06.07.2024, 15:00 ✶
— Faktycznie, coraz więcej tych asystentów się wokół ciebie kręci. Brat Thomas, narzeczony Samuel, najlepszy przyjaciel Erik... Coraz lepiej sobie radzisz, koleżanko — zaśmiał się krótko, kręcąc powoli głową.
Gdyby ktoś spojrzał na ich dotychczasowe życie z boku, to na podstawie obserwacji z minionych miesięcy zapewne stwierdziłby, że byli kompletnymi wariatami. Chociaż spora część incydentów, w jakich brali udział, stanowiła po prostu część ich zwykłego życia, tak... Niektórzy nie żyli tak intensywnie przez większość swojego życia. Może to widmo konfliktu ze Śmierciożercami popchnęło ich ku temu, aby czerpać z życia całymi garściami?
Bądź co bądź, nie wiedzieli, kiedy wszystko może pójść w diabli. Żyli pod ciągłym znakiem zapytania, który wisiał nad ich głowami. A i tak byli w dosyć komfortowej sytuacji, skoro mieli dostęp do informacji z wnętrza Zakonu Feniksa, Ministerstwa magii czy gabinetu Dumbledore'a. Tymczasem większość ''szaraczków'' polegała w dużej mierze na własnych wnioskach i wiadomościach zaczerpniętych z pierwszych stron gazet. Tymczasem członkowie Zakonu żyli z przekleństwem wiedzy i jedną myślą: to jeszcze nie był koniec. To jeszcze nawet nie był początek.
— Niestety, na spadek będziesz musiała trochę poczekać — zażartował, zagryzając dolną wargę i wbijając spojrzenie w blat stołu. Przechylił nieco głowę w bok, jakby nagle sobie o czymś przypomniał. — Pieniądze, może jakieś nieużywane lokum po Longbottomach, moja ostatnia wola, dwa hipogryfy-miniaturki dla mojej ulubionej chrześnicy...
Uniósł czoło, rozchylając usta w szerokim uśmiechu. Ich przyjaźń była obosiecznym mieczem; wiedzieli, jak się pocieszyć, ale także, jak rozsierdzić siebie nawzajem przy użyciu zaledwie kilku słów. A co jak co, ale wzmianki o wielkich, dzikich zwierzętach, które mogłyby trafić pod opiekę małej Mabel, zawsze sprawiały, że Nora Figg robiła się nieco nerwowa.
— Emm... Właściwie to... Trochę tak? To znaczy, znasz jakiegoś Anthony'ego? — Zmarszczył czoło, nie wiedząc, czy najmłodsza Figg pochwaliła się matce, od kogo dostała upominek pod sceną. — To wyszło trochę przypadkiem. Był na scenie i dał Mabel takiego dużego balona na kiermaszu. Jakąś świnię. Dzika? Kapibarę? Nie jestem pewny.
Wbił w Norę wyczekujące spojrzenie, próbując się domyślić, czy kobieta kojarzyła Shafiqa. Nauczył się już, że nie powinien zakładać, że wie wszystko o prywatnym życiu swojej przyjaciółki. Nie był świadomy jej znajomości z Laurentem, dawnego romansu z Samuelem... Może zaraz się jeszcze dowie, że Nora maczała palce w handlu międzynarodowym regulowanym przez Ministerstwo Magii?
Gdyby ktoś spojrzał na ich dotychczasowe życie z boku, to na podstawie obserwacji z minionych miesięcy zapewne stwierdziłby, że byli kompletnymi wariatami. Chociaż spora część incydentów, w jakich brali udział, stanowiła po prostu część ich zwykłego życia, tak... Niektórzy nie żyli tak intensywnie przez większość swojego życia. Może to widmo konfliktu ze Śmierciożercami popchnęło ich ku temu, aby czerpać z życia całymi garściami?
Bądź co bądź, nie wiedzieli, kiedy wszystko może pójść w diabli. Żyli pod ciągłym znakiem zapytania, który wisiał nad ich głowami. A i tak byli w dosyć komfortowej sytuacji, skoro mieli dostęp do informacji z wnętrza Zakonu Feniksa, Ministerstwa magii czy gabinetu Dumbledore'a. Tymczasem większość ''szaraczków'' polegała w dużej mierze na własnych wnioskach i wiadomościach zaczerpniętych z pierwszych stron gazet. Tymczasem członkowie Zakonu żyli z przekleństwem wiedzy i jedną myślą: to jeszcze nie był koniec. To jeszcze nawet nie był początek.
— Niestety, na spadek będziesz musiała trochę poczekać — zażartował, zagryzając dolną wargę i wbijając spojrzenie w blat stołu. Przechylił nieco głowę w bok, jakby nagle sobie o czymś przypomniał. — Pieniądze, może jakieś nieużywane lokum po Longbottomach, moja ostatnia wola, dwa hipogryfy-miniaturki dla mojej ulubionej chrześnicy...
Uniósł czoło, rozchylając usta w szerokim uśmiechu. Ich przyjaźń była obosiecznym mieczem; wiedzieli, jak się pocieszyć, ale także, jak rozsierdzić siebie nawzajem przy użyciu zaledwie kilku słów. A co jak co, ale wzmianki o wielkich, dzikich zwierzętach, które mogłyby trafić pod opiekę małej Mabel, zawsze sprawiały, że Nora Figg robiła się nieco nerwowa.
— Emm... Właściwie to... Trochę tak? To znaczy, znasz jakiegoś Anthony'ego? — Zmarszczył czoło, nie wiedząc, czy najmłodsza Figg pochwaliła się matce, od kogo dostała upominek pod sceną. — To wyszło trochę przypadkiem. Był na scenie i dał Mabel takiego dużego balona na kiermaszu. Jakąś świnię. Dzika? Kapibarę? Nie jestem pewny.
Wbił w Norę wyczekujące spojrzenie, próbując się domyślić, czy kobieta kojarzyła Shafiqa. Nauczył się już, że nie powinien zakładać, że wie wszystko o prywatnym życiu swojej przyjaciółki. Nie był świadomy jej znajomości z Laurentem, dawnego romansu z Samuelem... Może zaraz się jeszcze dowie, że Nora maczała palce w handlu międzynarodowym regulowanym przez Ministerstwo Magii?
the he-wolf of godric's hollow
❝On some nights, the moon thinks about ramming into Earth,
slamming into civilization like some kind of intergalactic wrecking ball.
On other nights, it's pretty content just to make werewolves.❞
❝On some nights, the moon thinks about ramming into Earth,
slamming into civilization like some kind of intergalactic wrecking ball.
On other nights, it's pretty content just to make werewolves.❞