Lubił zapach opium. Korzenny, z drobiną owocowej nuty. Można było pomylić je nawet z kadzidłem, ale nos, który raz je poczuł, pewnie nigdy więcej go nie pomyli z niczym innym. Wszystko się już uspakajało. Robiło wręcz sennie. Jaką głupotą było w ogóle sięganie po to opium tu i teraz, z nieznajomym mężczyzną dotarło do niego dopiero teraz, a ponieważ opóźnienie zmęczonego umysłu zostało ulokowane na moment, w którym już wiele rzeczy stawało się błahych, gdzie nawet strach zamierał w nicości, to nie poczuł żadnej emocji z tym płynącej. Żadnej ostrej samokrytyki, żadnego wniosku. Stało się. Było miło, przyjemnie. Tylko chyba tego opium będzie mu wystarczyło, żeby czasem nie zasnął na tym krześle. Jeszcze musiał przecież dotrzeć razem z Dumą do domu.
- Aaach... nie pomyślałbym. Masz takie piękne, ciemne oczy i włosy. - Malfoyowe ze swoimi blond włosami... Laurent prędzej wyglądał jak dziecię Malfoyów ze swoimi platynowymi włosami, ale to nie po nich odziedziczył urodę. Więc Mulciber i Malfoy. Nie to, żeby mógł coś zrobić z tą wiadomością - nie znał zbyt wielu przedstawicieli domu Malfoy. - Nie jestem ani znawcą, ani się nią nie zajmuje. Jestem ledwie ignorantom, który lubi ją podziwiać... chyba że mowa o pięknie ludzkim. Wtedy nazwałbym siebie... koneserem. - Delikatnie go rozbawił własny dobór słów co do tego. Śpiew niby też był sztuką... - Lubię śpiewać. - Gdyby miał wybrać dla siebie drugą drogę kariery to byłby to śpiew. A może nawet byłby to jego pierwszy wybór..? Gdyby tylko nie zafiksował się na punkcie tego, że musiał sprostać oczekiwaniom ojca?
- Nie? - Uśmiech Laurent się poszerzył, gładko wszedł na zmysłowe tony, kiedy powoooli, jakby ktoś puścił kliszę w zwolnionym tempie, zsunął nogę z nogi, pochyyylił się w kierunku Charlesa... i tym razem naprawdę dotknął palcami jego policzka. Delikatnie, jakby jego skóra była motylimi skrzydłami, z których nie wolno strącić ani grama magicznego pyłu, by motyl mógł dalej latać w powietrzu. Przesunął tymi palcami po jego skórze - jeśli tylko Charles się nie cofnął. Nie gustuję w mężczyznach, ale... - Ale we mnie już tak. - Arogancja, może wręcz bezczelność, bo Laurent nawet nie zapytał, tylko położył fakt między nimi. Zsunął spojrzenie na poduszki warg Charlesa. Spodziewał się nawet cofnięcia, nawet by się nie zdziwił, gdyby młodzieniec uderzył go w twarz. Pewnie nie byłby sobą, gdyby nie przesuwał jego granicy.