08.07.2024, 00:10 ✶
Nigdy nie przeszkadzało mu to, że wydawał się najmniej rozsądny z całej trójki ich rodzeństwa, ale czemu niby miałby? Zawsze żył w przeświadczeniu, ze tego typu podejście do życia tylko mu sprzyjało, pozwalając podejmować więcej ryzyka, a jak wiadomo - fortuna sprzyjała odważnym. Rodziło się jednak pytanie, czy ten rytm życia wynikał z jego charakteru, z tego jak kształtowało go jego trzecie oko czy może z samego wychowania, jakie serwowała mu Enida. W końcu to on najczęściej rozgrywał z nią partyjki czy ćwiczył karciane sztuczki, albo to jak wygrać z innymi w nieszczególnie uczciwy sposób.
- Ehe - mruknął na jakieś pokrętne potwierdzenie, że mówił prawdę, samą prawdę i tylko prawdę. Ale w sumie z odpowiedniego kąta to była prawda. Musiał niespodziewanie zainterweniować bo przymusiło go do tego jakieś pokrętne zrządzenie losu. Bił się, ale z mętami które wypłynęły z Podziemnych Ścieżek, więc jakby nie patrzeć to bił ich z ramienia prawa. Wszystko zatem układało się w jedno, bardzo wiarygodne kłamstwo, które na dobrą sprawę było prawdą.
- Jakbyś spał jak człowiek, to byś się nawet nie zorientował - poinformował go sucho, krzywiąc się przy tym nieznacznie. Było już grubo po dobranocce, więc w sumie to spodziewał się że nikt nie zwróci na niego uwagi kiedy wróci do domu w takim stanie. - Nie mówiąc o tym, że spotkania z tłuczkiem wyglądają gorzej - dorzucił jeszcze, bo co jak co ale on był tutaj w tej kwestii specjalistą.
Zawsze uważał, że ze wszystkim mógł sobie poradzić sam. Z obrażeniami, które przynosił do domu także. Z czasem jednak nauczył się, a może też odrobinę spokorniał, że nie wszystko mógł załatwić zwyczajnie to ignorując. Nie wszystko się samo goiło i zrastało, a też nie wszystkie spojrzenia posyłane w jego stronę, kiedy ktoś widział jego obrażenia, były przychylne. Może dlatego też wreszcie zaczął się łamać i o wiele łatwiej przyjmować pomoc Florence. Była medykiem, więc wiele rzeczy robiła o wiele sprawniej i efektowniej niż na przykład taki Orion. W tym swoim szukaniu pomocy jednak, Atreus wciąż pozostawał tak samo bezczelny, zwyczajnie jej oczekując, a nie prosząc.
Wbrew oczekiwaniom Oriona, brat go nie wyśmiał. Nawet krzywy grymas nie przemknął przez jego twarz, kiedy słuchał jego słów, jednocześnie znowu przecierając twarz, już prawie do czysta i przy okazji uwydatniając zapach alkoholu który miał się teraz za nim ciągnąć.
- Wiesz co? - zapytał, ale nie śpieszył się z dalszą częścią tej wypowiedzi, zamiast tego zapalając papierosa i zaciągając się nim, kiedy opierał się nonszalancko o oparcie jakiegoś fotela. - Było parę takich zgłoszeń, nawet Stanley chyba miał taką przygodę, coś tam chyba wspominał. Eee... na wiosnę? - podrapał się po skroni niespiesznie. - Jakiś psychol co się snuje po snach ludzi. Mają wrażenie że ktoś ich obserwuje, mają potem otwarte okna w pokoju. Niektórzy zgłaszali że pojawiał się jakiś człowiek z mugolską bronią i mówił, ze kogoś odstraszył, a inni że ktoś ich we śnie próbował zamordować.
- Ehe - mruknął na jakieś pokrętne potwierdzenie, że mówił prawdę, samą prawdę i tylko prawdę. Ale w sumie z odpowiedniego kąta to była prawda. Musiał niespodziewanie zainterweniować bo przymusiło go do tego jakieś pokrętne zrządzenie losu. Bił się, ale z mętami które wypłynęły z Podziemnych Ścieżek, więc jakby nie patrzeć to bił ich z ramienia prawa. Wszystko zatem układało się w jedno, bardzo wiarygodne kłamstwo, które na dobrą sprawę było prawdą.
- Jakbyś spał jak człowiek, to byś się nawet nie zorientował - poinformował go sucho, krzywiąc się przy tym nieznacznie. Było już grubo po dobranocce, więc w sumie to spodziewał się że nikt nie zwróci na niego uwagi kiedy wróci do domu w takim stanie. - Nie mówiąc o tym, że spotkania z tłuczkiem wyglądają gorzej - dorzucił jeszcze, bo co jak co ale on był tutaj w tej kwestii specjalistą.
Zawsze uważał, że ze wszystkim mógł sobie poradzić sam. Z obrażeniami, które przynosił do domu także. Z czasem jednak nauczył się, a może też odrobinę spokorniał, że nie wszystko mógł załatwić zwyczajnie to ignorując. Nie wszystko się samo goiło i zrastało, a też nie wszystkie spojrzenia posyłane w jego stronę, kiedy ktoś widział jego obrażenia, były przychylne. Może dlatego też wreszcie zaczął się łamać i o wiele łatwiej przyjmować pomoc Florence. Była medykiem, więc wiele rzeczy robiła o wiele sprawniej i efektowniej niż na przykład taki Orion. W tym swoim szukaniu pomocy jednak, Atreus wciąż pozostawał tak samo bezczelny, zwyczajnie jej oczekując, a nie prosząc.
Wbrew oczekiwaniom Oriona, brat go nie wyśmiał. Nawet krzywy grymas nie przemknął przez jego twarz, kiedy słuchał jego słów, jednocześnie znowu przecierając twarz, już prawie do czysta i przy okazji uwydatniając zapach alkoholu który miał się teraz za nim ciągnąć.
- Wiesz co? - zapytał, ale nie śpieszył się z dalszą częścią tej wypowiedzi, zamiast tego zapalając papierosa i zaciągając się nim, kiedy opierał się nonszalancko o oparcie jakiegoś fotela. - Było parę takich zgłoszeń, nawet Stanley chyba miał taką przygodę, coś tam chyba wspominał. Eee... na wiosnę? - podrapał się po skroni niespiesznie. - Jakiś psychol co się snuje po snach ludzi. Mają wrażenie że ktoś ich obserwuje, mają potem otwarte okna w pokoju. Niektórzy zgłaszali że pojawiał się jakiś człowiek z mugolską bronią i mówił, ze kogoś odstraszył, a inni że ktoś ich we śnie próbował zamordować.