Och, to prawda. Niektóre z tych świeczek mogłyby zostać użyte do tego, żeby w czyimś żołądku zalęgły się robaki i zaczęły go wyżerać żywcem od wewnątrz. Wystarczyło wiedzieć, na co popatrzeć. Wystarczyło wiedzieć, o co poprosić. I tak kiedyś prosił tutaj o świeczki, o jakie nie przystoi paniczowi z dobrego domu, z tej jasnej strony miasta. Wynikiem tego zakupu był leżący teraz w rogu sklepu Duma, który oddychał szybko - w tym sklepie stygł, ale na zewnątrz było ciepło. Stworzenie musiało trochę tego ciepła oddać. Chwilowo to, co mógł mu zaoferować Robert było postawione na brzeg całokształtu - chwilowo był zainteresowany tylko tym, co mógł mu dać zupełnie niepozorny młodzieniec, Charles Mulciber. Pasowałby na inspirację artystów - nic tylko wziąć pędzel i nanieść jego facjatę na płótno, przyozdobić w białą togę, wznieść jego dłoń do słońca, by zdawało się, że podtrzymuje strop. Atlas w czystej postaci, który nie musiał wysilać swoich smukłych rąk - to co mógł, dźwigał na brzemieniu własnego umysłu.
- Jestem przekonany, że na twoich ustach wiele słów leżałoby jak komplement. - Te przyjemne usta wyglądały jeszcze milej, kiedy wyginały się w uśmiechu. Czy więc naprawdę Charles się przejmował, że to mogłoby zostać źle odebrane, zrozumiane? Chyba tak, ale Laurent nie zamierzał zadawać tego pytania wprost. - Obawiam się, że jestem przeceniany. - Czasami zapominał się, że nie każdy kojarzył jego twarz, nawet jeśli kilka dni temu w Proroku Codziennym zbluzgał Śmierciożerców w wywiadzie. A to akurat było bardzo odświeżające - być w zasadzie anonimowym. Figurować tylko w księdze sprzedaży... i to niekoniecznie ze wszystkimi zakupami. - Moja rodzina od pokoleń zajmuje się abraksanami. Ja jedynie... kontynuuję dzieło. - Nic z tych osiągnięć nie brzmiało tak bajkowo, kiedy weszło się pod powierzchnię. Traciło na pięknych słowach "sam, sam, sam". Niewiele dokonał sam, nawet nie do końca zdawał sobie sprawę, że to może brzmieć aż tak wspaniale, jak teraz chyba jego sytuacja rysowała się w oczach Charlesa.
- Och, no proszę... - Wysunął kąciki warg leniwie ku górze. - Widzę, że szczerość jest walutą, którą opłaca się z tobą handlować. - Bardzo interesujące, jak mocno zwrotne to było i jak Charles sam od razu spuścił z tonu. Podobało mu się to. Quid pro quo - coś za coś. - Brzmi jak zaproszenie do czegoś bardzo niegrzecznego. - Próbkę. Próbkę do zabrania do domu, próbkę tutaj, próbkę... wspólnego uraczenia się dobrociami, skoro herbata była serwowana na miejscu. - Jestem zainteresowany. - Wspaniale. Znaczyło to tyle, że nie musiał szukać Changów