01.07.2024, 08:28 ✶
Darcy był smutny.
Był smutny tym smutkiem, który wcale nie był wszechogarniający i pochłaniający bez reszty, ale w którym nurzał się bardzo chętnie, wyobrażając sobie, że jest bohaterem tragicznego romansu. Eunice go nie chciała, Eunice wolała zaręczyć się z innym, nie był dość dobry, ona uważała go za nie dość dobrego. Czasem faktycznie bardzo go to przygnębiało, czasem złościło – złościł się to na nią, to na jej ojca, to na świat, który uważał go za niedostatecznie dobrą partię, ale nigdy na siebie – a czasem o tym zapominał, ale gdy już sobie przypominał, tonął w tym smutku niczym w morzu.
Moc rytuału zaczynała powolutku słabnąć, i może do końca czerwca nawet osłabła by całkiem, gdyby na to pozwolił, ale do pewnego stopnia podobało mu się to własne cierpienie, bo mógł sobie wyobrażać, że był bohaterem kolejnej ze swoich książek. Teraz też starał się nie cieszyć za bardzo pogodą, i wodą, i obecnością siostry, bo nie przystawało to do wizerunku tragicznego, romantycznego bohatera, co powinien patrzyć w wodę i wzdychać za ukochaną, ale tak jakoś… no trochę zapominał.
– Miała ogromne szczęście, że byłaś w pobliżu, żeby ją uratować – zapewnił Daisy, czy to przez swoje zaślepienie braterską miłością, czy przez jej umiejętności, od razu dając wiarę, że Daisy uratowała największą kobietę świata o imieniu Regina. Nie myślał nawet, że Daisy nie umiała pływać, przecież była czarodziejką i nawet nie powiedziała, przed czym uratowała tę Reginę. Może po prostu zaczęło się pod nią walić molo?
– Ty nigdy nie wyglądasz jak idiotka, Daisy – zapewnił solidarnie, przyjmując od niej aparat, skłonny zrobić bardzo dużo zdjęć, tak żeby było widać ją, molo, niebo i wodę. – Potem możesz zrobić zdjęcie mnie! Może nada się na okładkę kolejnej książki? – powiedział, bo sceneria naprawdę była malownicza, no i to molo, tak, trzeba umieścić w książce scenę z molo…
Zaczął się ustawiać na jego początku, szukając najlepszego kadru, jeszcze nim przeszła po deskach dalej…
Uniósł głowę znad aparatu, i zmarszczył brwi, spoglądając na siostrę. Że zrzuciła kurtkę jeszcze go ani trochę nie zdziwiło, w sukience będzie wyglądała lepiej na zdjęciu, no i ostatecznie dzień był nawet ciepły. Ale już sukienkę? Po co zdejmowała sukienkę? Wiatr tak wiał, że malowniczo by rozwiewał materiał, no i jednak zdjęcia w sukience bardziej wypadało pokazywać innym niż w kostiumie kąpielowym i…
O bogowie.
Wskoczyła do wody!!!
Darcy zamarł, dosłownie na dwie sekundy, w czasie których jego neurony się zawiesiły na ten widok, bo Daisy przecież nie umiała pływać.
DAISY NIE UMIAŁA PŁYWAĆ.
Nie zastanawiał się długo. Właściwie wcale się nie zastanawiał. Do wody nie wskoczyłby za byle kim, ale to była jego bliźniacza siostra! Aparat wypadł z rąk Darcyego, gdy runął biegiem po molo, a jego krzyk potoczył się po najbliższej okolicy.
– DAAAAAAISY!!!
Był smutny tym smutkiem, który wcale nie był wszechogarniający i pochłaniający bez reszty, ale w którym nurzał się bardzo chętnie, wyobrażając sobie, że jest bohaterem tragicznego romansu. Eunice go nie chciała, Eunice wolała zaręczyć się z innym, nie był dość dobry, ona uważała go za nie dość dobrego. Czasem faktycznie bardzo go to przygnębiało, czasem złościło – złościł się to na nią, to na jej ojca, to na świat, który uważał go za niedostatecznie dobrą partię, ale nigdy na siebie – a czasem o tym zapominał, ale gdy już sobie przypominał, tonął w tym smutku niczym w morzu.
Moc rytuału zaczynała powolutku słabnąć, i może do końca czerwca nawet osłabła by całkiem, gdyby na to pozwolił, ale do pewnego stopnia podobało mu się to własne cierpienie, bo mógł sobie wyobrażać, że był bohaterem kolejnej ze swoich książek. Teraz też starał się nie cieszyć za bardzo pogodą, i wodą, i obecnością siostry, bo nie przystawało to do wizerunku tragicznego, romantycznego bohatera, co powinien patrzyć w wodę i wzdychać za ukochaną, ale tak jakoś… no trochę zapominał.
– Miała ogromne szczęście, że byłaś w pobliżu, żeby ją uratować – zapewnił Daisy, czy to przez swoje zaślepienie braterską miłością, czy przez jej umiejętności, od razu dając wiarę, że Daisy uratowała największą kobietę świata o imieniu Regina. Nie myślał nawet, że Daisy nie umiała pływać, przecież była czarodziejką i nawet nie powiedziała, przed czym uratowała tę Reginę. Może po prostu zaczęło się pod nią walić molo?
– Ty nigdy nie wyglądasz jak idiotka, Daisy – zapewnił solidarnie, przyjmując od niej aparat, skłonny zrobić bardzo dużo zdjęć, tak żeby było widać ją, molo, niebo i wodę. – Potem możesz zrobić zdjęcie mnie! Może nada się na okładkę kolejnej książki? – powiedział, bo sceneria naprawdę była malownicza, no i to molo, tak, trzeba umieścić w książce scenę z molo…
Zaczął się ustawiać na jego początku, szukając najlepszego kadru, jeszcze nim przeszła po deskach dalej…
Uniósł głowę znad aparatu, i zmarszczył brwi, spoglądając na siostrę. Że zrzuciła kurtkę jeszcze go ani trochę nie zdziwiło, w sukience będzie wyglądała lepiej na zdjęciu, no i ostatecznie dzień był nawet ciepły. Ale już sukienkę? Po co zdejmowała sukienkę? Wiatr tak wiał, że malowniczo by rozwiewał materiał, no i jednak zdjęcia w sukience bardziej wypadało pokazywać innym niż w kostiumie kąpielowym i…
O bogowie.
Wskoczyła do wody!!!
Darcy zamarł, dosłownie na dwie sekundy, w czasie których jego neurony się zawiesiły na ten widok, bo Daisy przecież nie umiała pływać.
DAISY NIE UMIAŁA PŁYWAĆ.
Nie zastanawiał się długo. Właściwie wcale się nie zastanawiał. Do wody nie wskoczyłby za byle kim, ale to była jego bliźniacza siostra! Aparat wypadł z rąk Darcyego, gdy runął biegiem po molo, a jego krzyk potoczył się po najbliższej okolicy.
– DAAAAAAISY!!!