01.07.2024, 16:26 ✶
Jej towarzystwo właśnie stało się rozpłaszczonym, rozciapcianym naleśniczkiem i to nie z tego powodu, który najwidoczniej sobie zamierzyło. Emocjonalne dno, Mildred na pamięć i od tyłu potrafiła przywołać wszystkie niezbędne elementy tego żałosnego stanu, samej przechodząc go zbyt często.
– Ojojoj, bo Ty chciałeś się zabić? – jak zdziczała dziewczynka wychowana przez wilki podsunęła się do Charlesa przyglądając się jego pięknej, młodej twarzy, obecnie zaczerwienionej i zasmarkanej. Samotnej. Nieszczęśliwej. Na swój sposób tak cudnie prawdziwej, prawdziwszej niż wszystkie przyklejone uśmiechy na wczorajszym czyściuchowym weselisku. Była w nim nęcąca prawda odczuć. Ani przez moment nie przyszło jej do głowy, że te odczucia nie były prawdziwe, że były tylko pokłosiem rośliny, która za mocno odbiła się na czakrach nieszczęśnia.
Poczuł, że jest blisko. Słodki zapach lukru pączków, które jadła na śniadanie, świeżość wiatru i unoszący się wiatr wysycony ozonem szarpiący czarne włosy. On był szalony tylko dziś. Ona? Całe życie.
– A nie myślałeś o wannie? – zapytała cichutko, delikatnie głaszcząc drobną dłonią ubrudzoną grafitem jego policzek, rozcierając czerń i łzy, znacząc go. – W Lecznicy nie ma wanny, ale gdzieś jakąś znajdziesz na pewno. Tylko pamiętaj woda musi być ciepła, wtedy to będzie tak jakbyś zasypiał. – druga dłoń opadła mu na nadgarstek gdy przysunęła się doń blisko, zdecydowanie za blisko jak na relację dwójki nieznajomych. – W poprzek dla kokieterii, a wzdłuż... – Palce ześlizgnęły się znacząc linię nadgarstka zgodnie ze słowami, a potem ostry paznokieć przejechał od śródręcza wzdłuż do przedramienia tak dalece jak pozwalała jej na to koszula. Pod koniec już niemal szeptała mu instrukcję wprost do ucha. – dla efektywności. – Ciepły oddech łaskotał ucho, a potem gwałtownie Millie podniosła się i strzepnęła niewidzialny bród z ud.
– Ok, chcesz się zajebać, no to robimy dogryweczkę. Złap mnie za rękę – uśmiechnęła się szeroko wyciągając do niego dłoń. Klif czekał, a ona była wołaniem pustki, jej heroldem niosącym ciemność i zapomnienie.
– Ojojoj, bo Ty chciałeś się zabić? – jak zdziczała dziewczynka wychowana przez wilki podsunęła się do Charlesa przyglądając się jego pięknej, młodej twarzy, obecnie zaczerwienionej i zasmarkanej. Samotnej. Nieszczęśliwej. Na swój sposób tak cudnie prawdziwej, prawdziwszej niż wszystkie przyklejone uśmiechy na wczorajszym czyściuchowym weselisku. Była w nim nęcąca prawda odczuć. Ani przez moment nie przyszło jej do głowy, że te odczucia nie były prawdziwe, że były tylko pokłosiem rośliny, która za mocno odbiła się na czakrach nieszczęśnia.
Poczuł, że jest blisko. Słodki zapach lukru pączków, które jadła na śniadanie, świeżość wiatru i unoszący się wiatr wysycony ozonem szarpiący czarne włosy. On był szalony tylko dziś. Ona? Całe życie.
– A nie myślałeś o wannie? – zapytała cichutko, delikatnie głaszcząc drobną dłonią ubrudzoną grafitem jego policzek, rozcierając czerń i łzy, znacząc go. – W Lecznicy nie ma wanny, ale gdzieś jakąś znajdziesz na pewno. Tylko pamiętaj woda musi być ciepła, wtedy to będzie tak jakbyś zasypiał. – druga dłoń opadła mu na nadgarstek gdy przysunęła się doń blisko, zdecydowanie za blisko jak na relację dwójki nieznajomych. – W poprzek dla kokieterii, a wzdłuż... – Palce ześlizgnęły się znacząc linię nadgarstka zgodnie ze słowami, a potem ostry paznokieć przejechał od śródręcza wzdłuż do przedramienia tak dalece jak pozwalała jej na to koszula. Pod koniec już niemal szeptała mu instrukcję wprost do ucha. – dla efektywności. – Ciepły oddech łaskotał ucho, a potem gwałtownie Millie podniosła się i strzepnęła niewidzialny bród z ud.
– Ok, chcesz się zajebać, no to robimy dogryweczkę. Złap mnie za rękę – uśmiechnęła się szeroko wyciągając do niego dłoń. Klif czekał, a ona była wołaniem pustki, jej heroldem niosącym ciemność i zapomnienie.