11.07.2024, 20:57 ✶
Wiedźma walczyła niemal do samego końca - dopiero gdy byli tuż pod powierzchnią, osłabła w ramionach Jonathana, a choć przestała się wyrywać, jej ciężar nieznośnie mu ciążył, wymykał już z osłabłych rąk. Płuca eksplodowały bólem, organizm gwałtownie domagał się, aby mężczyzna zaczerpnął powietrza. Zdołał jednak utrzymać kobietę, a chwilę później jego brzemię przejął Thomas: dzięki temu chwilę później obaj mężczyźni wypłynęli na powierzchnię, z nieprzytomną wiedźmą.
Millie, która wskoczyła na miotłę, nadleciała tam w momencie, gdy wyłonili się, chwytając powietrze. Całej trójce było teraz zimno i wszyscy czuli, jak wraz z opadaniem adrenaliny, uderza zmęczenie wywołane brakiem powietrza oraz podwodną szarpaniną.
Brenna tymczasem bardzo chciałaby ruszyć za Mildred: ledwo usłyszała, że chłopcy też mogli natrafić na trupa (chociaż podejrzewała, że prędzej na kobietę, którą gonili w lesie, a trupy nie rzucały czarów) poderwała się z ziemi i ruszyła biegiem w stronę jeziora. Zamiast jego rzucić się w wodne odmęty przyhamowała gwałtownie, gdy dostrzegła, że nieumarła wciąż tam tkwi, na brzegu, że wciąż się rusza, że próbuje pełznąć ku wodzie, nad której powierzchnią wisiała teraz na miotle Millie. Zatrzymała się więc, i kolejnym ruchem różdżki, następnym zaklęciem skróciła ją o głowę.
Później – gdyby ktoś obejrzał ten szkielet, jaki po niej pozostał – mógłby znaleźć na jej szyi stary wisiorek, kiedyś srebrny, potem jednak poczerniały. Literki układały się w napis Guinevere.
Brenna jednak nie zrobiła tego teraz, dobiegając do powierzchni wody. Przystanęła, z trudem łapiąc oddech, przepełniona ulgą, gdy zobaczyła, że mężczyźni wypłynęli, cali i zdrowi. Po jej twarzy spływały krew: kolejna wypełniona przepowiednia Morpheusa. Tym razem musiały poranić ją drobne gałęzie, kiedy uniknęła bezpośredniego przygniecenia.
To ostatnia tura, jeśli chcecie zadeklarować w niej coś dodatkowego w dłuższym upływie czasu, to dawajcie.
Millie, która wskoczyła na miotłę, nadleciała tam w momencie, gdy wyłonili się, chwytając powietrze. Całej trójce było teraz zimno i wszyscy czuli, jak wraz z opadaniem adrenaliny, uderza zmęczenie wywołane brakiem powietrza oraz podwodną szarpaniną.
Brenna tymczasem bardzo chciałaby ruszyć za Mildred: ledwo usłyszała, że chłopcy też mogli natrafić na trupa (chociaż podejrzewała, że prędzej na kobietę, którą gonili w lesie, a trupy nie rzucały czarów) poderwała się z ziemi i ruszyła biegiem w stronę jeziora. Zamiast jego rzucić się w wodne odmęty przyhamowała gwałtownie, gdy dostrzegła, że nieumarła wciąż tam tkwi, na brzegu, że wciąż się rusza, że próbuje pełznąć ku wodzie, nad której powierzchnią wisiała teraz na miotle Millie. Zatrzymała się więc, i kolejnym ruchem różdżki, następnym zaklęciem skróciła ją o głowę.
Później – gdyby ktoś obejrzał ten szkielet, jaki po niej pozostał – mógłby znaleźć na jej szyi stary wisiorek, kiedyś srebrny, potem jednak poczerniały. Literki układały się w napis Guinevere.
Brenna jednak nie zrobiła tego teraz, dobiegając do powierzchni wody. Przystanęła, z trudem łapiąc oddech, przepełniona ulgą, gdy zobaczyła, że mężczyźni wypłynęli, cali i zdrowi. Po jej twarzy spływały krew: kolejna wypełniona przepowiednia Morpheusa. Tym razem musiały poranić ją drobne gałęzie, kiedy uniknęła bezpośredniego przygniecenia.
To ostatnia tura, jeśli chcecie zadeklarować w niej coś dodatkowego w dłuższym upływie czasu, to dawajcie.
Don't promise to live forever. Promise to forever live while you're alive.