Sierpień był pełen intensywnych przeżyć. Nie zauważyłam, kiedy zbliżał się do końca. Ale nastał i on — ostatni weekend
miesiąca. Zgodnie z pierwotnym planem, byłabym już teraz w Polsce, ale miałam powód, by odroczyć podróż. Bardzo ważny powód.
Spotkanie to wiązało się z wieloma trudnościami. Po pierwsze, musiałam zebrać się na odwagę i zapukać do drzwi domostwa pana Longbottoma. Po drugie, stanęłam z nim twarzą w twarz: ja, prosta farmerka w ogrodniczkach oraz przypadkowej koszuli, i on, odziany w książęce szaty przybysz ze świata poezji. Na dodatek (to "po trzecie") złapał mnie pod ramię, jak na dżentelmena przystało, paraliżując mnie przy tym tajemniczymi zapachami odległych krain (ja pachniałam mydłem — o ile jeszcze nie zalałam się cała potem).
Jak dotarłam żywa do Little Hangleton? Tego nie wiem. I wcale nie byłam pewna, że to się faktycznie stało. Cały czas wyobrażałam sobie wspominany w listach "zameczek" jako uroczy, niewielki domek z wieżyczką. Ale to wcale nie była metafora. Po opuszczeniu kominka, stałam w scenerii powieści o herosach. Ewidentnie osłupiałam na widok miejsca akcji, a plany pana Longbottoma mogły brzmieć jak odległe fantazje, z których powinnam się zaśmiać, ale po tym, co już widziałam, wiedziałam, że on mówi to na poważnie.
Idąc za nim, czułam się jak skrzat domowy. Wiele się od nich nie różniłam — brzydka, różowa skóra, wystraszone spojrzenie, niewolnicze odzienie. A przede mną Pan.
Nie mogłam nawet odetchnąć podczas zwiedzania. Spoglądał na mnie, unosząc się między przestworzami i snując opowieści o niedalekiej przyszłości. A gdy bogaty jasnowidz mówi, że coś się stanie, to to się stanie. Nie ma innej opcji.
Przy czterometrowej Atenie zakrztusiłam się śliną.
— Uhm, tak, to bardzo... pięknie będzie wyglądać — wyjąkałam po uprzednim odkaszlnięciu. Oby marmurowa bogini nie stała się moim kamieniem nagrobnym.
Przytłoczona tym bogactwem, nie byłam jeszcze w stanie wzbudzić sobie lęku dotyczącego mojej roli w tym wszystkim. Miałam mu wyhodować pięciometrowy żywopłot i wyrzeźbić z niego popiersia wszystkich członków rodziny? Zasadzić kwiaty z całego świata na wzór mapy? Przygotować klomby, które na wiosnę zakwitną Mona Lisą, a latem przejdą w portret papieża?
Już rozumiałam, czemu nie chciał zapłaty za wróżbę. Nie potrzebował pieniędzy, albo wiedział, że mnie i tak nie będzie stać. Albo przewidział moją chęć odwdzięczenia się i teraz spędzę całe swoje życie spełniając jeden z jego planów dotyczących zameczku.