[noc 6/7.08.1972] Ciszej!

- Przepraszam, że tak późno - wyrzuciła z siebie Brenna, wypadając z kominka jakieś sześćdziesiąt sekund po umówionej godzinie spotkania. Włosy wciąż miała trochę wilgotne: nie zdążyła ich wysuszyć całkiem po szybkiej kąpieli, koniecznej po przekopywaniu grządek. - Cała noc dyżur, potem niespodziewane nadgodziny, a potem przekopywalam ze znajomą koszmarnie zapuszczony ogród, bo obiecałyśmy duchowi znaleźć jego naszyjnik. Wiem, jak to brzmi, ale to sama prawda. Nie chciałam jej wystawić - powiedziała, jeszcze trochę zadyszana po szaleńczym bieganiu po domu, gdy szykowała się do wyjścia.
Nie wspomniała, że ogródek próbował je zabić, a naszyjnik był przeklęty głównie dlatego, że zdawało się jej, że to zabrzmi zbyt absurdalnie, a poza tym miały teraz poważniejsze zmartwienia. Thorana Yaxleya I jego afrykańskie bębny na przykład. Brenna po tym porannym, dziwnym spotkaniu nawet nie wahała się odpisując Victorii I już kreśląc list miała w głowie myśl o tym, że noc to właściwie najlepsza porą, bo jak nic trzeba będzie się włamać.
- Ładnie tutaj. I ojej, niebieski? Jest magiczny? - spytała, przyklękając, by przyjrzeć się kotu. Nie pchała do niego rąk, podobnie jak nie próbowała pogłaskać od razu Luny, chociaż lubiła zwierzęta: a może właśnie dlatego. Zwierzaki miały same prawo decydować, czy życzą sobie być dotykane, czy nie. Zaraz jednak Brenna oderwała wzrok od kota i skupiła już spojrzenie, nagle poważniejsze ma Victorii. Kreśląc jej wiadomość napisała zaledwie skróconą wersję historii i należało ją rozwinąć. - Yaxley. Znam go ze szkoły. Utrzymywaliśmy kontakty i po niej, sporadyczne, ale raczej przyjazne. Zawsze był w porządku. Nie widziałam go od paru miesięcy. Dziś nad ranem, schodząc z patrolu wywlekłam go pobitego z alejki przy Pokątnej. W powietrzu coś wisiało, aż sama poczułam się dziwnie, brak dowodów dostatecznych, by wzywać aurorów, a on odmawiał złożenia zawiadomienia, ale moim zdaniem rzucono tam coś nieprzyjemnego. Potem zachowywał się... dziwnie. Jak nie on. Jakby koniecznie chciał zrobić mi na złość, a nawet jeśli zaszłam mu za skórę, to zaskakujące, ze tak się starał, gdy miał obity nos, był chwilę wcześniej półprzytomny i ktoś potraktował go magią - zrelacjonowała, nie odrywając spojrzenia od Victorii. Brała początkowo dzisiejszy przypadek za głupi wybryk, objaw niechęci wobec niej, dotąd skrywanej, ale to co napisała Lestrange wskazywało na to, że tkwi w tej sprawie coś więcej. Może chciał zrobić na złość i jej, a może... skoro nikt inny tego nie słyszał... i jeszcze było to przedziwne podobieństwo do Samuela, przez co Brenna zaczęła zastanawiać się, czy Gerard nie miał małego skoku w bok...
Uśmiechnęła więc do drugiej kobiety, tym uśmiechem sugerującym, że coś knuje.
- Nie odpowiada na pukanie, tak? Wiesz, rano mocno oberwał, nie oglądał go uzdrowiciel, potem dziwnie się zachowywał, może zasłabł. Moim zdaniem mamy obywatelski obowiązek sprawdzić, czy nic mu nie dolega.