu, aby posłuchać kolejnego wykładu Shafiqa na temat latających gadów. Lubił słuchać, gdy przyjaciel opowiadał o czymś z taką pasją w oczach. – Pff... Jeśli już kogoś tu rozpieszczam to właśnie ją samym swoim towarzystwem – skomentował jedynie, siląc się na drobną złośliwość wobec nieobecnej tutaj przyjaciółki. Ale przecież był pewny, że zarówno Charlotte, jak i Ned, wiedzieli na co się pisali, gdy został chrzestnym ich pierwszego syna, więc Kelly nie mogła teraz narzekać.
Jonathan chyba nawet nie do końca myślał, że to co właśnie zrobił, mogło być ryzykowane. To znaczy gdzieś z tyłu głowy kołotała mu się myśl, że powinien uważać, ale była ona mimo wszystko nieco przysłonięta myślą, że trzeba było kogoś ratować.
Pies, wciąż przestraszony, trzymał się blisko nóg młodszego z czarodziejów, wyraźnie wybierając go sobie, jako wsparcie moralne. Jonathan tym czasem był z siebie strasznie dumny, widząc, że zwierzak, chociaż może i zdenerwowany, był już bezpieczny. Dopiero słowa chrześniaka uświadomiły mu, że chyba prawie przyprawił chłopaka o zawał serca. Wziął głęboki oddech i podszedł do Jessiego, kładąc mu dłoń na ramieniu.
– Przepraszam – powiedział szczerze, ale nie dodał, że następnym razem będzie bardziej uważać, bo chyba oboje wiedzieli, jak to czasem było z Gryfonami. Zresztą miał wrażenie, że mieliby nieco inna definicje tego, czym było większe uważanie. – Cieszę się, że masz więcej rozsądku ode mnie. Tak trzymaj, dobrze?
Spróbowałby nie. Jonathan był jedyną osobą, która kochał, która mogła ryzykować swoje życie i zdrowie.
Uścisnął pocieszająco ramię chrześniaka, a następnie spojrzał na psa.
– Hm... Chyba cię. Wiesz, twój ojciec zawsze przyciagał do siebie psy. Jessie... A nie chciałbyś może psa zamiast smoka? Kupię ci wszystko dla niego i poczekam, aż twoja matka wróci do mieszkania na wypadek gdyby chciała nas za to zamordować.
Jonathan chyba nawet nie do końca myślał, że to co właśnie zrobił, mogło być ryzykowane. To znaczy gdzieś z tyłu głowy kołotała mu się myśl, że powinien uważać, ale była ona mimo wszystko nieco przysłonięta myślą, że trzeba było kogoś ratować.
Pies, wciąż przestraszony, trzymał się blisko nóg młodszego z czarodziejów, wyraźnie wybierając go sobie, jako wsparcie moralne. Jonathan tym czasem był z siebie strasznie dumny, widząc, że zwierzak, chociaż może i zdenerwowany, był już bezpieczny. Dopiero słowa chrześniaka uświadomiły mu, że chyba prawie przyprawił chłopaka o zawał serca. Wziął głęboki oddech i podszedł do Jessiego, kładąc mu dłoń na ramieniu.
– Przepraszam – powiedział szczerze, ale nie dodał, że następnym razem będzie bardziej uważać, bo chyba oboje wiedzieli, jak to czasem było z Gryfonami. Zresztą miał wrażenie, że mieliby nieco inna definicje tego, czym było większe uważanie. – Cieszę się, że masz więcej rozsądku ode mnie. Tak trzymaj, dobrze?
Spróbowałby nie. Jonathan był jedyną osobą, która kochał, która mogła ryzykować swoje życie i zdrowie.
Uścisnął pocieszająco ramię chrześniaka, a następnie spojrzał na psa.
– Hm... Chyba cię. Wiesz, twój ojciec zawsze przyciagał do siebie psy. Jessie... A nie chciałbyś może psa zamiast smoka? Kupię ci wszystko dla niego i poczekam, aż twoja matka wróci do mieszkania na wypadek gdyby chciała nas za to zamordować.