09.07.2024, 13:55 ✶
Gdy Daisy wspomniała, że on o niczym nie wie, popatrzył na nią z mieszaniną niedowierzania i urazy – jak to nie wiedział o niczym, o czym konkretnie, i dlaczego o tym nie wiedział? A potem jego oblicze wyraziło… czystą zgrozę.
Jego siostra oglądała się za Martinem Crouchem.
– Ale… ale… on ma ze czterdzieści lat – wyjęczał (choć w istocie Martin miał lat niespełna trzydzieści, ale Darcy był po prostu bardzo młody i każdy powyżej trzydziestki zdawał się mu już najmniej człowiekiem w wieku średnim). – I… i bliznę… i martwą żonę! Która utopiła się w wannie – wyrzucił z siebie, absolutnie przerażony, że jego małej siostrzyczce podobał się ktoś o tyle starszy, brzydki (bo zdaniem Darcy’ego skoro miał blizny na twarzy, był brzydki), owdowiały i ogólnie rzecz biorąc dziwny (znów zdaniem Darcy’ego, który wcale go przecież nie znał i wnioskował tylko po tym, że Martin nigdy nie udzielał się w prasie i na imprezach, które Lockhart relacjonował, zawsze stał w najciemniejszym kącie).
Z wrażenia puścił pomimo uszu wspominkę o syrenie i o tym, że ta najwyraźniej za pomocą śpiewu oszukała Daisy, że jest Crouchem. W tej chwili przecież syreny tutaj nie było, i zaraz stąd znikną, a co jeśli Martin Crouch zostanie w głowie Daisy? Mogła wybrać lepiej. Mogła wybrać jak on i…
Mina Lockharta trochę zrzedła.
On wybrał w końcu rozwodniczkę, która wcale go nie chciała, która była gotowa wyjść za Rookwooda i po zerwaniu tych zaręczyn planowała wyjechać do jakiejś tam Francji, by być z dala od plotek, rodziny i byłego męża. Na całe szczęście kolejne słowa siostry szybko sprowadziły jego myśli na inne tory.
– Aparat… tak, aparat… I żadnych zdjęć! – przeraził się, odruchowo podnosząc dłoń do czupryny. Włosy miał mokre, sztywne od słonej wody, oczy zaczerwienione, a ubranie, nawet jakby je wysuszył, byłoby bez wątpienia pominięte. – Nie z taką fryzurą – oburzył się, bo jak w ogóle mogła to sugerować? Jeszcze ktoś by je zobaczył.
Młody Lockhart podniósł się i ruszył powoli ku molu. Najpierw żwawo, potem z odrobiną ociągania, aż w końcu upuszczony aparat przywołał zaklęciem, podobnie jak ubrania Daisy, które zostały na krańcu pomostu. Bo przyszło mu do głowy, że może ta syrena tylko czyha na kolejną ofiarę, na niego na przykład, i że zaraz zobaczy tam w wodzie Eunice Malfoy, zachęcającą do wskoczenia w fale.
Z brudnym aparatem i kurtką siostry w dłoniach szybko zawrócił.
– Teleportujmy się z powrotem do domu. Trzeba się wysuszyć – powiedział nagląco, rzecz jasna myśląc tylko o tym, aby Daisy się nie przeziębiła.
Wcale, ale to wcale nie ze strachu.
Jego siostra oglądała się za Martinem Crouchem.
– Ale… ale… on ma ze czterdzieści lat – wyjęczał (choć w istocie Martin miał lat niespełna trzydzieści, ale Darcy był po prostu bardzo młody i każdy powyżej trzydziestki zdawał się mu już najmniej człowiekiem w wieku średnim). – I… i bliznę… i martwą żonę! Która utopiła się w wannie – wyrzucił z siebie, absolutnie przerażony, że jego małej siostrzyczce podobał się ktoś o tyle starszy, brzydki (bo zdaniem Darcy’ego skoro miał blizny na twarzy, był brzydki), owdowiały i ogólnie rzecz biorąc dziwny (znów zdaniem Darcy’ego, który wcale go przecież nie znał i wnioskował tylko po tym, że Martin nigdy nie udzielał się w prasie i na imprezach, które Lockhart relacjonował, zawsze stał w najciemniejszym kącie).
Z wrażenia puścił pomimo uszu wspominkę o syrenie i o tym, że ta najwyraźniej za pomocą śpiewu oszukała Daisy, że jest Crouchem. W tej chwili przecież syreny tutaj nie było, i zaraz stąd znikną, a co jeśli Martin Crouch zostanie w głowie Daisy? Mogła wybrać lepiej. Mogła wybrać jak on i…
Mina Lockharta trochę zrzedła.
On wybrał w końcu rozwodniczkę, która wcale go nie chciała, która była gotowa wyjść za Rookwooda i po zerwaniu tych zaręczyn planowała wyjechać do jakiejś tam Francji, by być z dala od plotek, rodziny i byłego męża. Na całe szczęście kolejne słowa siostry szybko sprowadziły jego myśli na inne tory.
– Aparat… tak, aparat… I żadnych zdjęć! – przeraził się, odruchowo podnosząc dłoń do czupryny. Włosy miał mokre, sztywne od słonej wody, oczy zaczerwienione, a ubranie, nawet jakby je wysuszył, byłoby bez wątpienia pominięte. – Nie z taką fryzurą – oburzył się, bo jak w ogóle mogła to sugerować? Jeszcze ktoś by je zobaczył.
Młody Lockhart podniósł się i ruszył powoli ku molu. Najpierw żwawo, potem z odrobiną ociągania, aż w końcu upuszczony aparat przywołał zaklęciem, podobnie jak ubrania Daisy, które zostały na krańcu pomostu. Bo przyszło mu do głowy, że może ta syrena tylko czyha na kolejną ofiarę, na niego na przykład, i że zaraz zobaczy tam w wodzie Eunice Malfoy, zachęcającą do wskoczenia w fale.
Z brudnym aparatem i kurtką siostry w dłoniach szybko zawrócił.
– Teleportujmy się z powrotem do domu. Trzeba się wysuszyć – powiedział nagląco, rzecz jasna myśląc tylko o tym, aby Daisy się nie przeziębiła.
Wcale, ale to wcale nie ze strachu.
Koniec sesji