05.07.2024, 14:31 ✶
– Dlaczego? Antarktyda brzmi całkiem ciekawie, na pewno mają tam pingwiny, poza tym fajnie byłoby zjechać z jakiegoś lodowca, a Amazonia… właściwie to hm, no tam się pewnie łatwo zgubić i zniknąć na zawsze w dżungli, to fakt, i mają tam w dodatku te wszystkie moskity, krokodyle i węże dość wielkie, żeby zeżreć człowieka, więc dobrze, mogę ci solennie obiecać, że nie wybiorę się do Amazonii. Mam nadzieję, że nie zabierasz tam Nory i Mabel. Włochy. Jestem pewna, że spodobałoby się im we Włoszech.
To nie tak, że nie chciała z nimi jechać. Ale ciężko było jej składać jakiekolwiek obietnice albo planować dłuższe wyjazdy, gdy w ich Departamencie brakowało teraz ludzi, Brenna bała się na dłużej opuścić Anglię, a już i tak planowały wybranie się do specjalisty z kraju, w którym nie zakazywano każdej nekromancji.
– Pół roku? Mielibyście o wiele za dobrze, jakbym nie stała nad wami i nie marudziła wam za uszami o różnych głupotach. Zobaczymy, jak uda się z grafikiem – powiedziała po prostu, przyjmując od Thomasa szklankę soku. – Cieszę się za to, że wy jedziecie, mam nadzieję, że będziecie świetnie się bawić, zwłaszcza Norze przyda się odpoczynek, tuż po otwarciu klubokawiarni pracowała przecież jak szalona, nie wiem, czy ona w ogóle sypiała.
Tuż przed otwarciem zresztą nie było wiele lepiej, bo przygotowywała wszystko do otwarcia i jednocześnie próbowała sobie dorobić…
Rozmawiali jeszcze jakiś czas, o wszystkim i o niczym, i to była niby normalna rozmowa, ale niedawny cień wciąż w pewnym sensie nad nimi wisiał. Żadne z nich nie mogło jednak nic na to poradzić: pozostawało po prostu żyć dalej, zajmować się swoimi obowiązkami, spędzać czas z przyjaciółmi. Świat nie stanął w miejscu i nie zanosiło się na to, że stanie w najbliższym czasie. Po jakichś czterdziestu minutach Brenna więc pożegnała się, znalazła jakiś ciemny kąt i aportowała się, by później skierować się na swój dyżur w Ministerstwie Magii.
To nie tak, że nie chciała z nimi jechać. Ale ciężko było jej składać jakiekolwiek obietnice albo planować dłuższe wyjazdy, gdy w ich Departamencie brakowało teraz ludzi, Brenna bała się na dłużej opuścić Anglię, a już i tak planowały wybranie się do specjalisty z kraju, w którym nie zakazywano każdej nekromancji.
– Pół roku? Mielibyście o wiele za dobrze, jakbym nie stała nad wami i nie marudziła wam za uszami o różnych głupotach. Zobaczymy, jak uda się z grafikiem – powiedziała po prostu, przyjmując od Thomasa szklankę soku. – Cieszę się za to, że wy jedziecie, mam nadzieję, że będziecie świetnie się bawić, zwłaszcza Norze przyda się odpoczynek, tuż po otwarciu klubokawiarni pracowała przecież jak szalona, nie wiem, czy ona w ogóle sypiała.
Tuż przed otwarciem zresztą nie było wiele lepiej, bo przygotowywała wszystko do otwarcia i jednocześnie próbowała sobie dorobić…
Rozmawiali jeszcze jakiś czas, o wszystkim i o niczym, i to była niby normalna rozmowa, ale niedawny cień wciąż w pewnym sensie nad nimi wisiał. Żadne z nich nie mogło jednak nic na to poradzić: pozostawało po prostu żyć dalej, zajmować się swoimi obowiązkami, spędzać czas z przyjaciółmi. Świat nie stanął w miejscu i nie zanosiło się na to, że stanie w najbliższym czasie. Po jakichś czterdziestu minutach Brenna więc pożegnała się, znalazła jakiś ciemny kąt i aportowała się, by później skierować się na swój dyżur w Ministerstwie Magii.
Koniec sesji
Don't promise to live forever. Promise to forever live while you're alive.