[28/08/1972] Mówi się ''Anal Kara'' czy ''Anam Cara''? || erik & nora

— Dziwi cię to? Zawsze w samym sercu kłopotów! — Pokręcił prześmiewczo głosom, naigrawając się z kłód rzucanych im pod nogi przez los. — Aż jestem zdziwiony, że ty miałaś bezproblemową Lithę. A to pewnie zasługa jakiegoś astrologicznego błogosławieństwa, które na ciebie spłynęło z okazji urodzin.

Wprawdzie wątpił, że blondynka udałaby się wraz z nim i innymi poszukiwaczami wrażeń na pokład nawiedzonego statku, ale w gruncie rzeczy przecież i to nie było wymagane, czyż nie? Chociaż Longbottom nie odwiedził w tym roku Stonehenge, tak wystarczyły mu opowieści na temat tego, jak potoczył się tamten wieczór, kiedy oficjalna część obchodów została zakończona. A znając życie, ktoś ze znajomych mógł potencjalnie namówić Norę na to, aby zobaczyć, co się miało wydarzyć po zniknięciu magicznego ''pospólstwa'' z megalitycznego kromlechu.

— W jego rodzinnej chacie? — dopytał z iskierką zaciekawienia w oczach, przypominając sobie, że sytuacja rodzinna Samuela była dosyć specyficzna. Nawet biorąc pod uwagę to, że przez większość swojego życia przebywał w jako-takiej izolacji od większych grup ludzi.

Pokiwał powoli głową. Łatwo było po prostu ulec wydarzeniom, jakich stali się ofiarami. Tak jak po Beltane, kiedy znaleźli Derwina i zapłonęła w nich chęć działania. Kto wie, co by się stało, gdyby wówczas Patrick i Albus nie przygasili tego płomienia? Może teraz w czasopismach królowałyby artykuły o napadach Zakonu Feniksa na domniemanych Śmierciożerców? To by było na tyle, jeśli chodzi o konspirację, skomentował bezgłośnie, raz jeszcze doceniając, że wówczas nieco pohamowano ich chęć zemsty znalezienia sprawiedliwości na własną rękę.

— Nie powinienem kończyć — powiedział z nutką nerwowości w głosie. — Naprawdę zasługujesz na to, żeby usłyszeć, jak absolutnie cudowna jesteś. Zwłaszcza po tym, co nas spotkało w ostatnim czasie. Niejedna osoba by pękła lub całkowicie by się wycofała, a ty zostałaś. Dalej brnęłaś w to bagno.

Uśmiechnął się krzywo, jakby właśnie opowiedział świetny dowcip. Zresztą nie była jedyna. Erik mógł postąpić podobnie po w noc po potańcówce i kompletnie zamknąć się na Norę. Może nie był dla niej zbyt miły w trakcie śniadania, jednak gdyby naprawdę mu odwaliło... Mogłoby się to skończyć dużo ostrzejszym sporem. A jednak pomimo paru niejasności, jakie wniosła w ich życia wymuszona przez Beltane więź, dalej udawało im się znaleźć wspólny język.

— Wiem, że mogę ci zaufać dosłownie ze wszystkim i się ode mnie nie odwrócisz. Z mojej strony możesz liczyć oczywiście na to samo, po prostu... — Wypuścił głośno powietrze z płuc, prychając przy tym lekko ustami. — Skoro twoja znajomość z Samem tak dobrze się rozwija, to wydaje mi się, że powinnaś wiedzieć, że u mnie też jest pod tym względem w porządku. Chyba nawet lepiej niż w porządku, jeśli nic się nie zmieni. Ja... Cóż... Ja też jestem z kimś teraz blisko.

Wykrzywił usta w niezręcznym uśmiechu, drapiąc paznokciami o wierzch lewej dłoni, podrygując przy tym skrytymi pod blatem stołu nogami.